The Film Pit

Βρισκόμαστε πάλι στο μέλλον, στις κλασσικές μας χωματοχαβούζες, εκεί που κυριαρχούν μόνο οι σκληροί, οι έχοντες petrol pass και όσοι έχουν παραπάνω απο ένα αμάνικο.

Ο ήρωας μας, ο γνωστός σε όλους Ζοχάδας, ξάδερφος του Σνέηκ Πλίσκεν απο την μεριά του πατέρα του, αναλαμβάνει μια αποστολή, η ουσία της οποίας ποσώς μας απασχολεί, παρεά μια κορασίδα και ένα γκαρσόνι ταβέρνας. Στην πορεία θα συναντήσουν ημι-άγριους με τζιν παντελόνια και μαντήλια στο κεφάλι, ποστ-αποκαλύπτικ συμμορίτες ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΑΣΧΕΤΑ ΜΟΥΣΙΚΑ ΧΑΛΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Η ταινία είναι μια ευγενική χορηγία του τμήματος οχημάτων του ελληνικού πεζικού.

Παλιά, πολύ παλιά, τότε που οι ιππότες φορούσαν πανοπλίες με κλαδιά στα κράνη, ο Ρον Μος κυκλοφορούσε με μόνιμο ντουμπλάζ και φορούσε φόρμες ιδανικές για σλαβ σκουοτ.

Ήσαν μια εποχή με γενναίους και γενναίες, μια εποχή γιομάτη σπαθιά απο άλλες εποχές, μια εποχή με ανώμαλους βιαστές σε χαράδρες, με πετραδάκια που τα τρως και γίνεισαι αόρατος, μα εποχή με άλογα, με ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΛΟΓΑ.

Σε αυτήν την εποχή σας πάμε σήμερις. Στο τότε.

Στο τότε του κάπως πιο φθηνού Εξκάλιμπερ και γιατί όχι και στο Ριβέντζ οβ Ροκ και αυτό καλό ήταν, δεν κατάλαβα δηλαδή, τι είχε το Ριβέντζ οβ Ροκ.

Ο Ρον Μος στον πρώτο του σπουδαίο ρόλο, εστω και χωρίς φωνή, επιδεικνύει με τρόπο τίγκα σένσουαλ τις φοβερές του γωνίες, καθώς και τι καθόλου πειστικές ικανότητές του στο σπαθί.

Επίσης και. Δίνει μπουκέτα σε άλογο.

Πέρασε καίρος από το προηγούμενο, αλλα ναι, ήρθε η ώρα για ένα νέο LIVE COMMENTARY από το FILM PIT.

Και όχι ότι κι ότι - σας έχουμε σήμερον ένα ΜΕΓΑ ΟΠΟΥΣ του ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑ ΝΗΛ ΜΠΡΗΝ (βοήθειά μας).

Ακούστε το ίντρο, εκτιμήστε τη διάνοια του Νηλ, βαρέστε το παρακάτω λίνκ και ΝΙΩΣΤΕ ΤΟ ΔΕΟΣ:

Χιου άρ χουέλκαμ.

Νεαρή κορασίδα που γουστέρνει ατόφιο πανκ μπλέκει άσχημα επειδής ο κόμινός της φτιάχνει μηχανές μπάνικες για την αμερικάνικη κυβέρνηση, τον οποίο τόνε σκοτώνονε οι μυστικές υπηρεσίες και η Ομάδα Πύραυλος.

Η φίλη μας όμως δεν μασάει, είναι μηχανόβια, δεν νιώθει απο βασανιστήρια και περνάει στην αντεπίθεση, σκοτώνοντας τους πάντες και γυρνώντας εν τέλει την πλάτη της στα τεχνολογικά μονστρόσιτιζ που ουδεμία σχέση έχουνε με το γιαμαχάκι της.

Μια ταινία ύμνος στο αυθεντικό λεηζερόγκαζο, με τον Φρεντ Όλεν Ρεη στο τιμόνι να κάμει παπάδες με μπάτζετ οχτώ δολάρια και πέντε εκτπωτικά κουπόνια για τα Γουέντιζ.

Τερατάνθρωποι των υπονόμων που τρώνε μακαρονάδα με πυρηνικά απόβλητα, αποφασίζουν να βγουν στα απο πάνω επειδής αποκτούν ενδιαφέρον για ανθρωπομεζέδες.

Το μόνο εμπόδιο; Τα υψηλά ενοίκια στο νησί του Μανχάταν.

Καλά ναι, όχι ακριβώς, αλλά στο περίπου.

Σε κάθε περίπτωση το C.H.U.D. είναι μια απο αυτές τις ταινίες που το πέρασμα του χρόνου έχει κερδίσει ένα ξεκάθαρο cult following, επειδής Η ΠΧΙΟΤΗΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ, αλλά επίσης επειδή λέει ΑΛΗΘΕΙΕΣ και όντως υπάρχονε στους υπόνομοι τέρατα που τρώνε τεριέ.

