Çağlayan Dergisi

Fethullah Gülen Hocaefendi ve Hizmet Hareketi üzerine bugüne kadar
Batıda ve İslam dünyasında birçok
ilim adamı eserler kaleme aldı. Ferit el-Ensari, Süleyman Aşrati, Jill Carroll, John
Esposito, Pim Valkenberg, David Shinn, Simon
Robinson, Thomas Michel, James Harrington,
Ori Soltes, Walter Wagner, Berna Turam…
Bu listeyi daha da uzatmak mümkün ve gelecekte bunlara yeni ilim adamlarının dâhil olacağına şüphe yok…
Bu eserleri yazan her bir ilim ehli, Hocaefendi’yi ve Hizmet Hareketini ayrı bir perspekti�le
anlattı. Gelecekte yeni eserler kaleme alacak
ilim erbabı, bu “hakikate şahitlik” yapmaya devam edecek.
Hocaefendi’nin hayatını yazan Prof. Jon
Pahl, Bir Hizmet Hayatı adını verdiği 400 küsur
sayfalık kitabı için bu tabiri kullanıyor, hakikate
şahitlik yaptığını söylüyor.
Allah, insanı, kâinatı anlayacak ve dünyada
hakikate şahitlik yapacak kapasitede yaratmıştır. İlim adamlarının şahitliği, daha üstün ve
derindir, çünkü onlarda vicdanî hakikat aynı
zamanda marifetle, yani bilgiyle mücehhezdir.
Demagogların ve bir kısım siyasetçilerin
kitleleri arkalarına takıp sürüklediği, doğruları
karartma adına her türlü kirli psikolojik savaşın icra edildiği günümüzde, bu bilim insanları tarihe ve gelecek nesillere büyük bir miras
bırakıyorlar. İnsanlık tarihinin her döneminde
olduğu gibi…
Bir medeniyetler tarihçisi olan Jon Pahl’un
kitabı, hem Fethullah Gülen Hocaefendi’nin hayatını anlatıyor, hem de Hocaefendi ve Hizmet
Hareketi hakkındaki kara propagandalara bir
nevi cevap mahiyeti taşıyor.
Jon Pahl, Hizmet Hareketini şöyle tarif ediyor:
“İnancı ve bilimi (kalbi ve aklı) iç dünyalarında telif etmiş eğitimli kadroları ve faaliyetleriyle
dünyada barış inşa eden uluslararası sivil İslam…”
Harvard Üniversitesi’nin yayımladığı Darbe
kitabı birçok dile çevrilen siyaset bilimi ve tarih
profesörü Edward Luttwak’ın, Türkiye’de Hizmet’in başına gelenler için kullandığı şu cümlelere ne kadar benziyor bu tarif:
“Eğitim seviyesi düşük Erdoğan’ın başını
çektiği radikal siyasal İslam, 171 ülkede binden
fazla okul, üniversite ve öğrenci yurdu açılmasına ilham veren Fethullah Gülen’in iyi eğitim
görmüş takipçilerine karşı savaş ilan etti.”

Ne olur sevgin gelip gönlüme dolsun!..
Dilde bütün fâniyât sararıp solsun;
Görmesin gözlerim ağyâr çehresini,
Kalbim yalnız Senin için çarpıp dursun…
Silinmesin hayalin hiçbir an dilden,
Kesilsin intizarım bütün âlemden,
Mecâzî aşklardan ve yapmacık gülden;
Seninle olma arzusunda bu benden.
Böyle bir nevbaharda esmesin hazan,
Benim için bu dayanılmaz bir hicran;
Yakma beni kahreden hicranla ey Dost!..
“Sen” demen benimçün bir ümid-i emân…
Zaten deli gönlüm her yanıyla yara,
Gel bırakma işi bir başka bahara;
Uzayıp gitmesin, bitsin gamlı günler,
Teşrif et, bir bayram yaşat bu naçara!..

