In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko

Ik had een heel master plan bedacht om met een goede vriend af te spreken in Utrecht. Tot hij vroeg: maar ik kan toch ook naar jou toekomen? Wat me doet afvragen: Waarom ben ik alleen maar met de ander bezig? 

Ik ben gaan sporten om mentaal fit te blijven. Maar toen corona om de hoek kwam kijken, ging mijn sportroutine eraan. M'n mental health heeft het overleefd! Maar nu ik weer aan het sporten ben, merk ik toch verschil. 

Mezelf laten zien via mijn schrijfwerk is ingewikkeld. Het is verdomd persoonlijk. Het komt vanuit het diepste van mijn zijn. In de hoop dat een ander het ook voelt en begrijpt en ziet. Dat doen mensen. Maar mensen checken soms ook weer uit. Dan zeggen ze: het was leuk, doei. En dat doet zo'n pijn. Tot ik iets besefte. Dat het natuurlijk helemaal niet om mij gaat.

Ik kreeg een appje van iemand. Slechts drie zinnen. Maar het doet zoveel pijn in mijn hart en buik. Er gaat nu zoveel door me heen. 

Het is gek om weer op een overvol terras te zitten. Mijn lijf en hoofd hebben er moeite mee. Mede door mijn paniekaanvalgeschiedenis. Helaas kan mijn lever qua alcohol ook weinig hebben. Dus al pratend met een oude studievriend, voelde ik het effect van de alcohol en dat gaf mijn lijf een krampachtig paniekaanvalachtig gevoel.

Jarenlang heb ik geleefd met het idee dat thuisblijven erger is dan gaan. Want als ik thuis blijf, dan isoleer ik me. En als ik me isoleer, dan kom ik op plekken in mijn hoofd waar ik niet wil zijn. En hoe vaker ik op zo’n plek kom, hoe groter de kans dat ik er niet meer uit kan ontsnappen. En als ik niet meer kan ontsnappen, dan…

Dus ik zei ja tegen popconcerten, borrels en vreemde verkleedfeestjes. Terwijl mijn hoofd en lijf vol angst zaten en schreeuwden: blijf! Om vervolgens buiten de deur de tijd af te tellen tot het weer verantwoord was om naar huis te gaan.

De kracht van nu. Ik heb het nooit begrepen. En al helemaal niet sinds mijn lijf me in de steek liet met paniekaanvallen.

Mijn hoofd en lijf zijn overal behalve in het nu. Altijd aan het checken. Voel ik me oké? Hoe kom ik hier weg als het misgaat? Wat gaat er nog gebeuren straks? Vind ik dat leuk? Hoe kom ik naar huis? Ga ik de treinrit overleven?

Ik moest vooral van mezelf naar deze plekken toe. Niet alleen om de angst te bestrijden. Maar ook om iets terug te vinden van vroeger. Wie ik was. Voordat ik het bestaan wist van angst, paniek, depressie en dwangmatigheid. Ik vond het vroeger altijd leuk, de deur uit gaan.

De nachten konden nooit lang genoeg duren. Altijd op zoek naar dat magische wat de avond legendarisch maakte. Ik heb het honderden keren gezocht en enkele malen gevonden. Ik vond dat het toen allemaal waard. Al die verspilde tijd was het leven.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Ik zit regelmatig in mijn hoofd. Ik kan het bijna letterlijk voelen als het weer zover is. Dan lijkt het net alsof ik het volledige gevoel in mijn lijf en mijn omgeving kwijt ben. De kluizenaar: eenzaam en alleen tussen mijn oren.

​Ik vind het niet erg: opgesloten zitten in mijn eigen melancholie. Als ik op straat loop, groet niemand me en ik zie hen ook over het hoofd. Alsof ik mezelf volledig onzichtbaar heb gemaakt.

Het beste is om dan de hele dag alleen te zijn. Ik heb niets te zeggen tegen anderen. Ik vermaak me wel. Beetje schrijven, beetje lezen, beetje bedroefd uit het raam staren. Ik laad vanzelf wel weer op.

Ik moet alleen oppassen dat ik wel genoeg blijf eten en drinken. Ik kan mijn lijf dan namelijk ook letterlijk vergeten.

Maar het is niet altijd fijn om in je hoofd te zitten. Het ging me tegenstaan op werk. Ik nam deel aan belangrijke projecten. Ik moest veel opleveren en presteren. Het laatste wat ik kon gebruiken, was veel in mijn hoofd zitten.

Ik heb toen een alternatieve therapeut bezocht. Een haptonoom.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Psychokiller bestaat 10 jaar! Ik kan je met een lichte trilling in mijn stem vertellen dat dit geen gegeven is. Na drie maanden schrijven en publiceren, begon de ellende. En die ellende is niet gestopt. Maar mijn blog op de een of andere manier ook niet. Wacht. Ik leg het je uit. 

Ik heb wel eens de neiging om mensen naar de mond te praten. Ik denk uit fatsoen. Een collega van me zat zich heel erg op te winden over het buikje van zijn vader. ‘Het ziet er toch niet uit. Je moet er als mens goed uitzien. Gezond zijn. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor mij als zoon. Het straalt ook op mij af.’

Toen hij zich een paar maanden later zat op te winden over het buikje van een collega, zei ik maar: ‘Ja, je moet er niet alleen goed uitzien voor jezelf, maar ook voor je familie toch?’

Waarna hij me heel raar aankeek en zei: ‘Nou, het gaat er vooral om dat je hart het niet begeeft over dertig jaar. Dat is toch wel wat belangrijker dan uiterlijk.’

​Ik vond zijn uitspraak toen al kneuzig. Maar doordat ik hem lekker naar de mond zat te praten, was ik nu zelf de kneus geworden.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Ik ben een opgewekt persoon. Bijna elke dag sta ik met zin in de dag op. Dan zet ik The Smiths – This Charming Man op, doe een danspas terwijl ik mijn T-shirt in de lucht gooi, vang het vervolgens als een acrobaat weer op en trek het dan over mijn kop heen.

Maar ik ben geen optimist.

Terwijl ik een hekel heb aan mensen die verdrinken in zelfmedelijden of de wereld heel cynisch beleven en daarom elk stap voorwaarts begroeten met negativiteit.

Maar ik ben geen optimist.

Ik moet wel zeggen dat mijn gedachten ’s ochtends en ’s middags positiever zijn dan aan het einde van de middag en in de avond.

Maar over het algemeen: kom maar op met de dag.

Dat is wel eens anders geweest. Toen ik geteisterd werd door paniekaanvallen was mijn lijf veranderd in een verkeerd afgesteld geheel. Als ik te laat at, raakte het in de war. Als ik een biertje nam, raakte het verward. Als het te heet buiten was, raakte het verward. Als ik iets groots moest doen, zoals presenteren voor honderden mensen, raakte het verward. Als ik een kop koffie nam, raakte het in de knoop met zichzelf.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko