பஞ்சவன்மாதேவி கிறங்கினாள். அவளுக்கு மெல்லியதாய் தலைசுற்றியது. நல்ல கர்வம் எனக்கு. அந்தக் கர்வம்தான் எனக்கு தலைச் சுற்றலைக் கொடுக்கிறது. இப்படிப்பட்ட மனிதனைப் புருஷனாக் அடைத்துவிட்டோம். இவனோடு நெருங்கிப் பழகி கொஞ்சிக் குலாவிக்கொண்டிருக்கிறோம். மற்ற மனைவியர் இருந்தாலும், என்னைத் திரும்பிப் பார்த்து அவன் பேசுகிறான் என்ற பெருமை எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. அந்த கர்வத்தினாலே எனக்கு தலைசுற்றுகிறது என்று நினைத்துக் கொண்டாள்

அவனை விடப்படாது. என் புள்ளைய கொன்னியேடா. என் புள்ளைய கொன்னியே... நான் உன்னை கொல்வேனடா. டேய்.. இராஜராஜா... நான் உன்னை கொல்வேன். ஒரே வீச்சில் கொல் வேன். வீசி அடிக்க கொல்வேன். விஷம் வச்சுண்டிருக்கேண்டா இராஜராஜா. விஷம் வச்சுண்டிருக்கேன். என் புள்ளைய வெட்டிக் கொன்ன இல்ல. அதேபோல உன்னை வீசி அடிச்சு கொல் வேண்டா' என்று உளர அவள் அருகே போய் நின்று அவனை உற்றுப் பார்த்தாள்.

கடவுளே... கடவுளே... தென்னாடுடைய சிவனே, என் பரம ஸ்வாமியே, கங்கையை நேரத்திற்குக் கொண்டு வந்து, நீ எடுப்பித்த கோயிலை உறுதி செய்து கொள்கிறாயே. என்னுடைய சிறு தொண்டை அங்கீகரிக்கிறாயே இந்த கும்பாபிஷேகம் மிக நன்றாக நடக்கும் என்று கோடி காட்டுகிறாயா. புனித நீருடன் வரும் மரூவூர் அந்தணர்களுக்கு குடந்தையில் எல்லா மரியாதைகளும் நடைபெறட்டும். நமது வழக்கபடி சகல வாத்தியங்களோடும், வேத கோஷங்களோடும் அவர்களை குடந்தை மாநகருக்குள் அதிகாரிகள் வரவேற்கட்டும்.

ஏதாவது செய்துதான் ஆகவேண்டும். நீ சொன்னது போல எல்லாப் பொறுப்புகளையும் இராஜேந்திரனிடம் கொடுத்துவிட்டு நான் ஒதுங்கிக் கொள்வதுதான் நல்லது. ஒதுங்கிக் கொள்வது என்றால், அரசர் பொறுப்பிலிருந்து மட்டுமல்ல இந்தத் தஞ்சையி லிருந்தும் நான் ஒதுங்கியிருக்க வேண்டும்.

கருவூர்த்தேவர் கீழே குதித்தார். சுற்றி வந்தார்.

என் சிவனே... என் சிவனே... இங்கு இருமய்யா. இங்கு இரும்... இங்கு இரும்... என ஐயனே. இங்கு இரும்.. என்னை விட்டுப் போகாதேயும் என்று அந்தக் கருவறையைச் சுற்றிச்சுற்றி ஓடி வந்தார்.

பாணலிங்கம் சட்டென்று நான்கு விரற்கடை அளவுக்கு உள்ளுக்குள் இறங்கியது.

ஆஹா... என்று பெருந்தச்சர் வாய்விட்டுக் கத்தினார். நின்று விட்டது. நின்றுவிட்டது. நின்றுவிட்டது என்றார்.

உச்சிக்குப் போகின்ற பாதைகள் மீது இப்போது யானைகள் போகாமல், மனிதர்கள் மட்டுமே பலகைக் கற்களை இரண்டு பேராக, மூன்று பேராக, நான்கு பேராகச் சுமந்து கழிஊன்றி மெல்ல நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். மனிதருடைய முழு முயற்சியும் அங்கு திணறத் திணற நடைபெற்றுக் கொண்டிருப்பதை பஞ்சவன்மாதேவி பரவசத்துடன் பார்த்தாள்.

சக்ரவர்த்தி உடையார் ஸ்ரீ இராஜராஜத்தேவர் அருண்மொழி என்று அழைக்கப்பட்டபோது, தன் தமக்கை குத்தவையோடு காவிரிப்பூம்பட்டிணம் கடற்கரையில் உலா வருகிறார். சிலப்பதி காரம் பற்றியும், புத்தர் கோயில் பற்றியும் பேச்சு வருகிறது. சிவனுக்கு மிகப்பிரமாண்டமான ஒரு கோயிலைக் கட்ட வேண்டுமென்று அவர் ஆசைப்படுகிறார்.

நாட்டிய நாடகத்தின் சுருக்கத்தை ராஜராஜி உரத்த குரலில் சொல்ல, ஒரு பெண் குந்தவையைப் போல நடந்து வந்தாள்

சோழம்... சோழம்... சோழம்... என்று ஜனங்கள், மறவர்கள், மிக வேகமாக வெளியேற்றும் குரலில் கூவிக் கொண்டிருக்க, பொன்னழகி ஓடி வந்தாள். விச்சாதர முத்தரையனின் மீது விழுந்து கதறினாள். மெய்க்காவல் கூட்டம் விலகிக் கொண்டது.

என்னை நீ சோதனை செய்யவில்லையே என்று சோதனையைச் செய்தவன் அந்தச் சோழவீரனிடம் சொல்ல, ஆயுதம் வைத்திருந்தால் என்ன தப்பு. அரசரைக் குத்திக் கொல்லவா போகிறோம். எதிரியைக் கொல்லத்தானே ஆயுதம் என்று சிரித்தபடி சொன்னான்.

அவன் பேச்சு விசித்திரமாக இருந்தது.

குதிரை அதிகம் மிரண்டது. முன்னும், பின்னும் நகர்ந்தது. குதிரையை அடக்க விச்சாதர முத்தரையன் முழு முயற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது அம்பாரத்துணியிலிருந்து ஒரு அம்பை கீழே உருவி வைத்துக் கொண்டான். அந்த அம்பு விஷம் தோய்க்காத அம்பு. விஷம் தோய்த்த அம்பு உள்ளே இருந்தது.