Ό,τι να 'ναι με τον Μάνο Βουλαρίνο

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προσφέρει μια εξήγηση για την ασυλία που απολαμβάνουν οι ακροαριστεροί τραμπούκοι ενώ (σχεδόν) όλη η αντιπολίτευση εκμεταλλεύεται την κηδεία του Σαββόπουλου για να κάνει επίδειξη ανοησίας.

Το αγαπημένο μου τραγούδι του Σαββόπουλου με το οποιο ξεκινάει η εκπομπή δεν κρατάει ούτε 3 λεπτά. Τα υπόλοιπα είναι το Ολαρία Ολαρά της χώρας.

Η Τυχεροπούλου καταγγέλλει πιέσεις που ξεκίνησαν με το που ανέλαβε ο Αυγενάκης υπουργός αλλά, αφού ο βουλευτής Λαζαρίδης μας διαβεβαιώνει οτι δεν υπάρχει σκάνδαλο, καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται για σύμπτωση.

Μια πραγματικά φιλελεύθερη πολιτεία δεν βάζει περιορισμούς στην χορήγηση αλκοόλ κι αν βάλει φροντίζει επιμελώς να μην τους επιβάλει. Ε, τώρα αν πεθάνει κάνα παιδί, τι να κάνουμε...

Μπορεί να μην έχουμε πια Σαββόπουλο αλλά έχουμε άλλον ένα νόμο που δεν προκειται ποτε να εφαρμοστεί. Ειδικά από τη στιγμη που ο Νικόλας ο Δενδιας διαχωρίζει τη θέση του από την υπογραφή του.

Στην Ελληνική Αστυνομία περνάνε καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω αλλά όχι τόσο καλά όσο η Κυβέρνηση με τον νόμο για τον Αγνωστο Στρατιώτη.

600+ άνθρωποι σκοτώνονται κάθε χρόνο στους δρόμους της χώρας επειδή η κυβέρνηση δεν ελέγχει και δεν επιβάλει τον νόμο αλλά η αντιπολίτευση προτιμά να ασχολείται με τον Αγνωστο Στρατιώτη και την Παλαιστίνη.

Σπαρταριστές καταθέσεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο σοσιαλδημοκράτης Μητσοτάκης, ψημένοι τριτοκοσμικοί και πολλά άλλα, όλα μαζεμένα εδώ.

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης αποκαλύπτει ότι ο πρωθυπουργός είναι σοσιαλδημοκράτης και μια σοφή κυρία αποκαλύπτει ότι είμαστε όλοι εξωγήινοι.

Η κυβέρνηση δηλώνει αποφασισμένη να μην κάνει τίποτα απολύτως στο μνημείο του Αγνώστου στρατιώτη, η Χαμάς συνέχισε να κάνει ό,τι κάνουν οι τρομοκρατικές οργανώσεις και ο σύντροφος Παναγιωτόπουλος επιβεβαιώνει ότι όταν είσαι αριστερός μπορείς να λες ό,τι θες.