The Film Pit

Δεύτερο επεισόδιο στην νέα σειρά "γέφυρα" για την επόμενη σεζόν του Film Pit και κολυμπάμε στα βαθιά με τον Larry Gus, τον άνθρωπο (σίγουρα), μουσικό (επίσης σίγουρα), καλλιτέχνη (ίσως θα προτιμούσε το ΓΚΑΛΛΙΤΕΓΝΗΣ), ηθοποιό (περίπου), σεναριογράφο (όχι τόσο περίπου) και ολ αραουντ πολυθεσίτη της ποπ κουλτούρας.

Σε ένα πόδκαστ σοκ-δεος-ντου-και-ξύλο, ο Larry Gus καταφέρνει να κάμει κάτι που σπάνια συμβαίνει σε ετούτο το ημι-υπόγειο: να μην προλαβαίνουμε να μιλάμε και να καθόμαστε να χαζεύουμε τον λεκτικό ταζμέηνιαν ντέβιλ που αμολήσαμε στο ανυποψίαστο πληθυσμό της Αγίας Ζώνης.

It really is a sight to behold. If you could actually see it. Only you can't. Coz you weren't there and stuff.

ΖΗΛΙΑ ΨΩΡΑ.

Πρώτο επεισόδιο της νέας σειράς του Film Pit, όχι τόσο επειδής θέλαμε να τήνε κάνουμε, αλλά περισσότερο επειδή είμαστε ανοργάνωτοι και επειδής ο βιντεογράφος με τον οποίο συνεργαζόμαστε μας έχει γράψει στα παλιά του παπούτσα.

Επίσης και. Θέλαμε μια "γεφυρα" για να περάσουμε στην επόμενη σεζόν.

Πρώτη καλεσμένη σε αυτήν την σειρά το λοιπόν η Ιωσηφίνα Γριβέα, που τα κάνει ούλα και συμφέρει. ΚΑΙ κριτικός κινηματογράφου είναι ΚΑΙ συντάκτρια είναι ΚΑΙ ιέρεια της ποπ κουλτούρας είναι ΚΑΙ ποντκάστερ είναι ΚΑΙ ψηφοφόρος στις Χρυσές Σφαίρες είναι ΚΑΙ τηλεοπτική περσόνα (χαίρε WatchNext) είναι και γενικά ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΤΑΞΕΙ ΑΤΟΜΟ ΑΣΟΥΜΕ, πως να το θέσουμε καλύτερα;

Τήνε ρωτάμε, απορεί και γελάει, την ακούμε "α ναι, έχεις δίκιο" λέμε, τρώμε κάτι πατατάκια, πίνουμε κάτι καφέδες, ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΜΠΑ. ΗΝΤΖΟΙ.

Και κάπως έτσι, με πανκ, Red Crayola, γυναικείους στρατούς και δυστοπικα ΜΕΛΛΟΝΤΑ ολοκληρώνουμε άλλη μια σεζόν Film Pit, γιατί έτσι μας αρέσει και έτσι σας αρμόζει.

Στο κοντινό μέλλον (που μοιάζει ΣΑΣΠΙΣΙΟΥΣΛΗ με το παρόν μας) η ανδροκρατούμενη κοινωνία συνεχίζει και κάνει τα δικά της, ελέγχοντας κάθε πληροφορία και "πεθαίνοντας" αντιφρονούντες που δεν τηνε βολεύουν και όλο το παιχνίδι προσπαθεί να το γυρίσει ένα γκρουπ γυναικών που basically, will not take no for an answer.

Mε το έρμπαν τοπίο της Νεας Υόρκης να παίζει για μια ακόμα φορά πρωταγωνιστικό ρόλο, η Λίζι Μπόρντεν δίνει DIY πόνο, εξακολουθεί να γρυλίζει και στα σημερινά κοινά και ίσως, λέμε ΙΣΩΣ να ετοιμάζεται να κάνει και το δίκαιο comeback που της στέρησε ο Χάρβι ο Γουάηνστην και το παρεάκι του.

