In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko

Met tweeduizend mensen tegelijkertijd appen
Een schrijver die zijn eigen schrijfwerk niet deelt, is geen schrijver. Dus ik deel mijn werk via alle mogelijke platforms. Maar van een platform kreeg ik sociale angst van... Dus daar stopte ik mee. Tot nu!

Wacht, ik stuur je een spraakbericht.

App Darko-buzz aan naar 0644796441 of volg deze link

Tijdens het herlezen van mijn aankomende novelle Lieve vreemdeling kwam ik tot een schokkende conclusie. De personages in mijn boeken maken een transformatie door. Van ongevoelige klootzak (Charlie) naar een gevoelig exemplaar (Lieve vreemdeling). Wacht. Ik leg het je uit.

Ik vond de overgang van de middelbare school naar het hbo best heftig. Niet alleen het dagelijkse gereis met de trein samen met werkend Nederland. Maar ook dat studiegenoten gewoon met de auto aankwamen en lange baarden hadden.

​Terwijl ik nog een rijbewijs moest halen en een keer in de twee weken wat stoppels weg kon halen op mijn gezicht.

De eerste dagen voelde ik me sowieso opgelaten.

Vrolijk, maar ook gespannen. Wat wordt er van mij verwacht? Hoe moet ik mezelf presenteren? Vind ik mijn draai? Is het leuk? Vinden ze mij leuk?

Ik kreeg het voor elkaar om in een van die eerste dagen naast de meest simpele ziel ooit te gaan zitten.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Ik wilde met een goede vriend naar de bioscoop naar Dune. Maar het was precies op de dag dat je voor het eerst moet identificeren als gezond mens. Dat ging dus helemaal mis, maar het kwam toch nog goed. Overigens moet ik erbij vermelden dat Dune een verrassende twist had op een filmcliché. Ik zag onvoorwaardelijke liefde! Dat heb ik niet eerder gezien in zulke testosteron films. Ik had ook niets anders verwacht van Denis Villeneuve. Mijn favoriete regisseur. 

Problemen met bedrijven is een onderdeel van het leven. Soms vraag je je af: hoe kan dit misgaan? Maar toch. Het gaat soms mis. Vervelend voor iedereen. Maar het wordt pas echt vervelend als het direct mijn kunstenaarschap raakt. Dat is dus gebeurd... Ik kan mijn rekeningen niet meer betalen door een bureaucratische molen waar je u tegen zegt. Dat is op dit moment extra kut. Want ik probeer een boek te lanceren.

Het is niet dat ik een social awkward persoon ben. Maar ik word gewoon social awkward van hoe publieke ruimtes  zijn ingericht. Begrijp me niet verkeerd, maar ik krijg system shut downs in mijn kop van bijvoorbeeld supermarkten of apotheken. Een raar zelfbewustzijn valt dan over me heen. Ik had het weer in de apotheek. De bonnenmachine deed niet wat het moest doen. Degene achter de balie keek me raar aan. Ik ving een vreemd gesprek op aan de andere kant van een scherm. Wacht. Ik leg het je uit. 

Twee type reacties in mijn inbox. Degene die vastzitten in hun verdriet en er niet uit kunnen komen. Degene die eruit zijn gekomen en me blijven bombarderen met tegeltjes wijsheden over zelfliefde en geluk. Met alle respect: Ik wantrouw ze beiden. Die eerste groep weet volgens mij zelf dondersgoed wat ze moeten doen om het te laten stoppen. Makkelijker gezegd dan gevoeld overigens... Die tweede groep lijken vooral zichzelf op te peppen met een beeld dat ze veranderd zijn. Maar zijn ze dat echt?

