Auður er nýr framkvæmdastjóri Skógræktarfélags Reykjavíkur

Ég var 38 ára gömul og hugsaði nei, þetta er búið. Nú fer ég í leshring og stafagöngu með konum á mínum aldri,“ segir Brynhildur Guðjónsdóttir leikhússtjóri sem kynntist kærastanum Heimi Sverrissyni fyrir tíu árum, þá nýskilin. Nýtt leikár er loksins hafið í Borgarleikhúsinu og kveðst Brynhildur óþreyjufull að fá að bjóða áhorfendum á sýningar í stóra salnum eftir margra mánaða lokun.

Brynhildur Guðjónsdóttir ákvað eftir BA-nám í frönsku að hætta við öll áform um að verða læknir og flugmaður og læra frekar leiklist úti í London enda hefur henni aldrei leiðst athyglin og hún nýtur sín jafnan best þegar hún hefur sjálf orðið. „Ég talaði út í eitt sem krakki og geri það enn. Það er mjög heppilegt fyrir leikkonuna en leikhússtjórinn þarf stundum að passa sig. Listamaðurinn hefur meira frelsi en leikhússtjórinn sem tekur ríkari ábyrgð og á að gera það,“ segir Brynhildur í samtali við Sigurlaugu Margréti Jónasdóttur í Segðu mér á Rás 1.

Arnhildur er organisti í Fella og Hólakirkju og talar um hversu mikilvægur söngurinn er fólki.

Allir Íslendingar þekkja ræningjana úr Kardemommubæ Thorbjörns Egners, þá Kasper, Jesper og Jónatan, uppátæki þeirra, sjarma og óþekkt. Flestir kunna jafnvel textann við vísur ræningjanna sem ýmist læðast hægt og hljótt eða eru búnir að týna öllum eigum sínum. Frægust eru lögin í flutningi þeirra Baldvins Halldórssonar, Bessa Bjarnasonar og Ævars R. Kvaran sem gerðu ræningjana ódauðlega árið 1960 og var sú uppfærsla gefin út á hljómplötu og síðar geisladisk sem spilaður hefur verið á íslenskum heimilum í áratugi.

Margir hafa síðan fetað í þau stóru fótspor og brugðið sér í hlutverk ræningjanna. Í nýjustu uppfærslunni, sem var frumsýnd í Þjóðleikhúsinu á laugardag, eru það félagarnir Hallgrímur Ólafsson eða Halli eins og hann er kallaður, Sverrir Þór Sverrisson sem er kallaður Sveppi og Oddur Júlíusson sem leika þjófóttu pörupiltana. Þeir komu til Sigurlaugar Margrétar Jónasdóttur í Segðu mér á Rás 1 og sögðu frá leikritinu og því sem hefur verið skemmtilegt en líka krefjandi í ferlinu.

Niðurlægjandi þegar Halli var beðinn að kenna Sveppa sporin

Eitt það erfiðasta að Sveppa mati er að dansa, hann ruglaðist svo mikið um helgina að hann fór huldu höfði í gleðskapnum eftir sýninguna. „Ég fokkaði upp öllum dönsunum og eftir frumsýninguna forðaðist ég danshöfundinn,“ segir Sveppi. „Svo var einhver sem sagði við mig: Þú ert Sveppi og þú kemst upp með allt. Það er allt í lagi að þú klúðrir. En mig langar ekkert að klúðra.“

Sveppi vissi þó ekki hversu slæmur dansari hann væri fyrr en Hallgrími var falið það verkefni að kenna honum sporin. „Hann er líka alveg hræðilegur dansari en hann fékk skilaboð frá danskennaranum í frumsýningarpartýinu þar sem hann var beðinn um það.“

Vala Kristín Eiríksdóttir leikkona ákvað sjálf að vera algjör draumaunglingur og ná stjórn á umhverfi sínu í öllu því kaosi sem fylgir því að fullorðnast. Stjórnunarþörfin breyttist á tímabili í áráttu og Vala þróaði til dæmis með sér átröskun sem hún hefur sigrast á. Hún er að leika í sínu stærsta hlutverki til þessa í Borgarleikhúsinu um þessar mundir.