Το υπόγειο το σοβαρεύει απότομα και πέφτει με τα μούτρα στο έργο του πραγματικά σπουδαίου Μιγκέλ Πινέιρο, με το Short Eyes, ένα φυλακόβιο δράμα με μια ιδιαίτερα δύσκολη συνθήκη, που δεν σηκώνει και πολύ πλάκα, αλλά ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΜΕ, δεν είμαστε εδώ μόνο για να σας διασκεδάζομε, ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ ΕΝΤΑΞΕΙ;

Iν άδερ νιούζ, η ταινία αποτελεί άλλη μια εξαιρετική επιλογή του Στυλιάν Ντε Καρακάς, ο οποίος αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι είναι μάστορας των κινηματογραφικών curveballs, ανοίγοντας και την πόρτα δια τα ντοκιμαντέρ (ΤΑ ΛΕΜΕ ΜΕΣΑ ΜΗΝ ΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΟΛΑ ΕΔΩ), ΜΠΑΤ ΜΟΡ ΟΝ ΔΑΤ ΛΕΗΤΕΡ.

Σταρσκι εν Χατς αλα Πουτανέσκα, Ντέρτι Χάρηδες Κουάτρο Φορμάτζι και άλλα τέτοια ευφάνταστα, σε μια πρόταση που φέρνει φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του Στυλιανού Καρακάση

Ψυχοπαθείς μηχανόβιοι σκατόμπατσοι, με περίσσιο ύφος, μπάνικη σούζα και απόλυτα παραβατική συμπεριφορά, παίρνουν εντολές από μια Αμιγκα 500 και ξυλοσκοτώνουν όποιον τους κοιτάξει στραβά.

Αλλά μένονε μαζί, γελάνε ενδιάμεσα και κάνουν πλάκα με την καθαρίστριά τους οπότε ΤΕΛΙΚΑ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙΑΛΕΜΕ ΤΩΡΑ.

Πρώτο πόδκαστ του 2024, παρέα με αγνή μπατσική κωλοπαιδοσύνη;

Καλά αρχίσαμε.

Τελική ΕΥΤΕΙΑ δια το τέλος της κρονιάς και τι καλύτερο από το να πέσουμε στην κινηματογραφική αγκαλιά του Στυλιανού Καρακάση που θα μας ταξιδέψει σε τόπους υπέροχους, σε τόπους μαγικούς, με υπέροχα ραδιενεργά ΑΡΔάκια και σκατόψυχους CEO μεγάλων ΠΑΓΟΥΕΡ ΚΟΜΠΑΝΙΖ.

Μια ταινία ΛΟΓΧΗ στα πλευρά του καπιταλισμού, ένας ΥΜΝΟΣ στην μαχητική δημοσιογραφία, ένας κινηματογραφικός ΟΡΓΑΣΜΟΣ εξαιρετικών ερμηνειών και άλλες λέξεις με κεφαλαία.

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΡΧΟΝΔΑΙ ΝΩΡΙΣ.

Και τελειώνουμε με το έπος, τελειώνουμε με το διάσημο, τελειώνουμε με τον θρύλο. Διότι ναι, ολοκληρώνουμε την τριλογία του Εντ Γουντ εδώ στο υπόγειο της Αγίας Ζώνης και ναι, ΠΡΟΦΑΝΩΣ και η τελευταία ταινία που εξετάζουμε είναι το ιστορικά και πυρηνικά αδικημένο Plan 9 from Outer Space, η ταινία που εδώ και δεκαετίες κουβαλάει την ετικέτα της ΧΕΙΡΟΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ.

Είναι; Ούτε να το σκέφτεστε. Είναι αριστούργημα; Ούτε να το σκέφτεστε. Είναι όμως η απόδειξη το πόσο άδικη μπορεί να είναι πολλές φορές η παλίρροια της ποπ κουλτούρας, η οποία έχει την δύναμη να ξεβράσει ή να παρασύρει ό,τι και όποιον γουστάρει.

Στο Plan 9 from Outer Space, ο Γουντ προσπαθεί να συνθέσει ένα horror-sci-fi σενάριο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απο την pulp απλοϊκότητα των B-movies της εποχής και παρά τις ανορθογραφίες του δεν μπορεί να κρύψει την άσβεστη δίψα του και εδώ που τα λέμε τον ακόρεστο έρωτά του για τον κινηματογράφο.

Διότι αν αυτό σας κάνει να αισθάνεστε καλύτερα, ασφαλώς και πολλά μποράμε να προσάψουμε στον Εντ. Αλλά ένα είναι τελικά το σίγουρο: προσπάθησε σθεναρά, με όποια μέσα είχε στην διάθεσή του, να φτιάξει τις καλύτερες ταινίες που μπορούσε.

Και αυτό είναι ένα καλό πράγμα να έχεις ως επιτάφιο.

Η πλέον πειραματική ταινία του Εντ Γουντ, η πιο προσωπική του και ξεκάθαρα η πιο art house απόπειρα του, έστω και αν δεν είμαστε σίγουροι ότι την είδε ποτέ έτσι.

Ο Μπέλα Λουγκόζι σερβίρει στον αυτόματο χωρίς να ξέρει πως τσουλάει η υπόλοιπη ταινία, ο Εντ τα κάνει όλα και συμφέρει, αλλά εν τέλει αυτό που μένει είναι το μήνυμα της ταινίας που μπορεί να φαντάζει απλό, αλλά τελικά είναι κάθε άλλο παρά τέτοιο.

Το Glen or Glenda δείχνει τελικά να έχει γεράσει πολύ καλύτερα από όσο φανταζονταν οι βαρετοί επικριτές του Γουντ και σας καλεί να το χαρείτε χωρίς ενοχές.

DO THAT.

Αρχινάμε λεπόν το αφιέρωμα στον Εντ Γουντ, έναν παρεξηγημένο όσο δεν πάει ήρωα του κινηματογραφικού παραμυθιού, έναν παλίκαρο που είναι ο ορισμός του he meant well.

Με το Bride of the Monster ξεκινάμε με μια ταινία peak Ed Wood, ένα δημιούργημα που τα έχει όλα και συμφέρει: όλους τους αγαπημένους του συνεργάτες (και έναν που δεν ήθελε να τονε βλέπει ζωγραφιστό), χάρτινους τοίχους, αποφασιστικά βλέμματα, καθυστερημένες αντιδράσεις, άχρηστους μπάτσους, σατανικούς επιστήμονες και ασφαλώς την ρουφιάνα την ατομική ενέργεια.

Με τον Μπέλα Λουγκόζι στα τελειώματα, να ξεζουμίζει ότι υποκριτικό ταλέντο είχε μείνει στην γερασμένη του σάρκα και μια χταποδάρα χαλαρή να αράζει σαν τον καλύτερο πουφ που έφτιαξαν ποτέ τα 120 Ενωμένα Εργοστάσια Επίπλου, το Bride of the Monster ξεπερνάει τους περιορισμούς του πενιχρού του μπάτζετ, για να μας προσφέρει μια ιστορία που άνετα στέκεται δίπλα στα καλύτερα high-shlock αριστουργήματα των horror-sci-fi στάβλων της εποχής.

Αν ψάχνετε γλεντοκόπι εις βάρος του μεγάλου Εντ, you've come to the wrong fucking podcast.

Μια ταινία σταθμός, ένας Τορ Γιόνσον να τόνε πιεις στο ποτήρι, μια ατομική βόμπα φοβερή και μια σκηνή φόνου με το καλημέρα που τήνε βλέπει το φάντασμα του Χίτσκοκ και ζηλεύει.

Και όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από μια ώρα, ένα έργο τυλιχτό σοφλάκι, που τα έχει όλα και συμφέρει. Όλα. Αν εξαιρέσεις σενάριο, μοντάζ και λεφτά για μικρόφωνα. Αλλά οκ, οι narrators κλέφτες να γίνονε;