Ο Λούτσιο ο Φούλτσις βάνει τα γουνοσώβρακά του και την βλέπει ελαφρώς σόρντ εν σόρσερι σε ένα μπάντι μούβι με μπόλικο φίλτρο Σεμίνας Διγενή και τρια απο τα πιο ξύλινα πουλιά στην ιστορία του σινεμά. Πτηνά πουλιά λέμε. Τέτοια.

Ο νεαρος Ηλίας πιάνει την ηλικία ενηλικίωσης, και ο ασπρομάλλης πατήρ του ξηγιέται παντόφλα και ένα τόξο, όπως οφείλει άλλωστε να κάνει κάθε καλός πατήρ. Απο εκεί ξεκινάει μια περιπέτεια με ΑΦΘΟΝΟ γουατ δε άκτσουαλ φακ, μια συνάντηση με ένα παλιό πορτιέρη του Tithora Rock Bar και μια showdown μάχη με μια τσίτσιδη κακίστρω που φοράει μάσκα Ντέστρο.

Το showdown βέβαια θα τον βρει ακέφαλο, αλλά εντάξει μην τα θέλουμε και όλα δικά μας έτσι;

Πιστέψαμε ότι είχαμε τελειώσει με την ποστ-αποκαλύπτικ οργιαστική κινηματογραφία. Άλλωστε πόση σκόνη να φάει κανείς ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Δυστυχώς για εσάς, αντέχουμε κι άλλη, οπότε ο Αχιλλέας Τσαρμπίλιανζ, σε μια κίνηση ματ μας πηγαίνει και πάλι ίντου δε φιούτσερ, εκεί που η βενζίνη είναι λίγη, το καλό στυλ ακόμα λιγότερο, αλλά υπάρχει μια νταλίκα, ένα Μπάτολ Τρακ για την ακρίβεια που τα κάνει όλα και συμφέρει.

Απέναντι σε αυτό το Σκάνια απο την κόλαση, θα στηθεί ένας πρώην Warrior, μια κοπελιά με θέματα γενικώς και κάτι άλλοι βλαχαδεραίοι που όμως σηκώνουν ανάστημα την κατάλληλη στιγμή.

Μια ταινία ύμνος στους Παπασούζες αυτού του κόσμου, στα φτιαγμένα Σιτροέν, στα τοπία της Ωκεανίας αλλά και σε μια Αμερική που στο μέλλον της έχει άφθονο καστανόχωμα.

Πατολ Τρακ. Και αφήστε τον Αχιλλέα να συναρπάζει.

Ένας δάσκαλος σε ΙΕΚ Νίνια της επαρχίας, ένας μαθητής τούβλο που φεύγει με χαρτί αποφοίτησης αλλά τελικά δεν έχει μάθει τίποτα γιατί παίζει ξύλο ταβέρνας, μια τοπική μαφία που δεν μαφιεύει με ιδιαίτερη επιτυχία, αλλά το προσπαθεί, μια μάνα πονεμένη που παλεύει για τα παιδιά της και ο κομμουνιστής νίνια του παραμυθιού που δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει την πάλη των τάξεων ιστορικά αδικαίωτη, ενώ η διεθνής καπιταλιστική μεθοδολογία σαμποτάρει την αυτοκρατορία των νίντζα, με αποτέλεσμα να δημουργείται ένας μπαντανισμός που αποπροσανατολίζει τις μάζες και μετά πεθαίνουν οι νίντζα και τους παίρνει τις μπαντάνες.

Με άλλα λόγια Γκόντφρεη Χο ιζ μπάκ μπίτσεζ και σε μια πραγματικά μεγάλη στιγμή του, λέει Νίντζα Σκούοντ αλλά κανένα σκουόντ δεν υπάρχει, εκτός αν εννοάμε σκουόντ αυτό που ξεπαστρεύει ο κομμουνιστής Ντέηβ Γουήλερ μέχρι να δεχτεί ο Ρίτσαρντ Χάρισον να τον αντιμετωπίσει.

Που το κάνει ασφαλώς, αυτό του έλειπε, αλλιώς δεν θα τελείωνε η ταινία.

Απο πάνω νίνιες και απο κάτω κομάντα, ή αν προτιμάτε απο πάνω μασκοφόροι υπερδολοφόνοι και απο κάτω Τζον Ράμπο απο την Μανίλα. Αυτοί είναι οι καταπληκτικοί τύποι που συνθέτουν την ομάδα Ούλτιμεητ Μάξιμουμ, δηλαδής ΚΟΡΦΑΙΟΙ ΣΤΟ ΜΑΞ ή κάτι ανάλογα σπουδαίο.

Κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι, κανείς δεν ξέρει γιατί μπαίνουν στο Βιετνάμ και ειδικότερα, κανείς δεν ξέρει γιατί είναι τόσο αντιπαθέστατοι μαλάκες, αλλά όταν υπάρχει αιχμάλωτοι πολέμου ΧΟΥ ΓΙΟΥ ΓΚΟΝΑ ΚΟΛ;

Εξαρτάται.

Αν τους αιχμάλωτους πολέμου τους θέτε πίσω ζωντανούς πάρτε το 100, τον Ράμπο, το 166.

Αν δεν καίγεστε και τόσο για το αν θα είναι ζωντανοί ή για το αν θα δείτε έστω και ένα πτώμα, τότε πάρτε την Ούλτιμαξ Φορς.

Ούλτιμαξ Φορς. Τα κάνουμε σκατά, αλλά θα τους πάρουμε στον λαιμό μας.

Ίσως η σπουδαιότερη ταινία με πάνκηδες που δεν είναι πάνκηδες αλλά με έναν τρόπο τελικά είναι πάνκηδες, που έχει γυριστεί ποτέ. Άρτια σκηνοθεσία, ένα σενάριο σφιχτό χωρίς ΙΧΝΟΣ filler, ερμηνείες που πείθουν και μια τελική ευθεία που αποθεώνει το τρέξιμο ως την απόλυτη μορφή fitness.

Το Πανκ Βεκέσιο τολμά εκεί που άλλες ταινίες ζητούν την βοήθεια του κοινού, κάνει ένα βήμα μπρος εκεί που άλλες ταινίες μένουν στην θέση τους και εν τέλει μπαίνει με το σπαθί στο πάνθεον ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΖΩΝΗΣ.

Επίσης και.

Αν ένα μηχάνημα δεν σας δίνει ούτε σπράη, ούτε κοακόλα και σου τρώει το κέρμα ΑΣΤΟ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΤΑΝΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, πιπίλα ένα χαλίκι.

Πιάνουμε το ένα μηδέν ένα με μια κάποια πανκ-ική σοβαρότητα, με μια πρέζα σκηνοθετικού ελληνισμού, με την Πηνελόπη την Σφυρή να κατασκηνώνει στα χώματα της σκατένια πλευράς του Λος Άνχελες και να μας φτιάνει μια καταθλιψοπαστιτσάδα πρώτης διαλογής.

Αυθεντικά πανκόπαιδα και ρήαλ λάηφ μπαντιστές πάνε τον ρεαλισμό 0-100 χωρίς πολλά πολλά, τα σκυλιά του σατανά κυνηγάνε μπέμπηδες μα και μαλάκες με κατεβασμένα παράθυρα και η κενωνία ολάκερη λέει "αυτούς τους βρωμιαραίους καταληψίες πρέπει να τούσε κάνουμε πέρα γιατί μας χαλάνε την αυθεντική χριστιανική ατμόσφαιρα".

Ένας κάποιος Κόρμαν παίρει προντάκσιον κρέντιτ με σαφή εντολή η ταινία πέρα απο υπόθεση (αδιάφορο) να έχει βυζά, βία και εξπλοτέσιο (καθόλου αδιάφορο) και η Πηνελόπη τα πετυχαίνει όλα με ισορροπία που θα ζήλευε και ο Νουρέγιεφ.

Κοινώς. Και το λέμε ΣΠΑΝΙΑ αυτό. Δεν χάνεται το ταινιάκι.

O Mάηκ είναι ένας Αμερικάνος χίππης που αποφασίζει να πάει στο Ισραήλ επειδής γιατί όχι, με μοναδικό σκοπό να κάμει τα σουλάτσα του και να μείνει όσο πιο μακριά μπορεί απο τις πολεμικές του μνήμες.

Στον δρόμο του θα συναντήσει μια πλούσια κορασίδα που πολύ τόνε κάνει κέφι, τον ξάδερφο του Τζαλακώστα, την Τζακαλώσταινα και τους δύο πιο αργοκίνητους καρχαρίες του κόσμου.

Μουσική, χορός, τραγούδι, αλλά και πλάνα απο μια άγνωστη εμφάνιση των Residents, ντύνουν το αντι-πολεμικό έπος του Άμος Σέφερ που μας θυμίζει ότι όταν θες να φτιάσεις μια ταινία, κάτι μαλακίες τύπου σενάριο, δραματικό ταλέντο και συνοχή δεν χρειάζονται, αρκεί να ΓΟΥΣΤΕΡΝΕΙΣ.

