The Film Pit

Μπορεί το Alien να μας έμαθε ότι in space no one can hear you scream, αλλά αυτό σίγουρα δεν το είπαν στον Ρεμπ Μπράουν ο οποίος πολύ απλά είπα "ναι, αλλά εγώ βροντοφωνάζω".

Στο Space Mutiny, o αγαπημένος μας Ρεμπ μας χαρίζει ίσως την πιο φωναχτερή ερμηνεία του, αντλώντας σίγουρα έμπνευση και απο την γυναίκα του, που παίζει εδώ τον ρόλο της έξυπνης μεν, απόλυτα ευάλωτης στην γοητεία του Ρεμπ κυρα Γιώργαινας δε.

Το στόρι θέλει ένα μεγάλο διασταμπόβλοιο με πολυ λαό να έχει ανακατωσούρες τύπου Ρετιρέ, οι οποίες εν τέλει οδηγάνε σε ευτράπελα με συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, όπλα λέηζορ και ξεφρενα πάρτυ στην Αυτοκίνηση.

Μια ταινία σταθμός στην ιστορία του σάη φάι, που αποδεικνύει περίτρανα ότι ακόμα και σε ένα τόσο (ενίοτε) χάη μπράου είδος, δεν χρειάζεσαι πολλά αν έχεις ένα βίντεο που μπορεί να αντιγράψει εκπομπαί απο την τηλεόραση και ένα στιβαρό σετ απο μαρμάρινα ανδρόβυζα.

Στο μέλλον τα παιδιά θα μένουν σε ορφανοτροφεία και θα κάμουν ξέφρενο ρολερσκεητ σε χαλίκι και χώμα.

Μήνγουαηλ ένα τεράστιο διαστημικό παπάρι θα προσγειωθεί στην γη αποφασισμένο να τα βάλει με την δυσλειτουργικη φύση της ΕΥΔΑΠ.

Παρέα με ένα ανήλικο και τον γιο του Ντομ Ντε Λουίζ θα τα βάλουν με ολάκερο το Οικο-Προτεκτοράτο για ένα καλύτερο μέλλον απο το μέλλον που έχει το μέλλον ήδη.

Ναι, ούτε κι εμείς.

Στα 1990 η Κάνον είναι οριακά πλέον στην μηχανική υποστήριξη, αλλά το great white hope, o νέος Μπράντο, ο Μιχάλης ο Ντούντικοφ έρχεται απο το (όχι και τόσο) πουθενά για να σώσει το κόμπανι που τον έκανε άθρωπο.

Αλλά δεν μπορεί γιατί είναι λιγάκι άμπαλος. Ευτυχώς που υπάρχει ο Μαρκ Χάμιλ εντούτοις, ο οποίος τα κάμει όλα. Κάμει τον φονιά, κάμει τον πληγωμενό στα μέσα του, κάμει τον ταχυδρόμο, κάμει τον ΚΤΕΛ-ατζή, κάμει τον οτοστόπερ του τρόμου, κάμει τον ηθοποιό που κλέβει την παράσταση, ΤΑ ΚΑΜΕΙ ΟΛΑ.

Εδώ ακόμα στα πρώτα βήματα του overacting is my shit με το οποίο έφτιασε καριέρα ο Χάμιλ ΒΓΑΝΕΙ και την τελευταία σταγόνα πχιότητας απο αυτό το ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΟ καρ κρας οβ ε μουβι και Ω ΤΙ ΧΑΡΑ, ο Αχιλλέας και ο Μάκης πέφτουν με τα μούτρα στην πισίνα του fan-boy-ισμού.

Μπάνικη Κόμ-πρα τα κάνει πλακάκια με τον Σατανά, έτσι ώστε να κάνει την ζωή του παπα-Λάμπρου κόλαση. Δεν τον λένε Λάμπρο αλλά επειδής ήξερα έναν παπα-Λάμπρο είπα να το βάλω.

Η Κόμ-πρα πέρα απο τις παρέες με τον Σατανά, τα βρίσκει και με άλλα φίδια επειδή είναι φίδι κι αυτή και όλα αυτά πολύ τρομάζονε την ανήλικη Κριστίνα Απλουκέητ γιατί εντάξει δεν είναι και λίγο πράμα να είσαι δέκα χρονώ και να βρίσκεις φίδια πίσω απο κάθε καναπέ και μπροστά απο κάθε πλακάκι.

