The Film Pit

Πιάνουμε το ένα μηδέν ένα με μια κάποια πανκ-ική σοβαρότητα, με μια πρέζα σκηνοθετικού ελληνισμού, με την Πηνελόπη την Σφυρή να κατασκηνώνει στα χώματα της σκατένια πλευράς του Λος Άνχελες και να μας φτιάνει μια καταθλιψοπαστιτσάδα πρώτης διαλογής.

Αυθεντικά πανκόπαιδα και ρήαλ λάηφ μπαντιστές πάνε τον ρεαλισμό 0-100 χωρίς πολλά πολλά, τα σκυλιά του σατανά κυνηγάνε μπέμπηδες μα και μαλάκες με κατεβασμένα παράθυρα και η κενωνία ολάκερη λέει "αυτούς τους βρωμιαραίους καταληψίες πρέπει να τούσε κάνουμε πέρα γιατί μας χαλάνε την αυθεντική χριστιανική ατμόσφαιρα".

Ένας κάποιος Κόρμαν παίρει προντάκσιον κρέντιτ με σαφή εντολή η ταινία πέρα απο υπόθεση (αδιάφορο) να έχει βυζά, βία και εξπλοτέσιο (καθόλου αδιάφορο) και η Πηνελόπη τα πετυχαίνει όλα με ισορροπία που θα ζήλευε και ο Νουρέγιεφ.

Κοινώς. Και το λέμε ΣΠΑΝΙΑ αυτό. Δεν χάνεται το ταινιάκι.

O Mάηκ είναι ένας Αμερικάνος χίππης που αποφασίζει να πάει στο Ισραήλ επειδής γιατί όχι, με μοναδικό σκοπό να κάμει τα σουλάτσα του και να μείνει όσο πιο μακριά μπορεί απο τις πολεμικές του μνήμες.

Στον δρόμο του θα συναντήσει μια πλούσια κορασίδα που πολύ τόνε κάνει κέφι, τον ξάδερφο του Τζαλακώστα, την Τζακαλώσταινα και τους δύο πιο αργοκίνητους καρχαρίες του κόσμου.

Μουσική, χορός, τραγούδι, αλλά και πλάνα απο μια άγνωστη εμφάνιση των Residents, ντύνουν το αντι-πολεμικό έπος του Άμος Σέφερ που μας θυμίζει ότι όταν θες να φτιάσεις μια ταινία, κάτι μαλακίες τύπου σενάριο, δραματικό ταλέντο και συνοχή δεν χρειάζονται, αρκεί να ΓΟΥΣΤΕΡΝΕΙΣ.

Ένας εκπληκτικός τρόπος να πιάσομε τα ΕΚΑΤΟ πόδκαστ, ένας εκπληκτικός τρόπος να κάψουμε τα λιγοστά μπρέην σελς που μας έχονε μείνει.

Καλοκαιράκηδες και καλοκαιριανές, όσο διασκεδάσατε στις παραλίες διασκεδάσατε.

Ξεχάστε αυτά που ξέρατε, διατί πλέον ο κίνδυνος δεν ήνανε τα καρχαρίνια, τα σκυλόψαρα, τα κράκεν και γιγάντια χταπόδια του Αιγαίου και των ρέστων, αλλά ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΜΟ, εκεί που συνήθως κρύβουμε τα σκυλοκούραδα, τις γόπες, τα προφυλακτικά και τα περιτυλίγματα απο τα σάνθουιτ.

Τουλάχιστον κάπως έτσι μας τα λέει το Πλατ Πητς, μια ωδή στον ορκισμένο αντι-καλοκαιρισμό, μια 80ς όπερα αφιερωμένη στο σύνθημα "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΙΣ ΓΙΓΑΝΤΙΕΣ ΣΚΟΥΛΗΚΑΝΤΕΡΕΣ".

Ο Τζόν Σάξον είναι ένας στραβωμένος αρχίμπατσος, o Μπερτ Γιανγκ είναι ένας στραβωμένος ανθύ-μπατσος και τους αρέσει να αράζουν σε μια μπητς-σάηντ καντίνα.

Καλά κάνουν.

Πλατ Πητς. Και πείτε αντίο στο καλοκαίρι σας.

Ο Ιντιάνα Τζόουνς του Πολυδρόσου Στυλιανός Καρακάης επιστρέφει ΙΝ ΠΕΡΣΟΝ στο υπόγειο της Αγίας Ζώνης με μια ταινία που λέει ΞΕΚΑΘΑΡΑ "ποιος Χάρισον Φόρντ και μαλακίες, εμείς μπορούμε καλύτερα με αδειούχο οδηγό των Ιταλο-Αμερικάνικων ΚΤΕΛ".

