Radio Lifo

Η ιστορία συνήθως πάει κάπως έτσι: βρίσκουμε ένα αδέσποτο γατάκι στον δρόμο ή το παίρνουμε από φιλοζωϊκή οργάνωση, το σώζουμε από τους κινδύνους της αδέσποτης ζωής και το παίρνουμε στο σπίτι μας, όπου του προσφέρουμε φαγητό, ασφάλεια, κι αγάπη. Και αυτό είναι υπέροχο! Όμως, μήπως αυτή η «διάσωση» είναι και μια νέα, διαφορετική μορφή περιορισμού;

Οι γάτες είναι από τη φύση τους κυνηγοί και εξερευνητές. Το να τις κρατάμε μόνιμα μέσα σε έναν περιορισμένο χώρο μπορεί να τις προστατεύει, αλλά περιορίζει τη φυσική τους συμπεριφορά. Βαριούνται, αναπτύσσουν στρες, κάποιες φορές παρουσιάζουν προβλήματα συμπεριφοράς. Από την άλλη, το να τις αφήνουμε να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα είναι επικίνδυνο.

Τελικά μπορούμε να τους προσφέρουμε μια ισορροπημένη εμπειρία ζωής που θα συνδυάζει ασφάλεια και ελευθερία. Μήπως είναι ώρα να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τη σχέση των γατών με τον έξω κόσμο; Και αν ναι, πώς μπορούμε να τους προσφέρουμε περισσότερη ανεξαρτησία χωρίς να θέτουμε τη ζωή τους σε κίνδυνο;

Η Μερόπη Κοκκίνη μιλά με την θετική εκπαιδεύτρια κατοικιδίων Πολυτίμη Πυργολιού, μαθήτρια του γκουρού της θετικής εκπαίδευσης κατοικιδίων στην Ελλάδα Γιάννη Αραχωβίτη.

Ο Τζουλιαν Μπαρνς γράφει πως η ελπίδα τού Σοστακόβιτς ήταν ο θάνατος να απελευθερώσει τη μουσική από τη ζωή του: «θα περνούσε ο καιρός και, όσο και αν οι μουσικολόγοι θα εξακολουθούσαν τις αντιπαραθέσεις τους, το έργο του θα άρχιζε να στέκεται μόνο του. Η ιστορία θα ξεθώριαζε, μαζί της και η βιογραφία του. Και θα ερχόταν ίσως η μέρα που ο φασισμός και ο κομμουνισμός θα ήταν απλώς δύο όροι σε επιστημονικά βιβλία. Τότε, αν η μουσική του εξακολουθούσε να αξίζει θα ήταν απλώς μουσική. Γιατί τελικά, η μουσική ανήκει στην μουσική».

Κείμενο - Επεξεργασία: Ματούλα Κουστένη

Έρευνα - Μουσική επιμέλεια: Τίτος Γουβέλης

Ηχογράφηση SweetSpotProductions- Μίξη: Παναγιώτης Χούντας

Οργάνωση Παραγωγής: Άννα Τσεϊμαζίδου

Μια συνεργασία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών με τη LiFO

Η Ντίνα Καράτζιου συζητά με την διατροφολόγο και Ειδικό Σύμβουλο Διαχείρισης Γήρανσης και Χρόνιων Νοσημάτων Αντωνία Πανανάκη, σχετικά με το πως η διατροφή ενισχύει τις ταξικές διαφοροποιήσεις και γιατί από βιολογική ανάγκη, είναι πια, ένας τρόπος προβολής της κοινωνικής μας ταυτότητας. 

Πως τρέφονται οι άνθρωποι των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων; Γιατί οι παχύσαρκοι έφηβοι στην Ελλάδα προέρχονται από λιγότερο εύπορες οικογένειες; Πόσο ταξική είναι η διατροφή μας;

Πολύ συχνά, ειδικοί, όπως γιατροί και διατροφολόγοι, μιλάνε, για την αναγκαιότητα μίας σωστής και  ισορροπημένης διατροφής. Σπανίως όμως, στη δημόσια συζήτηση, στα social που κατακλύζονται από συνταγές, με vegan, gluten-free προϊόντα super foods τροφές, γίνεται λόγος, για το πόσο τελικά κοστίζει να τρως καλά.

Από πού θα προκύψουν οι Έλληνες «κλώνοι» του Τραμπ; Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η αριστερά; Μπορούν τα Τέμπη να πυροδοτήσουν πολιτικές εξελίξεις; Τι είναι λαϊκό σήμερα και γιατί η GEN Z ακούει Καζαντζίδη; Ο δημοσιογράφος (ΤΑ ΝΕΑ – in.gr) και συγγραφέας Δημήτρης Μανιάτης φιλοξενείται σε αυτό το επεισόδιο του «Newsroom».

