In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko

Je kunt me laf vinden. Of slim. Maar als het om discussies gaat, ga ik altijd met een naar gevoel naar huis. Zelfs in bed kan ik het maar moeilijk loslaten. Om dit te voorkomen, toon ik liever compassie voor iemands standpunt, zonder er tegen in te gaan. Maar tegelijkertijd zit er ook een trol in mij. ALs jij A zegt, wil ik graag B zeggen. Om een reactie te krijgen, maar ook om mijn eigen denkbeelden op de proef te stellen. Maar als het vervolgens een te heftige discussie wordt, voel ik me weer schuldig en stom. Dus zwijg ik de volgende keer liever. Aaaarg. Wat is dit voor dubbelzinnigheid???

Als je het nooit hebt gehad. Niet eens iets wat erop lijkt. Is het dan mogelijk om je in te leven in een ander? Om zijn of haar worsteling te begrijpen? Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden toen ik mijn woning verloor door een brand. Die paar weken die volgden heeft me veel mensenkennis opgeleverd. Maar ook veel eenzaamheid.

Ik heb het lange tijd voor de mensen om me heen verborgen gehouden dat ik het leven zinloos vindt. Gewoon zinloos. Het zijn uitspraken die mensen niet graag horen. Mensen gaan dan opsommen wat het leven wel mooi maakt. Wat ik allemaal heb. Waar ik dankbaar voor moet zijn.

Maar dat is het punt. Ik sluit het andere niet uit als ik de zinloosheid erken. Er zit iets in mij dat het leven zinloos vindt. Het is niet alleen een emotie. Ik kom met rationele argumenten tot dezelfde conclusie. Ik hoef jou niet te overtuigen natuurlijk. Maar ik wil het niet meer verbergen.

Begrijp me niet verkeerd.

Ik vind het leven de moeite waard. Enorm de moeite waard. Ik ben van nature een opgewekt mens. Maar wel met een grote onderstroom van zinloosheid. Dat is hoe ik de wereld ervaar. 

Maar er zit ook een andere kant aan. Dat ik weet ik als geen ander. Als het leven uitzichtloos begint te voelen door tegenslag in mijn leven. Dan zorgt die zinloze onderstroom in mij dat die gevoelens ook zwaarder worden. Het trekt het meer naar beneden. 

En dan heb ik het niet over een weekje down voelen, maar voor maanden.

Dat is geen pretje.

Opstaan met zwaarte. Naar bed gaan met zwaarte.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Ik zat vaker in de bioscoop dan dat ik in mijn bed lag. Maar als ik tegenwoordig een cinema instap, slik ik hardop. Omdat het nog steeds niet veilig aanvoelt voor mijn lijf. Ik leg het je uit. Oh. En een kleine bekentenis op basis van welke criteria ik bepaal welk kassameisje me bij de AH mij mag helpen. Ik waarschuw je alvast. Fraai is het niet.  

Ik ben de persoon die op je verjaardag zegt: ‘gefeliciteerd. En nu?’. Of: ‘lekker. Weer een jaartje dichter bij de dood.’

Bij wakker worden roep ik regelmatig: ‘Yes. Ik ben er nog!’ Ik weet niet waarom ik zo ben. Er zit een ironische ondertoon in mijn stem als ik het uitspreek. Maar wat nou als ik je vertel dat ik het ook meen?

Ik heb een maf karaktertrekje. Ik kan op feestjes als een zoutzak erbij zitten. Vroeger dacht ik: dit moet depressie zijn. Nu weet ik beter. Dat is het niet. Wacht. Ik leg het je uit. 

Een van de pijnlijkste gebeurtenissen uit mijn kantoorcarrière. Afgewezen worden om mijn kleding. Ik heb er weken van wakker gelegen. Dit voelde als een persoonlijke aanval op mijn identiteit. Tot ik besefte dat ik misschien wel ontsnapt was aan iets ergers. Niet alleen dat. Het bracht me dichter bij mijn daadwerkelijke wens in het leven: fulltime kunst maken als schrijver.

Een hele ochtend aan de telefoon gehangen en ik ben nog geen stap dichterbij een oplossing gekomen over mijn geblokkeerde credit card. Hoeveel tijd van mezelf moet ik hiervoor opofferen? Ik heb daarom een besluit genomen. En ik merk meteen dat ik last krijg van wraakgedachten. Complotjes verzinnen om dit bedrijf het leven zuur te maken. 

Weet je wat een Achterhoeker en Utrechter met elkaar gemeen hebben? Ze kunnen beiden heel gepassioneerd over hun eigen plek praten. Een plek waarvan ze zich niet voor kunnen stellen dat ze die zouden kunnen verlaten. De wereld buiten hun heimat, die is groot, donker en beangstigend.

​Ik snap daar niks van, als iemand zijn eigen omgeving zo bewierookt als the place to be.

Net zoals ik me er niks bij kan voorstellen als iemand zijn afschuw over een streek of stad afsteekt.

Op een feestje in Beuningen zei iemand eens tegen me wat voor klotestad hij Utrecht vond. Hij had alleen maar negatieve ervaringen gehad daar.

Vervelend om te horen. Maar je brengt het over als een algemeen oordeel. Alsof je wetenschappelijk onderzoek hebt gedaan. Utrecht is kut en zo is het.

Alles in het leven hangt samen met wie je om je heen hebt. In welke periode van je leven je er was en wie daarbij waren. Of je de toekomst nog voor je had liggen of steeds meer in het verleden begon te leven.

Ik zie het verschil niet tussen Amsterdam en Joure.

Nou ja. Amsterdam is druk en Joure niet. Maar verder? Ik kan niet luisteren naar bewierook of geklaag van een stad of dorp. Ik zie het verschil niet. Ik zie alleen de beleving van iemand bij een plek. Dat begrijp ik. Het is maar net wat voor type mens je bent en waar je behoeften liggen.

Maar waarom hebben mensen zo de drang om van het een te houden door het andere te haten?

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Ik weet niet hoe het is als vrouw in het uitgaansleven. Ik kan me er alles bij voorstellen dat het ongemakkelijk is, of soms beangstigend.

Ik weet wel hoe het is als man.

Ook beangstigend. Je voelt de spanning bij de mannen met kwade dronk. De blikken in hun ogen. Het geloer naar de vrouwen, maar ook naar de mannen die te lang terugkijken. 

Er hoeft niet veel te gebeuren of iemand pakt je bij de kraag vast om even duidelijk te maken wie hier de bokito van de kroeg is.

Als het niet binnen gebeurt, dan wel op straat.

Ik weet niet wat nou precies de aanleiding was, maar ik liep met een vriend dronken de kroeg uit en zwierven door de straten van Arnhem richting een andere kroeg. Twee gasten kwamen de straat ingelopen en bleven naar ons kijken en ik keek in mijn onschuld terug.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko