The Film Pit

Αγνώστου προελεύσεως φαριν λακτέ ξεπροβάλλει σε λατομείο και γίνεται το σούπερ σνακ του καλοκαιριού /χειμώνα / φθινοπώρου / άνοιξης 1985

Στα συν, η εξαιρετική της γεύση.

Κοινωνικοκομενταρικό κομεντιο-μπόντι-χόρορ από τον Λάρι Κόεν που πάσχει από μοντάζ αλλά σπέρνει σε κόνσεπτ, τώρα και σε νέα συσκευασία αγίας ζώνης (λίμιτεην ετίσιονς) με Στέλιο να μην βλέπει αλλά να νιώθει.

ΧΙΛΑΡΙΤΙ ΕΝΣΟΥZ.

Ο αγαπημένος και ουσιαστικά ΜΕΤΟΧΟΣ του Film Pit, Τέφιτ ΕΗ Πράγιορτ ξανα-ματα-σανα-πάνα-κατεβαίνει τις σκάλες του ημιυπογείου ΙΝ ΣΠΙΡΙΤ και μας σερβίρει μια ταινία για μια ταινία που όμως τελικά είναι μια ταινία για μια άλλη ταινία απο αυτήν που αρχικά ήθελε να παρουσιάσει ως ταινία.

Αν μας εννοάτε.

Ημίτρελοι αλλά ταυτόχρονα ΒΕΡΙ χαλαροί Τζαμαικανοί (το εξηγάμε εντός) εισβάλλουν στην μαρτυρική Αλαμπάμα με σκοπό να κάνουν σαματά και σάμθινκ-σάμθινκ-κονσπίρασι, αλλά για κακή τους τύχη βρίσκουν μπροστά τους κάτι προ-θείους και προ-θείες του Μπεν Στίλερ που τους λένε "εδώ είναι Αλαμπάμα, όχι Λαμπρινή" και γίνεται μακελέο.

Που τα σκεφτότανε ο ΚΙΑΡΑΤΑΣ.

Ένα φιγουρίνι απο προνηπιακό μάθημα χειροτεχνίας, ένα ουίτζα μπορντ των δύο ευρώ, ένας σπασαρχίδας μνηστήρας, ένας εξορκιστής με καπέλο Αντερτέηκερ (σπορτς, καλά όχι ακριβώς αλλά καταλάβατε), ένα κρεβάτι τραμπολίνο, τρεις γερές μερίδες μπιζελόστοκος και μια στιβαρή μπουνιά στα παπάρια.

Αυτά χρειάζεται ο Σατανάς για να πιάσει γκαρσονιέρα των 500 (του ντίτζιταλ νόμαντ που λένε) στο μυαλό νεαρής κορασίδας. Άλλα όχι κάποιος τυχαίος Σατανάς. Ο Ιλκάι Γελντερίμογλου με το όνομα, όχι κανένας παίξει γέλασε, αν και δεν ξέρω αν το παραπάνω είναι κάποιο πραγματικό όνομα. Συνεχίζουμε.

ΤΙ λέγαμε; Α ναι. Σεητάν. Ο Τούρκος Εξορκιστής.

ΕΣΕΙΣ ΤΟ ΖΗΤΗΣΑΤΕ. 'Η ΚΑΙ ΟΧΙ.

Μαλλιάδες, γιεγιέδες, ένας ναζί καπετάνιος (περίπου), ένας νάνος που θέλει το καλό όλων, γυμνά αντρικά βυζά, κλωτσές, μπουνιές, σκαραβαίοι με κατάρτι, κάστρα απο αφρολέξ, ένας Ιάπωνας που ανοίγει τις πόρτες ενός ανέλπιστου κινηματογραφικού μούλτιβερς και πάνω και πριν απο όλα, η σπουδαιότερη Ολυμπιάδα που έγινε ποτέ.

Η ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΤΕ.

Μια ταινία τόσο ΦίλμΠι που αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να την γυρίσουμε αναμετάξυ μας.

Μπρέηκ από το regularly scheduled podcast σας για αυτήνα την εβδομάδα επειδής Αχιλλέας ΠΑΛΙ ΛΕΙΠΕΙ (ΓΕΛΑΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΕ ΓΑΜΟ ΛΕΕΙ) , αλλά και επειδής είπαμε να κάμομε ένα ντητούρ και να ασχοληθούμε με το θέμα των σήκουελς. Και των ρημπούτς. Και των ρημέηκ.

Ποια μας αρέζονε, ποια όχι, χοτ και χλιαρά τέηκς για τον τσαμπουκά, νερά να φτύνονται, λίστες να γράφονται και να πετιούνται στα σκουπίδια και όλα αυτά επειδή ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΤΖΕΤ ΣΕΤΕΡ.

Ο Λανς ΕΝΡΙΚΣΕΗΝ ηγείται επικού καστ και ραν-οβ-δε-μιλ σεναρίου, με φόντο μια μπερδεμένη με το χρονικό πλαίσιο αμερικλάνικη γωνίτσα, Γλυκά Νερά για μας, αλλά λετς μπι όνεστ, ποιος μας χέζει εμάς.

