The Film Pit

Η μεγάλη επιστροφή είναι γεγονός. Το ΦιλμΠι επιστρέφει με την έκτη-έβδομη-πρώτη του σεζόν, με μια επιλογή με βαρύτατο συναισθηματικό φορτίο, καθώς αποτελεί την πρώτη βιδεοκασέτα που αντίκρυσαν τα ανήλικα ματάκια του Στυλιανού του Καρακασιανού.

Στο Σιλκ, o Σίριο ο Σανθιάγκος, το αγαπημένο παιδί του Ρότζερ του Κόρμαν μας προσφέρει μια απο τις πιο φλατ ταινίες δράσης που έχουν αποτυπωθεί στο τσίνεμα. Αλλά χεστήκαμε, διότι έχουμε ρεζέρβα μεγατόνων. Η Σεκ Βερέλ δηλαδής, που ναι την συγκρίνουμε με λάστιχο αντικατάστασης αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΝΑΜΕ ΕΝΑ ΛΑΘΟΣ ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΘΕΜΑ.

Η Σεκ λοιπόν παίρνει ΠΟΛΥ σοβαρά τον ρόλο της σκληροτράχηλης και ΜΟΝΙΜΩΣ καλοντυμένης μπατσίνας Σιλκ, η οποία έχει βάλει στο μάτι κύκλωμα παράνομης εισαγωγής ασιατομαφιόζων που παίρνουν τα χαρτιά νεκρών Χονολούλιων.

ΝΑΙ. ΣΟΒΑΡΑ.

Άρα τι καθόμαστε και συζητάμε. Μιλάμε για ΤΑΙΝΙΑΡΑ.

Ήρθε η ώρα να δοξάσουμε την κορωνίδα της καριέρας του μεγάλου Γκλέν Φόρντ, του μόνου ηθοποιού που δούλεψε ΚΑΙ με Φριτζ Λάνγκ ΚΑΙ με το έναν από τους δύο πολιούχους του Φιλμπιτ Ντέηβιντ Έι Πράιορ (βοήθεια μας).

Στο Ρώ Νερφ, ο κύριος Φορντ υποδύεται εναν διευθυντή περιφεριακού γραφείου ΕΦΚΑ, που ντουμπλάρει και ως μέντορας του πιο άμπαλου ντετέκτιβ των νάιντιζ, ενώ ο τελευταίος προσπαθεί να λύσει το ΠΙΟ ΑΠΛΟ ΧΟΥΝΤΑΝΙΤ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΠΟΤΕ.

Έχει η ταινία αρκετούς χαρακτήρες για να σε μπερδέψει ως προς το ποιος είναι ένοχος; ΟΧΙ.

Είναι ο μόνος πιθανός ένοχος από τα πρώτα πέντε λεφτά της ταινίας ο αληθινός ένοχος; ΝΑΙ.

Είναι ο ΜΕΓΑΣ Ράνταλ "Τεξ" Κόμπ ο αληθινός Ελ Ντουντερίνο, αλλά και ο απόλυτος άνθρωπος να βγείς μαζί του για ακραίο μπέντερ; ΝΑΙ.

Θυμόταν ο Γκλεν Φορντ οτι έπαιξε σε αυτή την ταινία, δύο μέρες μετά τα γυρίσματα; ΦΥΣΙΚΑ ΟΧΙ.

Παίζει και η Τρέισυ Λορντς, η οποία είναι χαλαρά η καλύτερη ηθοποιός στη ταινία; ΝΑΙ ΔΙΑΟΛΕ.

ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΕΛΕΤΕ ΔΕΓΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ

Η Πάμελα Άντερσον πρωταγωνιστεί σε αυτό το ερωτικό-μπάντι-κοπ μούβι, προσπαθώντας να επιβίωσει μέσα σε μια θάλασσα πιστολοκομπάρσων αλλά και ατελείωτων μπλουζ ριφς.

Αφήνωντας πίσω το μαγιό απο το Μπέηγουοτς αλλά και το τριχωτό στέρνο του Μιτς Μπιουκάναν, η αγαπημένη μικρών και μεγάλων Πάμελα αποδεικνύει ότι το υποκριτικό της εύρος δεν τεντώνει μόνο μέχρι τις απλωτές και την πεταλούδα, αλλά απλώνεται μέχρι το δύσκολο δραματικό κοστούμι μιας πτωχής πλην τίμιας τροτέζας που έχει μπει στο μάτι του ghost writer παύλα αντιδημάρχου Στέησι Κητς, επειδή εξουσία.