Ένας εκπληκτικός τρόπος να πιάσομε τα ΕΚΑΤΟ πόδκαστ, ένας εκπληκτικός τρόπος να κάψουμε τα λιγοστά μπρέην σελς που μας έχονε μείνει.

Καλοκαιράκηδες και καλοκαιριανές, όσο διασκεδάσατε στις παραλίες διασκεδάσατε.

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε, διατί πλέον ο κίνδυνος δεν ήνανε τα καρχαρίνια, τα σκυλόψαρα, τα κράκεν και γιγάντια χταπόδια του Αιγαίου και των ρέστων, αλλά ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΜΟ, εκεί που συνήθως κρύβουμε τα σκυλοκούραδα, τις γόπες, τα προφυλακτικά και τα περιτυλίγματα απο τα σάνθουιτ.

Τουλάχιστον κάπως έτσι μας τα λέει το Πλατ Πητς, μια ωδή στον ορκισμένο αντι-καλοκαιρισμό, μια 80ς όπερα αφιερωμένη στο σύνθημα "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΓΙΓΑΝΤΙΕΣ ΣΚΟΥΛΗΚΑΝΤΕΡΕΣ".

Ο Τζόν Σάξον είναι ένας στραβωμένος αρχίμπατσος, o Μπερτ Γιανγκ είναι ένας στραβωμένος ανθύ-μπατσος και τους αρέσει να αράζουν σε μια μπητς-σάηντ καντίνα.

Καλά κάνουν.

Πλατ Πητς. Και πείτε αντίο στο καλοκαίρι σας.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς του Πολυδρόσου Στυλιανός Καρακάης επιστρέφει ΙΝ ΠΕΡΣΟΝ στο υπόγειο της Αγίας Ζώνης με μια ταινία που λέει ΞΕΚΑΘΑΡΑ "ποιος Χάρισον Φόρντ και μαλακίες, εμείς μπορούμε καλύτερα με αδειούχο οδηγό των Ιταλο-Αμερικάνικων ΚΤΕΛ".

Και ξέρετε κάτι; Ναι, μπορούν. Δύο φιλαράκια του πολέμου, ο Αμέρικεν και ο Άγγλεν, κάμουν ομάδα με έναν μπεκρο-κανάτα και μια Κατερίνα Καινούργιου και αμολιούνται στις ζούγκλες για να βρουν μια χρυσή δενδρογαλιά, επειδή η εν λόγω χρυσή δενδρογαλιά σου δίνει λέει πολλά σελέμπριτι πόιντς στις τοπικές (κει χάμω) κοινωνίες.

Στον δρόμο τους θα βρουν έξαλλους δενδρογαλιστές, μια σαν την Κατερίνα Καινούργιου (δεύτερη) αλλά και όχι, και την ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΠΟΥΛΜΑΝΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑΣ.

Και όλα αυτά απο το κινηματογραφικό ΤΡΕΖΟΥΡ ΤΡΟΟΥΒ του Στέλιου. ΣΑΤΙΣΦΑΞΟ ΚΑΡΑΝΔΙ.

O Τσαρλς ο Καγκάνης ο ΤΑΦ (ανάμεσα στο Τσαρλς και στο Καγκάνης), δίνει χώρο και χρόνο στην Τρέησι Λορντς να παίξει την μπάλα της και αν εξαιρέσεις κάτι στραβές πάσες και κάτι λίγα κατσικοσούτ, το πάει μια χαρά ως η ΓΟΥΣΤΑΡΩ-ΝΑ-ΠΥΡΟΒΟΛΑΩ αστυνομικίνα Βίκυ, η οποία κάτι έχει εκεί θέματα με τον ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑ ΓΚΟΜΕΝΟ ΤΗΣ, κάτι έχει εκεί με κάτι Κολομβιανούς ντραγκέμπορες, αλλά τελικά πασχίζει να επιπλεύσει σε ένα κάπως ασύνδετο ταινιάκι που θέλει ΠΟΛΥ να είναι αστυνομικό θρίλερ, αλλά ίσως να προτιμά τις Οικογενειακές Ιστορίες.

Ο σπουδαίος Γιαφέτ Κότο ΑΣΤΡΑΦΤΕΙ μέσα στην λάσπη, ο Σκοτ Πάτερσον είναι ΑΡΧΙΔΑΣ και ο Άνγκελο Τίφε ή Τιφ ή ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ κάνει τον κακό που ανάθεμά κι αν ξέρει τι θέλει ακριβώς απο την ζωή του.

Μια επιλογή του Στυλιανού Καρακάση που λείπει απο το στούδιο, αλλά η αυρά του φτάνει για να αφήσει το αποτύπωμά της.