M. Fethullah Gülen

Gecenin sessizliği her yeri kaplamıştı.
Meriç nehri, üstüne karabasan gibi
çöken karanlıktan silkinip kurtulmak istercesine şahlanarak akıyordu. Telaşlı ve endişeli insanların sesleri geliyordu yer yer uzaklardan. Meriç nehrine doğru
yaklaşan bu insanlar herhalde onun koyduğu
sınırı, onun karanlıktan silkinişi gibi aşıp geçmek istiyorlardı. Yanıp sönen ateş böceklerini
hatırlatan cep telefonlarından başka bir ışık
yoktu çevrede.
Sesler yaklaştı ve Meriç kıyısında daha da
belirgin hale geldi. Bunlar şişme bir bot ile bu
coşkun nehri geçmeye gelmiş insanlardı. Belki
de Meriç gibi, zulmetlerden kurtulmaya çalışan
insanlar…
Meriç’in üstüne gece karanlığı nasıl çökmüşse, vatanın, milletin üstüne de öyle bir zulmet
çökmüştü. Hürriyet ve adalet ra�lara kaldırılmış, �ikirler zincire vurulmuş, duygular, pranga mahkûmu gibi haset ve kıskançlıktan dolayı
zindanlara tıkılmıştı.
Onlar nasıl Meriç gibi silkinmesinler, nasıl
bu esaret bağlarını koparıp atmasınlardı? Özlerinde nur denizleri bulunan bu insanlar, bu nur
denizinden kalem ve soluklarına çektikleri aydınlık huzmeleriyle dünyanın dört bir tarafında, başkalarının gönül atlaslarına mutluluk güneşi, huzur yıldızı ve umut ayını örmek, nakış
nakış dokumak istiyorlardı. Geceyi iyi bilirdi
onlar. Karanlıkta kalmak kadar zor bir şey yoktu. İşte başka gönüllerdeki bu nefes aldırmayan
elemi ve ızdırabı dindirmek, zulmetin korkusundan perişan olmuş insanlığı bu zalim küfür
ve ilhat pençesinden kurtarmak içindi bu gece
yolculuğu, hürriyete kanatlanma, çileli hicret,
mukaddes göç…
Meriç, Rila dağından çıkmış, Maritsa isminden sıyrılmış, Evros adından istifa etmiş,
Ege’nin Saroz körfezine doğru çatallanıp dökülmek için her zaman olduğu gibi namına layık
bir şekilde akıyordu coşkun sularıyla. Siyah bir
yaban atının şahlanışını hatırlatıyordu onun bu
geceki durumu. Ağzından beyaz köpükler saçan bir yaban atı…
İşte bu gün dokuz kişinin bulunduğu bu
botta, beş ferdiyle Akçabay ailesi vardı. Bota
binerlerken endişe ve sevinç dolu bakışlar dikkatten kaçmıyordu. Yüzler bir umut ışığıyla aydınlanıyor ve bir korku gölgesiyle kırış kırış hüzünlü hal alıyordu. Bota ilk binen boylu poslu,
kumral tenli, saçları koyu sarı, renkli gözlü, iri
burnuyla vakur bir aslan çehresini hatırlatan,
dolgun yüzlü Murat bey oldu. Sonra babasının
elinden tuttuğu ince kumral çehreli, koyu sarı
saçları başın sağ üst ucunda kudretten burmalı, yedi yaşında Ahmet Esat. Ardından abisine
göre yüzü daha geniş, ama burnu daha küçük
ve sevimli, kumral saçlarını ortadan ayıracak
kadar olgunluğa özenen, sarışına yakın beyaz
çehreli beş yaşındaki Mesut. Onların ardından
da eşinin yardımıyla bota binen karakaşlı, kara
gözlü, iri gözlük camlarının ardında umut dolu
bakışları dikkati çeken, değirmi çehreli, hanım
hanımcık bir kadın olan Hatice öğretmen. Onun
kucağında ise abilerine nazaran daha yuvarlak
çehreli ve iri gözlü, düz koyu sarı saçları olan
bir yaşındaki mis kokulu, nur topu bebek Bekir
Aras…
Yolcular tamam olunca bot hareket etti. Gecenin zi�iri karanlığında Meriç’in köpüklü sularında ellerde cılız meşale ışıklarını hatırlatan
cep telefonlarının aydınlığında ilerlemeye başladılar…
ecenin sessizliği her yeri kaplamıştı.
Meriç nehri, üstüne karabasan gibi
çöken karanlıktan silkinip kurtulmak istercesine şahlanarak akıyordu. Telaşlı ve endişeli insanların sesleri gelir.

Müslümanların felsefe ile bu ilk yüzleşmelerinde İmam Gazali’nin çok kritik bir
rolü oldu. İmam Gazali felsefeye tamamen karşı olanlar ile felsefeyi teklifsizce
kabul edenler arasında bir orta yolu tercih etti. Kendi düşünce sisteminin
mutlak tasavvuru olarak varlığın kaynağının Allah (celle celâluhu) olduğunu kabul
eden Gazali, filozofların görüşlerini bu kaynağa göre değerlendirdi.