Άλλη μια συγκλονιστική επιλογή απο την κινηματογραφική φαρέτρα του Στυλιανού που είδε φίδια, σκέφτηκε "α ναι είχα δει το Ανακόντα κάποτε με την Τσένιφερ Λόπεν, καλό θα είναι" και μας το σέρβιρε.

Το Ανακόντα ήταν καλύτερο. Όχι όσο το σήκουελ που λεγότανε ΑνακόνταΣ επειδή είχε πολλές ανακόντες αλλά ναι.

Σπουδαίο κρακ γιούνιτ γυναικείου μπέσιμπολ περιοδάει τσεπαρχίαι των ΗΠΑ, αναζητώντας ανδρικές ομάδες δια τις κερδάει. Δυστυχώς για τα κορίτσα μας, τελικά πέφτονε σε ομάδα ψυχοπαθών-μισθοφόρων που λένε "αν χάσομε στο μπέσιμπολ, τότε στάζομε αίμα". Ακολουθεί αδιανόητο σφαχτοπουρσούτ με πολλά θύματα, άφθονο αίμα και την αγωνία να χτυπάει 32 πίεση.

Σκηνοθεσία περάστε-σκουπίστε-τελειώσατε, ερμηνείες που δεν θα χώραγαν ούτε στα Νούμερα του Δεληβοριά και διάλογοι αλαφρώς καλύτεροι (όχι δύσκολο) σε μια Καρακάσια ταινία που δεν χαρίζει ρεζέρβες και στραηκ-αουτ.

Ίσως (τι ίσως, ΣΙΓΟΥΡΑ) το πιο παρεξηγημένο ντοκιμαντέρ όλων των εποχών, το Killing of America πνίγηκε στον βόθρο του Mondo, μπορεί κατά λάθος, μπορεί όμως και επίτηδες, μιας και ετούτη η κινηματογραφική έκθεση θέλησε να κάτσει το αμερικάνικο κοινό του σε μια καρέκλα και το βάλει μπροστά απο τις ευθύνες του.

Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί στα backrooms του σινεμά, μέχρι που το word of mouth μπουρμπούλιασμα έγινε τσουνάμι και έφερε ξανά στον αφρό αυτήν την θριαμβευτικά ψυχρή αποδόμηση του αμερικάνικου ονείρου.

Με ετούτο το πόδκαστ ολοκληρώνουμε και το σύνδομό μας μπρέηκ απο τον κανονικό προγραμματισμό μας, το σοβαρέψαμε κάπως το ξέρουμε, αλλά ευελπιστούμε να εκτιμήσετε αυτό το κάπως διαφορετικό απο τα κανονικά μας μπακ-του-μπακ όσο εμείς που το γράψαμε.

Επίσης και. Τι Ιμάτζιν ρε, ΤΙ ΙΜΑΤΖΙΝ.

Μπρέηκ απο την κλασσική ροή των πόδκαστ μας, για να κάνουμε ένα (ελαφρώς) disturbing μπακ-του-μπακ.

Το πρώτο κομμάτι του ταπλ πιλ μας αφορά το Star Time του Αλέξανδρου του Κασσίνη (όχι έλλην αλλά θα μπορούσε) ή αν προτιμάτε Ντέηβιντ Λίντς ον ε μπάτζετ.

Mέσα απο ένα στριμόκωλο, σχεδόν θεατρικό στήσιμο, ο Κασσίνης επιχειρεί να κάνει κάτι που στα χαρτιά φαντάζει αδύνατο: να φτιάξει ένα σλάσερ χωρίς τα σλάσερ στοιχεία του. Το καταφέρνει μερικώς, αλλά τελικά επιτυγχάνει κάτι ακόμα καλύτερο, δηλαδής να φτιάσει ένα dream-like trip 90 λεπτών που ασφαλώς πήγε άπατο, αλλά σίγουρα αξίζει μια δεύτερη (ίσως και τρίτη) θέαση και ανάγνωση.

Εύγε Αλέξανδρε.