ΛΥΠΑΜΑΙ ΑΝ ΣΑΣ ΧΑΛΑΜΕ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΑΛΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

Ένας άνθρωπος-αράχνη που τις αρπάζει και από λατζέρηδες της μαφίας, τα σατανικά σχέδια ενός μπιγκ μπος του ρηαλ εστέητ, ένας Κινέζος κατάσκοπος με χρυσή καρδιά και ο Γιώργος ο Κατσαρός με το σαξόφωνο του.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΑΖΙ.

Στο όχι-και-τόσο-μεγάλο-φινάλε των περιπετειών του λαηβ άκσιον Σπάηντερ Μαν, μία ταινία διπλό τηλεοπτικό επεισόδιο, στο Ντράγκονς Τσάλεντζ, στο Τσαηνίζ Κονέκσιον πείτε το όπως σας κάνει.

Απλά μην το πείτε συναρπαστικό.

Αν μας έλεγαν όταν ξεκινούσε αυτό το πόδκαστ ότι θα επισκεπτόμασταν τόσο συχνά τις Φιλππίνες θα τους λέγαμε "α έλα ρε, οκ, γιατί όχι". Ή δεν θα λέγαμε τίποτα επειδής κανείς δεν μας έλεγε κάτι σχετικό με τις Φιλιππίνες. Που είναι και το πιο πιθανό.

Σε κάθε περίφτωση, ΧΙΑΡ ΓΟΥΗ ΑΡ ΜΠΑΚ ΙΝ ΔΕ ΜΑΔΕΡΛΑΝΤ, με μια ταινία θρυλική μέσω social media, παρά το γεγονός ότι την έχει δει σαφώς λιγότερος κοσμάκης απο όσο της αξίζει. Τι της λείπει δηλαδή; Διάλογοι; Ναι. Άλλα ρούχα πέρα απο ντένιμ; Ναι. Καλό ντάμπινγκ; Ναι. Καλές οδοντοστοιχείες; Ναι. Ένα ending όχι βιαστικό; Ναι.

Αλλα αν εξαιρέσεις αυτά τα λίγα, ΤΑ ΕΧΕΙ ΟΛΑ. Τα υπόλοιπα. Αν και δεν γνωρίζουμε ποια ακριβώς είναι αυτά τα υπόλοιπα, ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΚ;

Σημασία έχει πως ο all-denim μαδεφάκερ του παραμυθιού μας θα τα βάλει με:

1. ένας πρίγκηπα της μαγείας

ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

Τέσσερα χρόνια. ΤΕΣΣΕΡΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΞΕΣΤΡΑΒΩΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΚΟΥΤΙΑ ΜΕ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΖΗΤΑΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΡΕΣΤΑ.

Αλλά ας είναι. Αυτό εδώ το πόδκαστ είναι γιορτινό. Και τούτο γιατί γιορτάζουμε, ΧΡΙΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΙΑ, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια κινηματογραφικών πόντκαστ, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια αδιανόητης πχιότητας, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια ημι-υπόγειας μαγείας, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια καμπαναριών και ράντομ θορύβων έξω απο την πόρτα μας, τέσσερα ΟΛΑΚΕΡΑ χρόνια σκέτα.

Κάνουμε μια αναδρομή το λοιπόν, συγκρίνουμε σημειώσεις, μουσικάρουμε και ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΜΕ το τέλος μας. Άλλοι πιο σύντομα, άλλοι με περισσότερα λεφτά.

Πάντως το 2024 εδώ θα είμαστε ΜΑΛΛΟΝ.

Επιστρέψαμε στο μέλλον ή πιο ταιριαστά επιστρέψαμε στα μέλλοντα που ή ανθρωπότητα τα έχει κάμει όλα καλός και μείναμε κάποιοι λίγοι να παίζουμε πιστολοκλωτσίδια για μια κούπα μπετζίνα, απλά εδώ, σε αυτήν την περίπτωση βάλετε μια κούπα εβιάν, μια κούπα ζαγόρι, όπως αγαπάτε.

Ανάμεσα στον χαμό της μάχης, ο οριακά νάνος Άνταμ Αντ διαβάζει Μάνσον, ο Μάηκολ Παρέ κάμει τον ωραίο και ο Σο Ναφ από το Λαστ Ντράγκον κάνει πρόβα για βίντεο του Πρινς.

Κοινώς, συνταγή για άλλο ένα υπέροχο πόδκαστ.

Αμερικάνικη φαμίλια μεσοαστών αποφασίζει να μετακομίσει στο γραφικό Αιμομίκτιο, ένα όμορφο χωριό εκεί σε κάτι βουνά.

Γρήγορα όμως η απόφασή τους τους βγαίνει ξινή επειδής

Αν νομίζετε ότι ακολουθεί ένα σφιχτό τρομοθρίλερ κάμετε λάθος, αλλά οκ, λογικό, όλοι αυτό νομίζαντο, εκτός των δημιουργών που διαβάζανε παιδικά μυθιστορήματα μυστηρίου στις διακοπές των. Once again, ΧΙΛΑΡΙΤΥ ΗΝΣΟΥΣ.