Ό,τι να 'ναι με τον Μάνο Βουλαρίνο

Μια εβδομάδα με παρέλαση, Μενδωνη, αύξηση κατώτατου, Μπιμπιλα, Κωνσταντοπούλου και Τσίπρα στο Χάρβαρντ δεν μπορεί παρά να είναι καλή εβδομάδα. 

O δήμαρχος Δούκας ανακαλυπτει οτι οι ανάπηροι δεν μπορούν να κινηθούν στο κέντρο, η Κωνσταντοπούλου παθαίνει αμνησία και ο Τσίπρας ντεμπουτάρει στο Χαρβαρντ.

Η συντρόφισσα άκριτα βάζει στη θέση του έναν θρασύ ανάπηρο που τολμά να σηκωθεί, ο υπουργός Δένδιας οργανώνει την αντιπολίτευση κι εγώ θέλω πίσω τον Αλέξη.

Οι υπαξιωματικοί του πολεμικού ναυτικού κάνουν κουβάρι μπαντριώτες και συντρόφους , η Μενδώνη φτάνει στο τσακ να ξεμαλλιαστεί με την επικεφαλής της αρχαιολογίας της Αργολίδας κι εγώ παραγγέλνω ποπ κορν. 

Η στρατιωτική παρέλαση είχε συμπολίτες πειθαρχημένους, συμπολίτες που ακολουθούν κανόνες, συμπολίτες που οδηγούν οχήματα νηφάλιοι κοκ. Με λίγα λογια δεν είχε τίποτα το ελληνικό. Διορθώνω παρουσιάζοντας μερικούς πραγματικούς Έλληνες. Συμπολιτες που είναι αντιπροσωπευτικοί της χώρας και που κανονικά θα έπρεπε να είναι οι πρωταγωνιστές της σημερινής παρέλασης. 

Επειδή μεγάλωνω και οι επιθυμίες μου γίνονται ανάγκες έφερα τα παιδιά στο στούντιο να μαθαίνουν τη δουλειά ώστε να μπορούν σε λίγα χρόνια να ξεκουράζουν τον γέρο πατέρα τους.

Ο Μητσοτάκης επιβάλει τη νομιμότητα, οι ρουφιάνοι καταγγέλλουν τους καημένους μαγαζάτορες που καταλαμβάνουν παράνομα δημόσιο χώρο και η αντιπολίτευση γδύνεται αισθησιακά.

Ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ επιχειρηματολογεί εναντίον ενός τεστ που μπορεί να κάνει καλύτερο το εκπαιδευτικό σύστημα και το ΠΑΣΟΚ επιχειρηματολογεί εναντίον του εαυτού του.

Ο πρωθυπουργός ξαναδιαβεβαιώνει ότι θα επιβληθεί η νομιμότητα την ώρα που ο σύντροφος Ανδρουλάκης παλεύει με τον διχασμό προσωπικότητας και η Ζωή αποκαλύπτει τραύματα του παρελθόντος.

Η κωνικοτραγική αντίδραση στο αίτημα του Τριαντοπουλου να οδηγηθεί στη δικαιοσύνη επιβεβαιώνει ότι η το μόνο που νοιάζει την αντιπολίτευση σε σχέση με το δυστύχημα των Τεμπών είναι να κερδίσει ψηφαλάκια. Κι ας μην οδηγηθεί στην δικαιοσύνη κανείς.