Και ξέρετε κάτι; Ναι, μπορούν. Δύο φιλαράκια του πολέμου, ο Αμέρικεν και ο Άγγλεν, κάμουν ομάδα με έναν μπεκρο-κανάτα και μια Κατερίνα Καινούργιου και αμολιούνται στις ζούγκλες για να βρουν μια χρυσή δενδρογαλιά, επειδή η εν λόγω χρυσή δενδρογαλιά σου δίνει λέει πολλά σελέμπριτι πόιντς στις τοπικές (κει χάμω) κοινωνίες.

Στον δρόμο τους θα βρουν έξαλλους δενδρογαλιστές, μια σαν την Κατερίνα Καινούργιου (δεύτερη) αλλά και όχι, και την ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΠΟΥΛΜΑΝΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑΣ.

Και όλα αυτά απο το κινηματογραφικό ΤΡΕΖΟΥΡ ΤΡΟΟΥΒ του Στέλιου. ΣΑΤΙΣΦΑΞΟ ΚΑΡΑΝΔΙ.

O Τσαρλς ο Καγκάνης ο ΤΑΦ (ανάμεσα στο Τσαρλς και στο Καγκάνης), δίνει χώρο και χρόνο στην Τρέησι Λορντς να παίξει την μπάλα της και αν εξαιρέσεις κάτι στραβές πάσες και κάτι λίγα κατσικοσούτ, το πάει μια χαρά ως η ΓΟΥΣΤΑΡΩ-ΝΑ-ΠΥΡΟΒΟΛΑΩ αστυνομικίνα Βίκυ, η οποία κάτι έχει εκεί θέματα με τον ΠΟΛΥ ΜΑΛΑΚΑ ΓΚΟΜΕΝΟ ΤΗΣ, κάτι έχει εκεί με κάτι Κολομβιανούς ντραγκέμπορες, αλλά τελικά πασχίζει να επιπλεύσει σε ένα κάπως ασύνδετο ταινιάκι που θέλει ΠΟΛΥ να είναι αστυνομικό θρίλερ, αλλά ίσως να προτιμά τις Οικογενειακές Ιστορίες.

Ο σπουδαίος Γιαφέτ Κότο ΑΣΤΡΑΦΤΕΙ μέσα στην λάσπη, ο Σκοτ Πάτερσον είναι ΑΡΧΙΔΑΣ και ο Άνγκελο Τίφε ή Τιφ ή ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ κάνει τον κακό που ανάθεμά κι αν ξέρει τι θέλει ακριβώς απο την ζωή του.

Μια επιλογή του Στυλιανού Καρακάση που λείπει απο το στούδιο, αλλά η αυρά του φτάνει για να αφήσει το αποτύπωμά της.

Γυρίσαμε με όρεξη, με Nέα Yόρκη στην καρδιά των 80ς και με ένα τρελό, τρελό μπάτσο. Εδώ που τα λέμε βέβαια, όταν τον αστυνομικό τον υποδύεται ο μαστρο Ζνταρ, τι θα ήταν;

Ο Ματ ο Κορδελιός που λέτε ήταν ένας αστυνομικός βίαιος αλλα ΔΙΚΑΙΟΣ και ΛΕΒΕΝΔΗΣ, μέχρι που οι χαρτογιακάδες και οι πολιτικοί ντιντήδες τον έριξαν στα τάρταρα. Τώρα, με την μπατσοστολή του στην εντέλεια, γυρνοβολάει τους δρόμοι και κερνάει κουπόνια για τον Χάρο.

Μιλάμε για υπόθεση όχι μαλακίες.

O Γουίλιαμ ο Λούστιγκ και ο Λάρι ο Κόεν μας κερνάνε ένα θρυλικό αστυνομικο-εξπλοητέσιο που ΙΣΩΣ να έχει κερδίσει μια θέση στον κινηματογραφικό χρόνο που δεν το πολυ-αρμόζει, αλλά επειδή φοβόμαστε το φάντασμα του Ρόμπερτ δεν το λέμε ανοιχτά.

Ακούστε, μάθετε πράματα και άλλη κορόνα να μην μας βρει.

Ήταν κάτι πράκτορες και κάτι άλλοι πράκτορες και οι γυναίκες δεν φοράνε πολλά ρούχα, αλλά οκ έχει ζέστη, άλλωστε ούτε οι άντρες φοράνε ρούχα, αλλά είναι και ένας φοβερά άτυχος λατίνος γκάνγκστερ, ανθυπολοχαγός του αρχι-κακού και δεν ξέρω αν ακούσατε αλλά οι ΕΛΤΑ-δες στην Χονολουλου πολύ μαλάκες, ένα φίδι είχαμε παραγγείλει και μας ήρθε ένα άλλο που είναι λίγο μιούταντ και με πολλά νεύρα και επίσης φτιαγμένο απο λάστιχο, αλλά οκ, πρέπει να είναι κάποιο σπάνιο είδος και μετά ο Ρον Μος νιώθει ΠΟΛΥ ηδονή ρε παιδί μου αλλά δεν φαίνεται ποτέ το γιατί, όσως γιατί νωρίτερα σκοτώνει έναν τύπο που καβαλάει σκέητμπορντ με κατακόρυφο, που επίσης κάπως άκυρο αλλά αν πάει αυτή η φάση στην Χαβάη, εμείς δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε.

