Otheo Radio

Kristien Hemmerechts bracht onlangs een nieuwe roman uit. De Hubertina uit de titel van de roman is Hubertina Aretz, een Nederlands-Belgisch-Duitse verpleegster die tijdens de Tweede Wereldoorlog veel joden het leven redde en merkwaardig genoeg eindigt als een heldin van nazisten en fascisten.

Behalve schrijven, engageert Kristien Hemmerechts zich sinds enige tijd voor de Sint-Egidiusgemeenschap in Antwerpen, een katholieke lekenorganisatie met, zo zegt Kristien Hemmerechts, het hart op de juiste plaats. In die gemeenschap heeft ze het nest gevonden dat ze zonder dat goed te beseffen altijd heeft gemist.

In deze aflevering van Radio Kerknet, ‘Dan doe je dat toch gewoon’, praat Leo August De Bock met Kristien Hemmerechts over haar jeugd, over de redeloos boze mens, het kwaad in de literatuur, over woke en cancel culture en over haar gevoel van omarming door een heilzaamheid die ze nog niet kan benoemen.

20 jaar na het faillissement van het erg beloftevolle spraaktechnologiebedrijf Lernout&Hauspie praten Hilde Ingels en Leo De Bock in hun radioreeks 'De Beste Kamer' met Jo Lernout en Pol Hauspie.

20 jaar na het faillissement van het erg beloftevolle spraaktechnologiebedrijf Lernout&Hauspie praten Hilde Ingels en Leo De Bock in hun radioreeks 'De Beste Kamer' met Jo Lernout en Pol Hauspie. (foto:ID/ Bas Bogaerts). Meer info: www.kerknet.be/walkyourtalk

Hilde Ingels en Isabelle Desmidt richtten Amfora op. Ze praten met mensen wiens leven ten einde loopt. Het verhaal dat ze schrijven en illustreren wordt een mooie doos met daarin een uniek boekje, een artistiek gevatte wandeling langs hun ervaringen, overwegingen, inzichten. De woorden zijn juist, ze benoemen de waarden van een grotendeels geleefd leven, en al verbloemen ze niet, ze helen. Leo De Bock volgde Hilde Ingels op haar afspraken met mensen die hun eindelevensverhaal willen laten optekenen: Regine, Marleen en de 22-jarige Tore.

Broeder Stefaan gaf 28 jaar les. In die tijd bezocht hij in binnen- en buitenlandse abdijgemeenschappen. Telkens hij er vertrok, bleef zijn hart een tijdlang achter. Broeder Stefaan is koster en voorzanger en bibliothecaris. Het stil samenleven benoemt hij als de grote rijkdom van zijn leven en dat van de gemeenschap. “In de stilte spreekt God het sterkst.”

Broeder Jos is verantwoordelijk voor de bierverkoop. Zijn klanten komen van ver voor het hoog gereputeerde Westvleterenbier. Broeder Jos is de jongste broeder. Hij was in een ziekenhuis in Nederland verpleegkundige op een afdeling voor patiënten met zware hersenletsels, een afdeling met veel menselijk leed, de voortdurende confrontatie met de eindigheid van het leven, stervensbegeleiding. Best wel een zinvolle en zingevende baan. Toch zei hij z’n baan op en trok hij richting Westvleteren…

In aflevering 5 zijn we nog in het boeiende gezelschap van broeder Daniël. Hij toont zich erg bezorgd over wat hij de verruwing van onze samenleving noemt. Hij vraagt zich af hoe dat komt. God lijkt weggedeemsterd uit deze tijd, voor velen nog een hoop dogma’s, morele wetten die uit de tijd zijn. Maar, zegt broeder Daniël, dat is niet de God van de Bijbel, niet de God van de verloren zoon, niet van de zondaars, niet van de zieken en zij die verloren zijn.

Hij heeft de gave van het woord die hij zachtzinnig en met grote zorgvuldigheid benut. Er was een tijd dat hij in dikke donkerte leefde. Broeder Daniël is de organist van de trappisten: zonder klassieke opleiding, maar met het fijne aanvoelen dat biddend zingen verwacht. In zijn leven is al tijden een goede vriendin. En dat is goed zo.

Het laatste wat Broeder Benedikt in gedachten had, was monnik worden. En toch is dat zijn overtuigde en sterk doorleefde keuze geworden. Hij is de brouwer van de abdijgemeenschap. Dat was niet echt zijn keuze. Broeder Benedikt is geen bierliefhebber...

In aflevering 2 praat abt Manu over een vraag van een journalist die hem emotioneel erg raakte We maken kennis met Pino, Emma en Lana, de ezels van de abdij. Broeder Paul is de econoom van de gemeenschap. Hij praat over het belang van delen.