The Film Pit

Υπάρχουν μερικές ταινίες που δεν περιγράφονται. Διότι τι ακριβώς να πεις σε κάποιον ή κάποια για το Zaat;

Ότι είναι η ιστορία ενός γκοθο-emo επιστήμονα που αποφασίζει να μεταμορφωθεί σε ανθρωπο-γατοψαρο-ιπποκαμπο, έτσι ώστε να μπορεί να ψεκάζει με φαμόζο τους βυθούς του Τζάκσονβιλ και να παίρνει ματι γκόμενες και να παίζει το φυκο-λιλί του όξω απο σπίτια, κοντά σε λίμνες και γκαζόνια, την ίδια στιγμή που οι αναπληρωματικοί της ομάδας του Σκούμπι Ντου, τόνε ψάχνονε και προσπαθούν να τόνε πιάσουν με δίχτυα για τσιπούρες και ένα εξαιρετικό αμφίβιο που όμως έπρεπε να είχε πάει για σέρβις πριν απο 10.000 χιλιόμετρα;

Όχι ένταξει, αυτό είναι.

Τελικά υπάρχουν ταινίες που δεν περιγράφονται, το Zaat δεν είναι μια απο αυτές.

Αλλά είναι ΚΟΡΦΑΙΑ.

Κάποια στιγμή θα έφτανε η ώρα. Την ζητήσατε, την ζητήσαμε, την ζητήσανε οπότε ναι, η στιγμή του Αμέρικαν ΝΙΝΙΑ είναι τώρα.

Νεαρός στρατιώτης με αμνησία και μόνιμο ντάκφεης, σκάει νέοπας σε αμερικάνικη στρατιωτική βάση της Ασίας, όπου ερωτεύεται την νεαρά κόρη του διοικητή και ταυτόχρονα πιάνει φιλίες με τον Ρίτσαρντ Ράουντρη αν ο Ρίτσαρντ Ράουντρη ζούσε με αλτήρες μονίμως δεμένους στους καρπούς των χεριών του.

Στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι ο Τζο Αμνησίας είναι στην πραγματικότητα ένας Νίνιας ο οποίος έχει ΓΚΡΕΗΤ ΣΚΙΟΥΖ και αφού πλέον δεν κρυβόμαστε, φοράμε τα μαύρα, πιάνουμε το σπαθί μας και ξεχυνόμαστε στην αντεπίθεση.

Ένα απο τα σπουδαία calling cards του εξαιρετικά υποτιμημένου Σαμ Φίρστενμπεργκ, το χωρίς ίχνος υπερβολής ΘΡΥΛΙΚΟ Αμέρικαν Νίντζα μπορεί να μην έχει μεγαλώσει (ούτε αυτό) με πολύ χάρη, αλλά παραμένει ένα δυναμικό όσο και άγαρμπο κομμάτι της action ιστορίας, που ακόμα και αν δεν σας κάνει για τίποτε άλλο, μας έδωσε τουλάχιστον τον Μαικλ Ντάντικοφ, ή αν προτιμάτε τον Μάρλον Μπράντο απο τα ΙΕΚ Όμηρος.

Κι αυτό να μας σχωράτε, αλλά είναι ένα ΠΟΛΥ σπουδαίο παράσημο.

Ταινία που βλέπετε μονοκοπανιά, πόδκαστ που ακούγεται σφηνάκι.

Ή αλλιώς Ο ΛΑΝΣΕΛΝΟΤ ΚΑΙ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΞΥΠΝΟΥ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ

To χαμένο παραμύθι του μικρού Αχιλλέα, ή αν προτιμάτε ο Μάρκο Πόλο και το άστρο της Αγίας Ζώνης, δεν είναι απλώς ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ του υπέρλαμπρου υπογείου μας.

Καλά, προφανώς και είναι, αλλά οκ, είπαμε, μια στο τόσο επιμένει για ταινία ο Αχιλλέας, είπαμε να τήνε λούσουμε με στρας. Όχι πως τα χρειάζεται βέβαια. Η ταινία. Ο Αχιλλέας γουστάρει φουλ στρας.

To Κρουλ για τους παλιούς, Κραλ για τους μορφωμένοι άλλωστε τι να τα κάνει τα στρας; Τι να το κάνει κάτι έξτρα μια ταινία που τα έχει όλα; Με λέηζορ, με σπαθιά, με φάνταζι, με ΣΚΙΦΙ (σάη φάη για τους σπουδαγμένοι), με στορμτρούπερς αν οι στορμτρούπερς καβαλάγανε Καβασάκι, με σορντ εν σόρσερι, με κύκλωπες, με γεροσοφούς, με Λαβκραφτ-ιανές αναφορές, με έρωτα, με κίνδυνο, με παρέες, με κόμικ ρηλίφ, με φραντσάηζ έτοιμο έστω και αν ποτέ δεν εξελίχτηκε ως τέτοιο. Τι μπορεί να θέλει μια ταινία που στην ερώτηση "θα θέλατε μήπως..." δεν σε αφήνει να την ολοκληρώσεις και σου λέει με στόμφο "πήρα μόλις χθες".

