In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko

Mijn boeken zijn binnengekomen. Lieve vreemdeling. Een paar weken voor de start van de verkoop. Voor het eerst. Normaal kwamen mijn boeken binnen nadat ze al in de voorverkoop waren gegaan. Ik moet je zeggen: ik heb nu een hele andere beleving bij dit boek. Ik zou bijna willen zeggen tegen mezelf: get a room you two. Alleen maar liefde tussen mij en het boek. Wacht. Ik leg het je uit. 

Ik zat in een overvolle trein me af te vragen of ik dood ging.

Mijn gezicht hield ik in poker face-modus.

Zodat ik onopvallend kon, 

sterven?

De gedachten wisselden elkaar af: ik ga sterven. Niemand mag het zien. Ik ga sterven. Niemand mag het zien.

Strak tegen de stoel aangedrukt hoorde ik elk geluidje in de trein.

Pagina van een krant die werd omgeslagen.

Iemand snifte hard met zijn neus.

Mensen die de laatste roddels van werk tegen elkaar toefluisterden.

Het ademen ging moeizaam.

Een misselijkmakend gevoel in mijn buik.

Tintelingen in mijn vingers.

Mijn hart die ik zo hard voelde kloppen, alsof ik het podium op moest lopen en tienduizend mensen emotieloos naar me keken.

Na die dag volgden er nog honderden bijna-dood-ervaringen in mijn leven.

Iedereen die dit mee heeft meegemaakt, kan de eerste keer nog herinneren.

In detail.

Je kan zoiets gewoon niet vergeten.

Onmogelijk.

Elk jaar weer als ik met een boekrelease bezig ben, heb ik een inzinker. Somberheid. Pessimisme. Het komt altijd onverwacht en de aanleiding is elk jaar anders. Ditmaal kreeg ik het nadat ik voor duizenden euro's aan webshopmateriaal had besteld om de boeken straks de deur uit te doen. Enveloppen, stickers, plakband, leuke katoenen tassen. Wacht. Ik leg het je uit. Oh ja. De credit card maatschappij belde om te vertellen dat ik nog steeds niet de juiste documenten had aangeleverd. Diepe zucht. Dat probeer ik ze al een half jaar duidelijk te maken dat me dat niet lukt.

Ik zat naar mezelf te kijken in de spiegel en voor ik het wist begon ik al mijn haren eraf te halen. Niet alleen mijn baard. Maar ook dat op mijn hoofd. Dat kan geen toeval zijn. Het is alsof ik afscheid neem van een oude tomson. Niet zo gek. Want ik heb eerder vandaag maanden aan werk ingeleverd bij iemand anders. Het voelt alsof ik een nieuwe fase in ga.

Ik geloof niet in succes. Maar ik heb wel een geheime werkmethode ontwikkelt die ik al tien jaar gebruik. Gepatenteerd! Ik ga 'm delen met je. Voor niets. Als je last hebt van perfectionisme, uitstelgedrag of andere zelfsabotage-smoesjes om kunst te maken... Luister en huiver! 

Veroordeel me niet. Maar dit was jarenlang mijn humor. Ik weet het. Het is niet grappig. Maar daardoor juist ook weer wel. 

Ik heb wel eens een label gekregen van de therapeut. Best handig voor het oplossen van mijn klachten. Maar ik vergeet ook vaak weer dat label. Sterker nog. Ik moet het elke keer weer opzoeken als ik er aan denk. Maar goed. Ik heb de kenmerken van deze stoornis weer opgezocht... Het is soms te pijnlijk, zo waar is het 😅. En sommige kenmerken slaan nergens op 😂. Ik denk dat jij sommige kenmerken ook hebt. Zei iemand perfectionisme? 

Ik voelde me wat down afgelopen dagen en ik zag er ook tegenop om een goede vriend te zien. Maar nu een dag later, voel ik me meer opgewekt en geïnspireerd. Maar... Dit wist ik al 100 jaar. Ik heb het zelfs op advies van de psycholoog opgeschreven. Blijkbaar was ik het alweer vergeten dat ik dat had opgeschreven.  

Bij de bakker zat ik te wachten op mijn brood zonder op mijn telefoon te kijken. En toen gebeurde er iets aparts toen het broodmeisje zei dat de bestelling klaar was. Degene die het moest horen, hoorde het niet. Degene voor wie het niet was, reageerde. Wat er toen gebeurde...

Groeten op straat. Ik vind het maar een ingewikkelde dans. Het gaat bij mij ook vaker mis dan 'juist'. Of nou ja. Ik voel me na de groet (of de afwezige groet) altijd een sukkel.