Ανελέητο τρεχαλητό, πάρα πολύ άστοχα πιστολίδια, μπουνιές άνευ λόγου, πιοτί, σκηνές παθιασμένου σέηξ, αλλά και η πιο νευρώδης καταδιώξη με μηχανάκια συνθέτουν το πλούσιο σε εντάσεις κάδρο του Ρο Τσάστις που ξεκάθαρα κοιτάει τις 48 Ωρες στα μάτια και λέει:

"Kαλά, μέχρι εκεί δεν πάω, άλλωστε που να βρεθεί ένας Νικ Νόλτες με το μπάτζετ μας, αλλά έχομε στήθια Πάμελας ΕΝΤ ΓΟΥΗ ΠΛΑΝ ΤΟΥ ΓΙΟΥΖ ΔΕΜ".

Ήταν ένας μπέμπης κάπως μεγαλόσωμος που έμενε με την μάνα του και τις δύο αδερφάδες του, αλλά ήταν και μια κοινωνική λειτουργός που πολύ τον έκαμε κέφι.

Και μετά γίνονται κάτι έκτροπα και κάτι πάρτυ και κάτι μαλλιοτραβήγματα και γενικά όπου βλέπετε μεγαλόσωμο μπέμπη μακριά, αυτό έχουμε να πούμε.

Ένα καουντερκαλτσερικό κομμάτι τολμηρότατου ΓΟΥΑΔΕΦΑΚ που δεν γουστάρει το αμέρικαν ντρημ και το κάνει τσίσα.

Entry υψηλών φλογοβολικών θερμοκρασιών αυτήν την εβδομάδα και μια ταινία που είχε απο τα πρώτα της βήματα σημαντική θέση στην θρυλική λίστα των video nasties.

Τοποθετημένο σεναριακά κάπου ανάμεσα στο Psycho και το Driller Killer, τούτο εδώ το καρβουνιασμένο ψυχοτρομόδραμα, κόβει βόλτες, αγαπάει την μάνα του και γουστάρει την ντίσκο όσο λίγα.

Δεν είναι άλλωστε και λίγο πράμα να είσαι serial killer και ταυτοχρονα να φωνάεις yes sir, I can boogie, ΝΑ ΤΑ ΛΕΜΕ ΚΙ ΑΥΤΑ.

Aπολαύστε υπεύθυνα.

Ο Λούτσιο ο Φούλτσις βάνει τα γουνοσώβρακά του και την βλέπει ελαφρώς σόρντ εν σόρσερι σε ένα μπάντι μούβι με μπόλικο φίλτρο Σεμίνας Διγενή και τρια απο τα πιο ξύλινα πουλιά στην ιστορία του σινεμά. Πτηνά πουλιά λέμε. Τέτοια.

Ο νεαρος Ηλίας πιάνει την ηλικία ενηλικίωσης, και ο ασπρομάλλης πατήρ του ξηγιέται παντόφλα και ένα τόξο, όπως οφείλει άλλωστε να κάνει κάθε καλός πατήρ. Απο εκεί ξεκινάει μια περιπέτεια με ΑΦΘΟΝΟ γουατ δε άκτσουαλ φακ, μια συνάντηση με ένα παλιό πορτιέρη του Tithora Rock Bar και μια showdown μάχη με μια τσίτσιδη κακίστρω που φοράει μάσκα Ντέστρο.

Το showdown βέβαια θα τον βρει ακέφαλο, αλλά εντάξει μην τα θέλουμε και όλα δικά μας έτσι;

Πιστέψαμε ότι είχαμε τελειώσει με την ποστ-αποκαλύπτικ οργιαστική κινηματογραφία. Άλλωστε πόση σκόνη να φάει κανείς ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Δυστυχώς για εσάς, αντέχουμε κι άλλη, οπότε ο Αχιλλέας Τσαρμπίλιανζ, σε μια κίνηση ματ μας πηγαίνει και πάλι ίντου δε φιούτσερ, εκεί που η βενζίνη είναι λίγη, το καλό στυλ ακόμα λιγότερο, αλλά υπάρχει μια νταλίκα, ένα Μπάτολ Τρακ για την ακρίβεια που τα κάνει όλα και συμφέρει.

Απέναντι σε αυτό το Σκάνια απο την κόλαση, θα στηθεί ένας πρώην Warrior, μια κοπελιά με θέματα γενικώς και κάτι άλλοι βλαχαδεραίοι που όμως σηκώνουν ανάστημα την κατάλληλη στιγμή.