Bırakın yüzdüreyim gemilerimi
Uğramam sizin limanlarınıza
Yakınlarından geçsem de
Kaptanlarım size yumruk sallamaz
Barış bayrakları sallar ufuklara
Suları kirletmezler atıkları yok
Tayfalarım tarif edilmez güzellerden
Denizkızlarının bile kıskandığı
Bırakın yüzdüreyim gemilerimi
Sizin yüzmediğiniz su birikintilerinde
Rüzgârı bulutları martıları yunusları
Bir de aristokrat balinaları bize bırakın
Elektrikli balıklar yılan balıklarıyla
Göndersinler mesajlarını durmadan
Uyarsınlar korkmadığımız tehlikelere karşı
Bırakın yüzedursun gemilerimiz
Asrın sürpriz dolu ikindilerinde
Ne olur kızmayın ve kırmayın hiç kırmayın
Bize bakan dürbünlerinizi ö�keyle kinle
Ağlarınıza tebessümler yükleriz
Zıpkınlarınızda yüreklerimiz yükselir
Bırakın yüzdürelim gemilerimizi
Bu okyanus o kadar dar mı?
Daha nice kıtalar varmış keşfedilmedik
Nice nice canlar sömürge nedir bilmeyen
Bize servet onlara mihnet dünyalarında
Sevgiyle beslenip nefrete kine eğilmeyen
İnsanlar insanlar insanlar
Sizin donanmalarınız onları nasıl anlar
Bırakın bırakın ölüm hepimize çok yakın
Yüzedursun kâğıttan gemilerimiz okyanuslarda

Bu gelişmeler hengâmesinde Arap Ahmet
Ali’nin hikâyesi dikkatleri çeker. Büyükannesinin
19. yüzyılda Afrika Bornu emirliğinden
(bugünkü Nijerya) Osmanlı imparatorluğuna
köle olarak getirildiği bilinmektedir.

Osmanlıtarihi boyunca çoğunluğu askeriyede, tarım
ve sanayi sektöründe çalıştırılmak üzere,
daha çok satın alma yoluyla köleler getirilmiştir.
Bu köleler, başta İzmir olmak üzere, İstanbul,
Adana, Antalya, Mersin ve Muğla gibi
önemli liman ve ticaret şehirlerine yerleştirilir.
Batı Anadolu’da özellikle Batı Ege’de Küçük
Menderes Ovasında, Bayındır, Tire ve Torbalı
gibi kasabalar ve çevresinde çalıştırılır.

Yabancı yatırımcılara ait tarım sektörlerindeki
işletmelerde gerekli işgücü, Afrika’dan getirilen
“zenci” kölelerle karşılanır. Yeni Çiftlik, Has
Köy ve Yeni Köy gibi zenci köyleri özellikle azat
edilmiş zencilerin yerleşimi için kurulmuştur.

Gül devri dökülürken beyaz perdeye
Meğer çöller kaybetmiş bağrında bizi
Yetişemedik seni görmeye
Rüyalarda çözemedik bu hicranlı gizi
Gül devri dökülürken beyaz perdeye

Ey Nebi soluklu pembe gül!
Dönüşün ne gün Habeş’ten?
Kokuna uçmaktan yoruldu bülbül
N’olur uyandırın beni bu düşten
Ey Nebi soluklu pembe gül!

Gözlerin vardı dokunsan yağacak yağmur
Nebi’yi anarken titrerdi sesin.
Asırlardır ağlayan yavruyu avutacak budur
Gözyaşların ve ab-ı hayat nefesin
Gözlerin vardı dokunsan yağacak yağmur

Gel artık, Medine’den dönenler gibi gel
Mekke’nin bağrına inen yağmur gibi gel
Gel n’olur güller kurumadan gel
Gel artık, Medine’den dönenler gibi gel

Diriliş erlerindeki bu hamle ve hareket, mevsimi gelince öyle sürpriz semereler verir ki, yirmi-otuz başağa yürüyen bir tohum gibi bir tane olarak toprakla
kucaklaşır, yüzbinlere “Toprak ol, toprak!..” mesajları sunar.. ve bir taneyken
yüzlerce ile çevresine tebessümler yağdırır.

Güneşten korunmada
sadece güneş koruyucu
ürün kullanmayı yeterli
görmemeli, hatta
bunun güneşten
korunma davranışımızın
çok küçük bir
parçası olduğunu
unutmamalıyız

Değişen şartlar içinde farklı çıkış yollarına ihtiyaç duyuluyorsa, bu konuları çok
iyi bilen insanlarla müzakereler yapılır. İşin özüne ve prensiplere aykırı bir değişim
(başkalaşım) varsa önce bu problem halledilir. Temel prensiplere uygun hareket
edilmesi kaydıyla her konu; uygun bir usul ve üslupla ele alınabilir. Dinin özünde
olan “açık uçlar”, nefes alma menfezleri gibidir