Ένας Κόργκι Φέρμαν φοβερός, με τρεξίματα με πλεμόνια, με αναφορές στους αρχαίοι Έλληνες, ένας Ντον Σουέζνι ίδιος ο αδερφός του και καλύτερος μη σου πω και ένας Σκοτ Ρηκς ΚΟΥΡΟΣ να τόνε χαίρεσαι κάθε φορά που έπεφτε η κάμερα πάνω του σαν ερωτευμένη χωριατοπούλα. Μιλάμε για τριολέ δραματικό που θα ζήλευε και ένας Αρίγκο Σάκι στα καλά του εκεί με τους τρεις Ολλανδούς, Ράηκαρ, Γκούλιν και Παουτάσο να χαλάνε τον κόσμο τι να λέμε τώρα, όλο γυρισμένο στην Πάρνηθα πριν τις φωτιές, μια κούκλα σκέτη να ντρέπεσαι να κατουρήσεις πεύκο.

Έτζ οφ χόρορ το λένε κάπως έτσι, η άκρη της καραμούζας νομίζω μεταφράζεται, την έφερε ο Στέλιος ο Καραπλάνης ένα παιδί σπουδαγμένο, ευθυτενής εκεί σαν τον γίγαντα της Ρόδου εκείνον στον λιμάνι με τα ανοιχτά πόδια απο την Φιλιπίνα λέει μας πήγε Πάρνηθα απο Πάρνηθα χειμώνα μιλάμε σου βγάζει τα μάτια τα κάνει μπίλιες. Να είχες χίλιες μπίλιες να του δώσεις να σου δίνει ταινίες σε δάση και εξπλοτέσον με όπλα και φόνους.

Για αυτό βλέπει ο κόσμος την Αγία Ζώνη, γιατί έχει ποιότητα σε όλες τις γραμμές.

Μια ταινία δίχως αρχή και χωρίς τέλος, μια ταινία δράσης που βάζει τα γυαλιά σε άλλες ταινίες δράσης χωρίς σενάριο, μια ταινία που αρχίζει σε τροχοβίλα, σε ΤΡΟΧΟΒΙΛΑ και περιέχει πλασέ γάτας δεν μπορεί, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να είναι κάτι λιγότερο απο υποψήφια για θέση στην πρώτη δεκάδα ταινιών που έχουν περάσει ποτέ απο το φιλμ πι.

Νεαρή ηθοποιός, Σύνθια Ρόθροκ απο τα Πατήσα, μαθαίνει απο τον πατέρα της, μέσω της αδερφής της, που νόμιζε ότι είχε πεθάνει, ο πατέρας όχι η αδερφή της, αλλά και που η αδερφή πεθαίνει μετά, αλλά και η μάνα εδώ που τα λέμε, ότι υπάρχει κάπου ένα ονειροδωμάτιο που το θέλει ένας Νίκος Μαστοράκης με μαλλιά, αλλά ο πατέρας που έχει πεθάνει, πριν πεθάνει της λέει μέσω της αδερφής της που επίσης πεθαίνει αλλά μετά τον πατέρα πως "μην είσαι μαλακισμένη και το αφήσει να πέσει στα χέρια των κομμουναίων το ονειροδωμάτιο γιατί τον ήπιαμε".

Και μετά είναι και ο Γκρίζλι Άνταμς, Σεργκέι τόνε λένε, τι γίνεται εδώ λέει, δουλειά σου του λένε και μετά αυτός πάει και μπαίνει σε μια παρτούζα. Γίνονται κι άλλα θα δείτε.

Ο Τσίριος Σανθιάγκος, αγαπημένο παιδί του Ρότζερ Κόρμαν και ο μίστερ φτιάνω-ταινία-σε-2-ώρες-με-μπάτζετ-ένα-μίλκονς-και-ενα-καφάσι-τομάτεηζ επιστρέφει ΚΑΙ ΠΑΛΙ στο υπόγειο της Κυψέλης (ευχαριστούμε Στέλιο) με ένα κομψοτέχνημα κουραδένιας υφής, που κάνει το Νάητστίκ να φαντάζει σαν οσκαρικό δημιούργημα με κρεμαστές πέρλες.

Φυλακή στο Βιετνάμ-Φιλιππίνες μαντρώνει γυναίκες απο Ασία και Αμερική και αφού τις ντύνει νίντζα-μυροφόρες τις μετατρέπει σε βομβίστριες-αυτοκτονίας επειδή κάτι πρέπει να τις κάνει τέλος πάντων μην ρωτάτε και πολλά.

ΦΑΝ ΦΑΚΤ: αν δείτε την ταινία ολάκερη και ΔΕΝ ΓΙΝΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ σουησάηντ-μπόμπερ απο την απόγνωση κερδίζετε ένα λουκούμι.