Μια ταινία ύμνος στους Παπασούζες αυτού του κόσμου, στα φτιαγμένα Σιτροέν, στα τοπία της Ωκεανίας αλλά και σε μια Αμερική που στο μέλλον της έχει άφθονο καστανόχωμα.

Πατολ Τρακ. Και αφήστε τον Αχιλλέα να συναρπάζει.

Ένας δάσκαλος σε ΙΕΚ Νίνια της επαρχίας, ένας μαθητής τούβλο που φεύγει με χαρτί αποφοίτησης αλλά τελικά δεν έχει μάθει τίποτα γιατί παίζει ξύλο ταβέρνας, μια τοπική μαφία που δεν μαφιεύει με ιδιαίτερη επιτυχία, αλλά το προσπαθεί, μια μάνα πονεμένη που παλεύει για τα παιδιά της και ο κομμουνιστής νίνια του παραμυθιού που δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει την πάλη των τάξεων ιστορικά αδικαίωτη, ενώ η διεθνής καπιταλιστική μεθοδολογία σαμποτάρει την αυτοκρατορία των νίντζα, με αποτέλεσμα να δημουργείται ένας μπαντανισμός που αποπροσανατολίζει τις μάζες και μετά πεθαίνουν οι νίντζα και τους παίρνει τις μπαντάνες.

Με άλλα λόγια Γκόντφρεη Χο ιζ μπάκ μπίτσεζ και σε μια πραγματικά μεγάλη στιγμή του, λέει Νίντζα Σκούοντ αλλά κανένα σκουόντ δεν υπάρχει, εκτός αν εννοάμε σκουόντ αυτό που ξεπαστρεύει ο κομμουνιστής Ντέηβ Γουήλερ μέχρι να δεχτεί ο Ρίτσαρντ Χάρισον να τον αντιμετωπίσει.

Που το κάνει ασφαλώς, αυτό του έλειπε, αλλιώς δεν θα τελείωνε η ταινία.

Απο πάνω νίνιες και απο κάτω κομάντα, ή αν προτιμάτε απο πάνω μασκοφόροι υπερδολοφόνοι και απο κάτω Τζον Ράμπο απο την Μανίλα. Αυτοί είναι οι καταπληκτικοί τύποι που συνθέτουν την ομάδα Ούλτιμεητ Μάξιμουμ, δηλαδής ΚΟΡΦΑΙΟΙ ΣΤΟ ΜΑΞ ή κάτι ανάλογα σπουδαίο.

Κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι, κανείς δεν ξέρει γιατί μπαίνουν στο Βιετνάμ και ειδικότερα, κανείς δεν ξέρει γιατί είναι τόσο αντιπαθέστατοι μαλάκες, αλλά όταν υπάρχει αιχμάλωτοι πολέμου ΧΟΥ ΓΙΟΥ ΓΚΟΝΑ ΚΟΛ;

Εξαρτάται.

Αν τους αιχμάλωτους πολέμου τους θέτε πίσω ζωντανούς πάρτε το 100, τον Ράμπο, το 166.

Αν δεν καίγεστε και τόσο για το αν θα είναι ζωντανοί ή για το αν θα δείτε έστω και ένα πτώμα, τότε πάρτε την Ούλτιμαξ Φορς.

Ούλτιμαξ Φορς. Τα κάνουμε σκατά, αλλά θα τους πάρουμε στον λαιμό μας.

Ίσως η σπουδαιότερη ταινία με πάνκηδες που δεν είναι πάνκηδες αλλά με έναν τρόπο τελικά είναι πάνκηδες, που έχει γυριστεί ποτέ. Άρτια σκηνοθεσία, ένα σενάριο σφιχτό χωρίς ΙΧΝΟΣ filler, ερμηνείες που πείθουν και μια τελική ευθεία που αποθεώνει το τρέξιμο ως την απόλυτη μορφή fitness.

Το Πανκ Βεκέσιο τολμά εκεί που άλλες ταινίες ζητούν την βοήθεια του κοινού, κάνει ένα βήμα μπρος εκεί που άλλες ταινίες μένουν στην θέση τους και εν τέλει μπαίνει με το σπαθί στο πάνθεον ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΠΕΙ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΖΩΝΗΣ.

Επίσης και.

Αν ένα μηχάνημα δεν σας δίνει ούτε σπράη, ούτε κοακόλα και σου τρώει το κέρμα ΑΣΤΟ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΔΙΑΤΑΝΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ, πιπίλα ένα χαλίκι.