Τι μπορεί να θέλει πέρα απο μάτια να τήνε δούνε; Α ναι, τώρα που το σκέφτομαι κωλοφτιαγμένα αλόγατα θα ήθελε ιδανικά, τύπου Φαστ εν Φιούριους. Αυτό ναι, θα ταίριαζε.

Α. Α, μάλιστα, έχει και απο τέτοια.

ΓΙΑ ΚΟΙΤΑ ΚΑΤΙ ΠΡΑΜΑΤΑ.

To όχι-και-τόσο-ζωοφιλικό αριστούργημα του Ντον του Κοσκαρέλι δεν έχει μεγαλώσει (σε σημεία) με ιδιαίτερο στυλ, αλλά παραμένει ένα σόρντ-εν-σόρσερι-μητς-λόρδαν-ο-βάρβαρος σημείο αναφοράς των 80ς, ενα ημίγυμνο road movie (λέμε τώρα) που κερδίζει λάμψη απο την ΔΕΝ-ΕΙΝΑΙ-ΔΥΝΑΤΟΝ-ΝΑ-ΥΠΑΡΧΕΙ ομορφιά της Τάνια Ρόμπερτς.

Για να μην τον αδικούμε, κάμει δουλίτσα και δώνει όσο πόνο μπορεί και ο πρωταγωνιστής Μαρκ Σίνγκερ, αλλά όταν έχεις την Τάνια απο την μια και τον μονίμως σε κατάσταση ψυχιατρικού σοκ Ριπ Τορν απο την άλλη, το να βγεις μπροστά είναι λέβελ που θα δυσκολευόταν να πιάσει ακόμα και ο Άρνι ο Σβαστερενγκεργκερ.

As is, παραμένει ένα σόλιντ έντρι στις ημίγυμνες ταινιακές μας αναζητήσεις, έστω και αν οι μαλάκες βάψανε την τίγρη με φούμο και τήνε στείλανε απο νωρίς στον τάφο.

ΔΕΝ ΣΑΣ ΕΚΑΝΕ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΤΙΓΡΗ ΒΡΕ ΓΙΔΙΑ, ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΤΗΝΕ ΒΑΨΕΤΕ ΜΑΥΡΗ. ΑΝΤΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ.

Δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα που μπορείς να πεις για το Raiders of the Living Dead. Οκ, υπάρχουν αλλά γιατί να τα πεις όταν Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΙΚΟΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ;

Βουτηγμένη μέσα στο σκοτάδι επειδή τα φώτα είναι για τους λιγόψυχους, το ζόμπι-νουάρ ΕΠΟΣ του Σάμουελ Σέρμαν συνδυάζει στοιχεία τρόμου, ερωτικού δράματος, road movie αλλά και παιδικής εκπομπής, φωνάζοντας ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ εκεί που άλλες παραγωγές μουρμουρίζουν "νταξ μαλακία ξέρω γω, άστο καλύτερα".

Αυτό που μας μαθαίνει το Raiders με χαρακτηριστική άνεση είναι πως όταν δεν σε νοιάζει τίποτα παρά μόνο η άρτια κατασκευή όπλων λέηζορ, τότε η ζωή μπορεί να είναι υπέροχη ακόμα και όταν σε περικυκλώνει ο θάνατος, η ατυχία και τα σατανικά σχέδια τυχαίων ιατροδικαστών.

Και αν αυτό δεν είναι ένα πολύτιμο μάθημα ζωής, δεν γουι ντοντ νόου γουάτ ιζ.

Νεαρός ροκάμπιλος και συμμορίτης με την καρδιά όμως ενός μαρουλιού, αποφασίζει ότι τελικώς το να είσαι συμμορίτης σε αναγκάζει να κάμεις συμμορίτικα πράματα και λέει "ξέρετε κάτι; δεν θέλω να είμαι σε συμμορία και να κάνω συμμορίτικα πράματα".

Φαστ φόργουο έναν χρόνο και ο πρώην ροκάμπιλος, νυν φρη έητζεντ είναι το αστέρι της ομάδας μπάσκετ του σχολείου (άγνωστο πως, δεν ξέρει ούτε να τηνε μπιστάει) και ψιλο-φίλος όλων των συμμοριών ΠΛΗΝ της πρώην δικής του. Αυτό προκαλεί εντάσεις και καταλήγει να δημιουργεί πρόβλημα ακόμα και στην σχέση του με μια 18χρονη 55χρονη.