Vala Kristín Eiríksdóttir hefur leikið fjölmörg gamanhlutverk á sviði og á skjánum og getið sér gott orð sem grínisti. Vala hefur meðal annars verið meðal handritshöfunda áramótaskaupsins og leikið í og skrifað grínþættina Þær tvær og Venjulegt fólk. Nú er hún að sýna leikritið Oleanna í Borgarleikhúsinu þar sem hún leikur á móti Hilmi Snæ í leikriti eftir David Mamet. Þó nýjast hlutverkið sé dramatískt er hún vönust því að fá fólk til að hlæja. „Það eru ákveðnir ofurkraftar að fá fólk til að hlæja og það getur reynst mér vel að hafa áhrif á aðstæður,“ segir Vala sem í gegnum lífið hefur haft mikla tilhneigingu til að taka sjálf í taumana og reyna að beisla umhverfi sitt. Það hefur hins vegar gengið misvel. „Það kemur á daginn að ég stjórna miklu minna en ég hef oft haldið. Ég hef í raun ekkert með þessa veröld að segja og gera,“

Hjónin Marzibil Snæfríðar Sæmundardóttir og Ársæll Sigurlaugar Níelsson vinna nú að því að hópfjármagna eftirvinnslu á stuttmyndinni Drink My Life þar sem Marzibil skrifar og leikstýrir spúsa sínum í aðalhlutverkinu. Hjónakornin voru gestir Sigurlaugar M. Jónasdóttur í Segðu mér.

Marzibil og Ársæll kynntust á Tinder og segja það nokkuð algengt meðal hjóna í þeirra vinahópi. „Meðan þetta var nýtt, áður en þetta var gruggað með „hook up“-menningu,“ segir Ársæll. Þau spjölluðu mikið saman á netinu í tíu daga áður en þau loksins hittast á bar meðan Airwaves stóð yfir. „Ég fór beint á barinn að fá mér bjór áður en ég þorði að horfa í kring um mig. Hún er náttúrulega níu árum eldri en ég og stórglæsileg kona. Mér fannst hún vera að spila í úrvalsdeildinni ég einhvers staðar í þriðju,“ segir Ársæll og bætir við að sjálfstraustið hafi á þessum tíma ekki verið upp á marga fiska þar sem hann bjó í kjallara hjá vini sínum meðan hann stóð í skilnaði.

En hún sló ekki hendinni á móti kauða og þau hafa verið saman allar götur síðan. „Við ákváðum að fara í pool,“ segir Marzibil. „Það var auðveldara að þurfa ekki að vera alltaf stressuð, hvað eigum við að tala um núna? Við tókum bara leik og þá fór flæðið vel í gang. En við kláruðum reyndar ekki leikinn.“ Hún segir aldursmuninn milli þeirra aldrei hafa truflað sig. „Fólk sem er orðið þrítugt er bara fullorðið fólk, mér finnst ekki skipta máli einhver ár til eða frá.“

Bjarni Harðarson, fyrrum þingmaður Framsóknarflokksins, segir að við sem búum við allsnægtir á Íslandi getum ekki fyrirgefið okkur að loka dyrum á fólk sem er á flótta. Hann gaf nýverið út þriðju bók sína í þríleik um Skálholt 18. aldar og segir að við megum til með að taka forfeður og -mæður okkar til fyrirmyndar sem buðu hjálparhönd og deildu með þeim sem þurftu, jafnvel þó þau byggju sjálf við vosbúð.

Bjarni Harðarson bóksali, rithöfundur og útgefandi hefur oft þurft að henda bókum og það segir hann hafa verið sérstaklega erfitt til að byrja með. „Sem ungur maður var ég einu sinni í mánuð úti í Drangey að drepa lunda. Vinur minn hafði ætlað að fara en hann komst ekki út af barneignum og fékk mig til að fara fyrir sig,“ rifjar hann upp í samtali við Sigurlaugu Margréti Jónasdóttur í Segðu mér á Rás 1. „Ég var lélegur veiðimaður og ég man hvað mér fannst ofboðslega erfitt að snúa fyrsta fuglinn en svo komst það upp í vana. Þetta var eins með bækurnar, ég átti ofsalega erfitt með að henda bókum fyrst en svo komst þetta upp í vana.“

Þórhallur hefufr lengi starfað sem prestur í íslensku og sænsku þjóðkirkjunni en ferðalög um heiminn hafa alltat togað í hann. Hann hefur í gegnum árin ferðast vítt og breitt um heiminn einn og sem leiðsögumaður og þar hefur hann heimsótt höfðustöðvar og söguslóðir trúarheima.

Þórhallur var að skrifa bók sem hann nefnir Saga guðanna og þar sem hann býður lesandanum í ferðalag um heim trúarbragðanna.

Tryggvi Hjaltason Vestmannaeyingur, sem starfar hjá CCP, hefur stúderað langlífi. Hann sendi endajaxl úr sér til Bandaríkjanna í von um að hægt verði að nýta stofnfrumur til að skapa honum ný líffæri þegar hans fara að bregðast í ellinni. Stundum fastar hann dögum saman en segir einna mikilvægast að rækta vinskapinn því einmanaleiki sé mjög lífshættulegur.