Ik kan heel enthousiast over een onderwerp praten en dan merk ik gaandeweg dat de ontvanger aan het afhaken is. Het is nou niet dat ik een kwartier oreer. Dat geeft me een wat raar en eenzaam gevoel. Ik praat dan wel door, maar dan minder enthousiast en de afgeraffelde versie. Ik had als kind al snel door als iemand niet echt meer luisterde. Ik zit mezelf soms echt in de weg hierdoor. Vooral als ik uren aan een onderwerp heb besteed. Boeken lezen. Internet uitpluizen. Ik ben super enthousiast, maar ik durf al mijn opgedane kennis met niemand te delen. Bang voor die afwijzing. Intellectuele eenzaamheid noemt schrijver David Perell dat. 

Je leest het stuk hier: https://perell.com/note/intellectual-loneliness/

Dat schemergebied tussen waken en slapen. Dat wat je betreedt, voor je wegvalt in een diepe slaap. Mijn gehoor wordt dus in die fase enorm versterkt en vervormd. Ik weet niet wat daar evolutionair nou zo handig aan is. Nog even extra alert zijn voor ik volledig wegval?

Dus ik heb oordopjes nodig om in slaap te komen. Zelfs als ik ’s middags even twintig minuten wil dutten, kan ik beter oordoppen in doen. Anders worden het bijna hallucinerende twintig minuten, waarin ik alles via mijn oren registreer en mijn gedachten er in slaapstand heel vreemde verhalen van maken.

Mijn grootste nachtmerrie is geen oordoppen hebben en dan ’s nachts geteisterd worden door geluiden van krolse katten, stationair draaiende vrachtwagens en zuipende huisgenoten boven me.

Sterker nog. Al die nachtmerries zijn regelmatig uitgekomen in mijn leven.

Ik heb eens zes weken door Oost-Europa gereisd met nauwelijks geld. Dus ik sliep met mijn reisgenoot in de goedkoopste hostels. Wat neerkwam op kamers van 14 m² met zes stapelbedden. Jongens en meiden door elkaar.

​Ik was mijn oordopjes vergeten. Dus mijn enige herinnering aan die zes weken is die van de nacht: snurkende kamergenoten, neukende kamergenoten, rukkende mensen, gepraat en gefluister, dronken mensen die thuiskwamen en met een hoop herrie zichzelf uitkleedden, nog even gingen douchen, deuren naar de gang openlieten etc.

Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko

Het gebeurt regelmatig in het leven dat je tijdelijk met iemand opgescheept zit die totaal geen interesse in je heeft. Een of andere workshop op werk waarbij je in een team moet samenwerken. Degene die naast je zit bij een bruiloft of BBQ van een vriend. Degene linksachter in je voetbalteam.

Je doet nog een poging van interesse. Je acteert je liefste glimlach. Je vraagt een moment later nog eens naar iets wat die persoon verteld heeft, maar je merkt in alles: die heeft geen zin in je.

Er volgt geen wedervraag. De persoon laat je zo snel mogelijk achter als een ontsnapping zich aandient bij het buffet.

In de derde klas ging ik naast het populairste meisje van de klas zitten. We hadden nog nooit een woord met elkaar gewisseld.

Volgens mij had zij sowieso met weinig mensen woorden gewisseld, behalve met haar bestie en de knapste jongens van de klas. Maar goed. Er was geen andere plek beschikbaar, dus ging ik maar naast haar zitten.

Ik deed heel hard mijn best om een leuke vraag te stellen of iets over mezelf op die ochtend te zeggen. Ik had die ochtend thuis per ongeluk tandpasta doorgeslikt. Vraag me niet hoe, maar het was erg smerig.

Misschien moest ik dit grappige verhaal vertellen om het ijs te breken en contact te maken. Dus ik zo vertellen over mijn tandpasta-avontuur. Toen gaf ze als antwoord: ‘Dit gaan we dus niet doen.’

​Ze stond op, pakte haar tas en ging aan de andere kant van de klas zitten, waar een ander plekje vrij was.

Au.

​Deze tekst is eerder dit jaar verschenen voor mijn petje-af steuners. Steun me ook via petje.af en ontvang dagelijks een tekst van mij. Ga naar petje.af/tomsondarko