Έχει και μια φοβερή χαβανέζικη μπουατ πάντως που ο κάπελάς της είναι λίγο μαλάκας. Α ναι, έχει και ένα φοβερά βολικό ρουκετοβόλο η φάση.

Kαι όλα τα παραπάνω, ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΑΙΝΙΑ.

Ένας γιδογάμης, ένας γκοθάς, δαχτυλοχειροπέδες και ένας στρόβιλος του χρόνου, φέρνουν τα πάνω κάτω στο σήμερα, σε αυτό το απόλυτα '80s D&D meets Road Movie έπος του 1989, μια ταινία που θέλει να σφάξει παιδιά, να φάει γλώσσες να στήσει το πιο γουρλωμάτικο GPS και γενικότερα να κάμει χαμό, διατί τι άλλο να κάμεις όταν αναζητείς τον Χρυσό Οδηγό του Σατανά, αυτόνα που κρύβει μέσα του την αντρέσα του Θεού, το όνομα του οποίου αν διαβαστεί ανάποδα, είναι ικανό να δημιουργήσει αδιανόητες Μαρινελλιές;

Do we sound excited?

Όχι νταξ απλά ο ΤΣΟΥΛΙΑΝ ΣΑΝΔΖ είναι πολύ σένιος και φτάνει για να ξεσηκώσει ολάκερο το υπόγειο.

Φάντασι - χόρορ - θρίλερ ή κάτι τέτοιο, μια απο τις ΣΟΛΙΔ επιλογές σας σε αυτο το σπριντ δικών σας επιλογών, οπότε ΓΟΥΕΛ ΦΑΚΙΝ ΝΤΑΝ

Βουτιά στα μοτόρια, στους λεβιέδες, στα λάδια μηχανής, στις μπετζίνες, στους φορτηγατζήδες, στα μαρσαρίσματα, στα δώσε γκάζι, στους πωλητές θρησκευτικών τόμων, στους πρώην φυλακόβιους μάγειρους, στους νυν μαλάκηδες αφεντικούς, στις ελαφρώς του-ψυχιάτρου γκαρσόνες, στον ανέλπιστα άφθονο οπλισμό και ΑΛΤΙΜΕΤΛΙ σε έναν βαθύτατα ΠΑΣΟΚ-ικό κομήτη, ο οποίος παρκάρει πάνω απο την γη για μερικές μέρες, ίσα-ίσα για να τα κάνει ούλα πουτάνα και να οδηγήσει μια ομάδα άτυχων, αλλά αποφασισμένων ΣΟΥΡΒΑΗΒΟΡΣ να πάνε βαρκάδα στην Ύδρα.

Ή το αμερικάνικο αντίστοιχο της Ύδρας. Δεν έχει και τόση σημασία.

Αυτό που έχει σημασία είναι πως το Μάξιμουμ Όβερντραηβ είναι η μοναδική ταινία που σκηνοθέτησε ο Στήβεν Κινγκ, επειδή ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΚΟΚΑΣ και επειδή οι Εη Σι Ντη Σι έχουν φτιάξει 100 φορές το ίδιο κομμάτι με άλλο όνομα.

Α ναι. Επίσης και. Δολοφονικά ιπτάμενα καρπούζια.

Ποιος να το έλεγε ότι θα εβρίσκαμε τελικά μια ταινία που θα γονάτιζε με τέτοια ευκολία ένα σημαντικό μέρος του ακροατηρίου μας. Ή πιο σωστά, ποιος να το έλεγε ότι θα ΒΡΙΣΚΑΤΕ τελικά μια ταινία τέτοια.

Διότι ΕΣΕΙΣ τήνε διαλέξατε φίλες και φίλοι, εσείς αγοράσατε αυτό το πιάτο, ΕΣΕΙΣ το είδατε και είπατε "μήπως υπάρχει καμιά απλή σουπίτσα".

Σε κάθε περίφτωση, εμείς όχι μόνο την είδαμε αλλά τηνε εκτιμήσαμε κιόλα και παρέα με τον αρχιερέα του Midnight Express Ακη Καπρανο, ήρθαμε για να σας πουμε ένα βροντερό ΒΑΛΤΕ ΛΙΓΟ ΝΕΚΡΙΛΑ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΑΣ ΖΩΗ ΡΕ ΦΛΩΡΙΑ.

Καλά οκ, λέμε κι άλλα πιο σοβαρά, αλλά καταλάβατε.