Ο Νορβηγός συνθέτης και πιανίστας Έντβαρντ Γκριγκ συνέθεσε ένα από τα σπουδαιότερα κοντσέρτα για πιάνο και ορχήστρα, ένα από τα πιο αγαπητά από το κοινό, αυτό που ο Σεργκέι Ραχμάνινοφ θεωρούσε το πιο καλογραμμένο, αλλά και αυτό που αποτέλεσε την αφορμή για να συναντηθεί – και στην συνέχεια να συνδεθεί με βαθιά φιλία – με τον Ούγγρο συνθέτη και βιρτουόζο του πιάνου Φραντς Λιστ. Παρά την ευρεία επιτυχία του κοντσέρτου, ο Γκριγκ δεν έδειξε ποτέ αρκετά ικανοποιημένος με αυτό. Ανασφάλεια ή τελειομανία; Δύσκολα απαντά κανείς, ακόμη και σήμερα.

Κείμενο - Επεξεργασία: Ματούλα Κουστένη

Έρευνα - Μουσική επιμέλεια: Τίτος Γουβέλης

Ηχογράφηση SweetSpotProductions- Μίξη: Παναγιώτης Χούντας

Οργάνωση Παραγωγής: Άννα Τσεϊμαζίδου

Μια συνεργασία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών με τη LiFO

Η συζήτηση γύρω από τη συμπερίληψη των ατόμων με αναπηρία σε διάφορους τομείς της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Ωστόσο, συχνά ανακύπτει το ζήτημα του «tokenism» (της προσχηματικής συμμετοχής), το οποίο μπορεί να παραμορφώσει τον πραγματικό στόχο της συμπερίληψης που είναι η ισότιμη συμμετοχή και η αξιοποίηση των ικανοτήτων όλων.

Το tokenism αναφέρεται στην πρακτική της επιφανειακής ή συμβολικής εκπροσώπησης μειονοτήτων ή ομάδων που συνήθως περιλαμβάνονται μόνο για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι υπάρχει συμπερίληψη. Στην περίπτωση των ατόμων με αναπηρία, αυτό συνήθως εκφράζεται μέσω της εμφάνισης ενός ατόμου με αναπηρία σε μια διαφήμιση, μια εκδήλωση ή μια εταιρική στρατηγική, χωρίς πραγματική βούληση για την ενσωμάτωσή τους σε επίπεδο ίσων ευκαιριών ή δικαιωμάτων.

Η πραγματική συμπερίληψη απαιτεί αλλαγές που δεν περιορίζονται μόνο σε εμφανίσεις και ποσοστά. Ζητά να διαμορφωθούν στρατηγικές που να εξασφαλίζουν ισότιμο και βιώσιμο χώρο για τα άτομα με αναπηρία στην εκπαίδευση, στην εργασία, στην κοινωνική ζωή και σε άλλους τομείς. 

Η πρόκληση, λοιπόν, είναι να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο του tokenism και να προχωρήσουμε σε πραγματική ένταξη, δημιουργώντας υποδομές, ευκαιρίες και συνθήκες που να επιτρέπουν στα άτομα με αναπηρία να έχουν πλήρη συμμετοχή χωρίς να γίνονται «διακοσμητικά στοιχεία». Αν δεν κάνουμε αυτήν τη διάκριση, η ενσωμάτωσή τους παραμένει επιφανειακή και οι συνθήκες της ζωής τους δεν θα βελτιώνονται ουσιαστικά.

Είναι καιρός να αναγνωρίσουμε ότι η συμπερίληψη πρέπει να είναι γνήσια και να ξεκινά από την κατανόηση των αναγκών των ατόμων με αναπηρία και την ενσωμάτωσή τους με ουσιαστικό τρόπο στις κοινωνικές και επαγγελματικές διαδικασίες. Το tokenism δεν έχει θέση σε έναν κόσμο που διεκδικεί πραγματική ισότητα.

Ο Σύλλογος SOS τροχαία εγκλήματα, δημιουργήθηκε από ανθρώπους που βίωσαν την απώλεια, χάνοντας παιδιά, συντρόφους, συζύγους, αδέλφια, γονείς. 

Πολλές φορές για να αναδείξουμε το μέγεθος των θλιβερών ρεκόρ της Ελλάδας, στην άσφαλτο, μιλάμε και γράφουμε με νούμερα και στατιστικές. Οι άνθρωποι αυτοί όμως  θυμούνται πρόσωπα και κι όχι αριθμούς.

Ο Μιχάλης Σταυρουλάκης, ιδρυτικό στέλεχος του δραστήριου συλλόγου «SOS τροχαία εγκλήματα» μιλά στην Ντίνα Καράτζιου για το φόρο αίματος στους δρόμους, το τραύμα της απώλειας που έγινε δράση, αλλά και για τα σημαντικά ζητήματα που σχετίζονται με την οδική ασφάλεια, για το οποία ο νέος ΚΟΚ που βρίσκεται σε διαβούλευση, δεν δίνει λύσεις.

Ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει; Τι είδους έρευνα κάνει πίσω από κάθε ιστορία; Πώς αναδεικνύει την ανθρώπινη πλευρά του εγκλήματος και πώς προσεγγίζει τόσο ευαίσθητα θέματα; Ποια ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή της πορείας του; Και τι μάς λένε τα εγκλήματα που έχουν καταγραφεί στην χώρα μας για την κοινωνία μας;