Η φάση είναι μονόδρομος και στήνεται έτσι ένα σόουνταου που θα το ζήλευε και ο κλην ήστγου στα γουέστερνς, όπου ο πρώην ροκάμπιλος πρέπει να τα χτυπηθεί με τον αρχηγό της πρώην συμμορίας του, που ΙΣΩΣ να είναι μακρινός ανηψός του Γιώργη του Νταλάρα.

Μια ταινία σταθμός στα σχολικά φιλμς, με καστ παντελώς αντίστροφης ποιότητας με αυτήν της ταινίας. Και επίσης, κάποιος να πει στον Μάριο Φαν Πίμπολς ότι το λουκ "μου επιτέθηκε σκύλος και μου έσκισε τα ρούχα λίγο πριν φτάσω στο προαύλιο" δεν πείθει

Συγκλονιστικός Ντέηβιντ Καραντήνιος σε ρόλο σταθμό και όταν λέμε ρόλο σταθμό εννοάμε τον πρώτο σταθμό για κατούρημα στον δρόμο για το τέταρτο μπαρ της τσάρκας του.

Δίπλα του ένας ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΣ και ΔΙΜΕΤΡΟΣ (σχεδόν) Μάικλ Μοριάρτι που όχι μόνο κουβαλά ολάκερη την ταινία, αλλά αποτελεί και την ξεκάθαρη καρδιά και ψυχή της, πράγμα όχι και τόσο εύκολο όταν ο αντίπαλός σου είναι ένας λαστιχένιος σαυροδράκος.

Μόνστερ φλικ μασάπ με νεο-νουάρ δεν βλέπει κανείς συχνά AND THERE IS GOOD REASON FOR THAT, αλλά ο Λάρι Κόεν ουδέποτε το έπαιξει και ιδιαιτέρως σέηφ και καπως έτσι το Q καταφέρνει το ουσιαστικά ακατόρθωτο, δηλαδής να είναι μια ταινία που δεν θα έπρεπε να σώνεται απο πουθενά και για τίποτα, αλλά τελικά να βλέπεται ανέτως και να σου προσφέρει και ανέλπιστα σεκανσ-ο-δωράκια ακραίας κινηματογραφικής φρη-τζαζ-ίκλας.

Όχι και άσχημα για ταινία που προετοιμάστηκε, γράφτηκε και γυρίστηκε μέσα σε ΠΕΡΙΠΟΥ ένα απόγιομα.

ΒΑΡΑΤΕ ΧΛΙΝΚ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΗΒ ΚΟΜΕΝΤΑΡΙ ΕΔΩ: https://youtu.be/yatCjhIEYoc

Είχαμε καιρό να κάνομε λαηβ ΚΟΜΕΝΤΑΡΙ και επιστρέψαμε στην φάση με ενισχυμένο σέταπ, που τώρα σας επιτρέπει να βλέπετε ταυτόχρονα ΚΑΙ τις σκατόφατσές μας. Που τώρα που το σκεπτόμαστε δεν ξέρουμε αν είναι και τόσο καλό δια εσάς.

Σε κάθε περίπτωση, επιστρέφουμε στας Ευρώπας και συγκεκριμένα ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΡΕ ΤΟΜΑΡΙΑ, διότι ο Στυλιανός Καρακάσης παίρνει το τιμόνι της κινηματογραφικής επιλογής και μας κάνει να αναρωτηθούμε: τι θα γινόταν αν το Καράτε Κιντ ήξερα ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΚΑΡΑΤΕ και ήθελε να πάει διακοπές στην Ύδρα;

Η απάντηση είναι απλή και λέγεται Καράτε Γουόριορ 6 ή κάπως έτσι, δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει πως αυτό εδώ το έπος δεν έχει τιμηθεί ακόμα απο τον ΕΟΤ, μιας και σύμφωνα με τους κατοίκους της Ύδρας, εκτόξευσε τις ροές του τουρισμούς κατά 0,00000005% / Ίσως και όχι.

Σφιχτή, αποφασισμένη σκηνοθεσία (όχι), εξαιρετικές χορογραφίες πολεμικών τεχνών (ούτε) και ένας κακός που στέκεται δίπλα-δίπλα με τον Νταρθ Βέηντερ ως ένας απο τους καλύτερους κακούς έβερ (ναι. δηλαδή ξεκάθαρα όχι, αλλά που να βρεις κακό στην Ύδρα, οπότε ναι), δείχνουν ότι με τον Στέλιο στο τιμόνι ποτέ δεν θα νυχτώνει.