Μέσα σε όλα τα λοιπά έχουμε έναν Σαμ Κίνισον μπαρμπέρη, ένα στρατόπεδο στο οποίο μπαίνεις με ατάκα τύπου "είμαι φίλος του Γουίλιαμ Λόσον" και άφθονη δράση που εν τέλει φαντάζει αρκετά ξεφούσκωτη παρά το γεγονός ότι έχει περισσότερο πυροτέχνημα και από ελληνικό Πάσχα.

Κοινώς μια ταινία τόσο ΦιλμΠι που κανονικά της πρέπει ένα Αγία Ζώνη σηλ-οβ-απρούβαλ.

Μια ταινία που πήρε με την αξία της μια θέση στην θρυλική λίστα των βίδεο νάστιζ του ανχλικού παραμυθιού, το Street Trash, επιχειρεί να μην αφήσει καμία ψυχούλα ΝΟΤ ΟΦΕΝΤΙΝΤ.

Σάπια φουρνιά από 60χρονο ποτίδιο που ξηγιέται κυριολεκτικά λιώσιμο, κόβει βόλτες σε μια Νέα Υόρκη που δοκιμάζει ως νέο της αγαπημένο σπορ το τσουτσουνοφουτμπολ.

Μηνγουάηλ, μια ομάδα αστέγων το ζει λίγο με ίντριγκες Ρετιρέ, ενώ κάπου εκεί βρίσκουμε και έναν νεκροφιλο.

And that there is quality story telling in a nutshell.

ΓΙΟΡ ΓΟΥΕΛΚΟ.

Καλή σε-zone να έχομε

Η ταινία ορόσημο του Ρότζερ Κόρμαν, το ΝΙΑΡ ΦΙΟΥΤΣΕΡ αμαξο-έπος που ενώνει στην ίδια ιστορία έναν υπέροχο Σταλόνε, έναν σημαδεμένο γόη Κάραντην/Καραντάην/Καραβάημπ και ίσως, ΙΣΩΣ ΛΕΜΕ ένα απο τα ομορφότερα σώβρακα που έχουν γραφτεί σε κάμερα.

Οχήματα με διακόσμηση κλεμμένη απο τα Αηδονάκια (strictly OG reference), παράγοντες και πολιτικά πρόσωπα βγαλμένα απο τις σκληρότερες ονειρώξεις των σύγχρονων Ρεπουμπλικάνων και σκιά των μπαγκετοφόρων Γάλλων πάνω απο όλους και απο όλα.

Ό,τι και αν ζητήσεις, το Ντεθ Ρεης το έχει.

Οκ, ίσως να χωρούσε και μια ζεμπεκιά κάπου, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας.

ΠΑΛΙ ΤΟ ΦΡΑΝΚΕΝΧΟΥΚΕΡ; ακούμε να λέτε.

Ε ΝΑΙ, πάλι το Φρανκενχούκερ, δικό μας είναι το μαγαζί, ότι θέμε κάμομε.

Αλλά, γι' αυτό το πέρασμα, έχουμε και τουίστ: ο Άκης Καπράνος μας συνοδεύει για μια δεύτερη ματιά -και ίσως λίγο πιο εκ βαθέων ανάλυση- του μάγκνουμ όπους του Φρανκ Χένελοττερ, αφού την πρώτη φορά που το είδαμε κυρίως παλεύαμε να καταλάβουμε πως δουλεύουν τα μικρόφωνα, τα πόντκαστ και τα ανοιχτήρια Μπάλτικα.

Ελάτε λοιπόν για μια βόλτα στο μαγευτικό, oversaturated Νιού Τζέρζι, αλλά και τη μυθική Νέα Υόρκη των έιτιζ, που ξαναζεί τις τελευταίες της στιγμές μέσα από το φακό ενός μοναδικού αντεργκράουντ auteur (ναι ρε, το εννοούμε).

Επίσης, ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ: στις 4 Αυγούστου θα έχετε την ευκαιρία να δείτε την ταινία μαζί μας στο σινέ ΡΙΒΙΕΡΑ, σε ακόμα ένα Bad Movie Night από το Midnight Express, με γιόρς τρούλι στην παρουσίαση.

To FilmPit επιστρέφει στην αναβλύζουσα πηγή ταλέντου και ιδεών που ονομάζεται ΝΗΛ ΜΠΡΗΝ, και μπανιαρίζεται στα αναζωογονητικά νερά του Twisted Pair, όπου ο Νηλ Μπρήν μαλώνει με τον εαυτό του για κάτι κληρονομικά ή κάτι τέτοιο, δε καταλάβαμε ακριβώς.

Όλα αυτά λαμβάνουν χώρα στο προαύλιο της ΣΒΙΕ / ΚΟΡΕΛΚΟ / ΩΜΕΓΑ / ΔΕΛΤΑ (παράρτημα Λας Βεγκας) μόνο νύχτα που δεν έχει σπουδαστές, ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ, ΝΑ ΚΟΙΤΑΤΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ ΕΣΕΙΣ.

Έρχεστε για το λάηβ κόμεντερι, μένετε για το σφιχτό μοντάζ.

Υ.Γ. παρότι ανεβάσαμε αυτό το επεισόδιο ως ηχητικό πόντκαστ γιατί κάποιοι ψυχοπαθείς από εσάς το ζητήσατε, υπάρχει και βίντεο ντοκουμέντο. Βαράτε λινκ για να βλέπουν τα μάτια σας όσο ακούν τα αυτιά σας: https://youtu.be/b73Wq5WnMvM.