Μεγάλη Εβδομάδα και νομίσατε ότι θα την βγάλετε χωρίς κινηματογραφική λαμπάδα; ΓΙΑ ΤΙ ΝΟΝΟΥΣ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΑΤΕ;

Η Λίντα Μπλερ δηλώνει πλέον πλήρως εξορκισμένη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι καμιά φλωράτζα. Αντιθέτως. Στο Σαβατζστρητς είναι πλέον μια δυναμική αρχηγός συμμορίας, σκληρή σαν ατσάλι και ταυτόχρονα κουλ ηνάφ ώστε να μην την προκαλεί καμία απο τις φίλες της για την αρχηγία.

Σε βραδυνή έξοδο όμως το γκερλ-γκανγκ τα βάζει με συμμορίτικη ομάδα γλίτσηδων / κακοποιών / παλιανθρώπων επί του γενικοτέρις, κάτι το οποίο "ξεκλειδώνει" έξτρα λέβελ καφρίλας με βιασμούς, δολοφονίες και λοιπές δραστηριότητες.

Η Λίντα εν τέλει τα παίρνει (αφού περνάει ένα υπέροχο βράδυ στην ντίσκο Τοτέμ, ή κάποια ανάλογη), ψωνίζει οπλισμό μεσαιωνικού τύπου και ξεχύνεται για ΡΗΒΕΝΤΖ.

Με μέγα Τζον Φάρναμ να τραγουδάει τα μπλουζ της ντεκολτιανής εκδίκησης, το Σαβατζστρητς κάμει τικ ΣΕ ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ τα κουτάκια της εξπλοητέσιο λίστας και σερβίρεται ως ένα άξιο Deathwish-a-like, high-school-ικό crossover που τα καταφέρνει χωρίς να προσπαθήσει και πολύ. Και αν αυτό δεν είναι παράσημο για μια τέτοια ταινία, AH NTONO ΓΟΥΑΤ ΙΖ.

Ο Στέλιος Καρακάης συνεχίζει τις ξέφρενες και πχιοτικές επιλογές του με το Amsterdamned, μια ταινιά που ανήκει ξεκάθαρα στο εκλεκτό Stelios Tour of Europe, πράγμα που σημαίνει ότι ΕXEI KI AΛΛΕΣ ΟΠΟΤΕ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΣΤΕ.

Στα της ταινίας, ο πιο βαριεστημένος μπάτσος της Ευρώπης, φορώντας ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ και ας το πούμε ανοιχτά ΤΟΛΜΗΡΑ ΛΑΔΙ δερμάτινο τζάκετ αναλαμβάνει να ξεδιαλύνει την υπόθεση ενός περίεργου βατραχανθρωποδολοφόνου που τρομοκρατεί την νεροκαναλούσα πόλη του Άμστερνταμ.

Την ίδια στιγμή έχει γράψει στα τέτοια του την κόρη του η οποία θα μπορούσε να είναι η ανηψιά του Ινσπέχτορα Γκάτζετ, ενώ κάπως άβολα φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για το γκομενιλίκι παρά για την δουλειά του. ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΝΤΕΝΤΕΚΤΙΒ ΔΗΛΑΔΗΣ.

Παρά τις αβάσιμες κατηγορίες περί ταινίας μαραθωνίου που διαρκεί 6 ωρες, το δημιούργημα του Ντικ Μαας είναι στην πραγματικότητα ένα σφιχτό κάτι-παραπάνω-απο-μιάμισο-ώρα που χτίζει, χτίζει, χτίζει ένα ενδιαφέρον ΧΟΥΝΤΑΝΙΤ μέχρι που κοιτάει την ώρα, παίρνει γραμμή ότι χει αργήσει για ενα ραντεβού και απλά λέει "τελικά ήταν ένας άλλος, άσχημος πολύ, δεν τόνε ξέρετε, ήταν άσχημος δεν ξέρω αν σας το είπα, επειδής ραδιενέργεια και απόβλητα ξέρω γω, ναι λοιπόν αυτός που λέτε, άντε πάω για μπύρες τώρα, μην αφήσετε νερά τώρα σκούπισα".

Που μια χαρά τέλος για ταινία είναι δηλαδή, κοτζάμ μιούταντ δολοφόνο σας σέρβιρε, τι ΄άλλο θέλατε πια, αντί να πείτε ότι το σάουντρακ το εκλεψεν η Τίνα Τέρνερ για το Σίμπλι Δε Μπεστ κάθεστε και ασχολείστε με μαλακίες.

Άντε