เรื่องเล่าของเรา

ไง เพื่อนๆ! ผมชื่อไบรอันและผมอยากเล่าให้พวกคุณฟังว่า แฟนของผมหายตัวไป ผมแทบจะเป็นบ้าและสองปีต่อมา ผมก็ได้รับข้อความจากเธอ เธออายุ 17 ปี สวยและเป็นคนตลกมาก บางครั้งผมยังสงสัยว่าเธอมีปัญหาเรื่องการพูดคุยได้อย่างไร เพราะเธอเต็มไปด้วยพลังงานและร่าเริงตลอดและผมก็ต้องประหลาดใจยิ่งกว่าที่ว่าทำไมเธอถึงต้องการอะไรอย่างการคบกันแบบห่างๆ ที่แสนประหลาดนี้ เธออยู่ในนิวยอร์ก อีกฟากหนึ่งของอเมริกา แต่ผมไม่ได้บ่นอะไร เราใช้เวลาอยู่ด้วยกันเยอะมาก คุยกันและเดทกันผ่านวิดีโอ พูดง่ายๆ คือเรามีความสัมพันธ์ที่ดีแล้วเท่าที่คนเป็นโรคกลัวการเข้าสังคมสองคนจะมีได้ วันหนึ่งเธอบอกผมว่า พ่อแม่ของเธอจะย้ายไปประเทศจีนและอาจพาเธอไปด้วย เธอโน้มน้าวให้ผมเชื่อว่า สิ่งเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของเราคือไทม์โซน แต่ผมก็ยังรู้สึกสังหรณ์ใจเหมือนใครสักคนที่สนิทกันมากกำลังจะทิ้งผมไป

วันแห่งการแยกจากมาถึง เธอคอยบอกผมทุกย่างก้าวตั้งแต่ “เราออกจากบ้านแล้ว” “เราขึ้นแท็กซี่” “เรามาถึงสนามบิน” ข้อความสุดท้ายที่ผมได้รับจากเธอคือ “เราเพิ่งขึ้นมาบนเครื่อง ต้องปิดโทรศัพท์แล้ว ข้อความต่อไปที่เธอจะได้รับจะมาจากเมืองจีนนะ” เที่ยวบินนั้นยาวนานและผมก็รอข้อความจากเธออยู่นานมาก แต่ไม่มีอะไรส่งมา ไม่มีเลยกระทั่งวันถัดมา ผมเริ่มกังวล จะเป็นอย่างไรถ้ามีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับเธอ? ผมตรวจสอบทุกเที่ยวบินที่ออกจากนิวยอร์กไปประเทศจีนทุกเครื่องลงจอดตามปกติ จากนั้นผมก็ใช้เวลาทั้งวันอ่านข่าวจากจีนและมองหาหัวข้อที่พูดถึงอุบัติเหตุ แต่ผมก็ไม่พบอะไร

สวัสดี ทุกคน! ชื่อของฉันคือไฮดี ฉันอายุสิบหกปี และมีแม่สองคน เป็นไปได้อย่างไร? ให้ฉันเล่าให้คุณฟังนะ เรื่องมันยาวทีเดียว ก็คือจริงๆ แล้วฉันเกิดในบอสตันและแม่ของฉันประสบความลำบากมากตอนคลอด ฉันไม่เป็นไร แต่แม่เสียเลือดมากและตกอยู่ในอาการโคม่า หมอไม่สามารถหาตัวพ่อฉันหรือญาติคนอื่นๆ ได้เลยและเขาก็ไม่อาจคาดการณ์ถึงอาการของแม่ฉันได้ด้วย ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากมอบตัวฉันให้ครอบครัวอุปถัมภ์ พวกเขาตกลงให้ฉันอยู่ด้วยจนกว่าแม่จะฟื้นจากอาการโคม่า ถ้าแม่ฟื้นน่ะนะ

แต่แล้ววันคืนก็ผ่านไป ฉันอายุหกขวบแล้ว เรื่องนั้นก็ยังไม่เกิดขึ้น แม่อุปถัมภ์ของฉันและพ่อไม่ได้บอกว่าฉันไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของพวกเขา ฉันจึงใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับพ่อและแม่ผู้เป็นที่รัก ในเมืองเล็กๆ ที่มินนิโซตา ฉันไม่เคยนึกอยากมีครอบครัวที่ดีกว่านี้เลย จนกระทั่ง... วันนั้นเป็นวันเกิดของพ่อ และเราจัดงานปาร์ตี้ครั้งใหญ่ที่บ้านกับเพื่อนๆ ของครอบครัว ย่างบาร์บีคิวและจุดดอกไม้ไฟ เราสนุกกันมาก! โทรศัพท์ของพ่อสายไม่ว่างเพราะมีคนมากมายที่อยากอวยพรวันเกิดให้เขา แต่แล้วก็มีสายหนึ่ง พ่อรับสายด้วยความยินดี คาดว่าน่าจะเป็นหนึ่งในคำอวยพร แต่แล้วรอยยิ้มของพ่อก็หายไป ใบหน้าซีดเผือด ฉันกังวลจริงๆ แต่พ่อบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี หลังงานเลี้ยง พ่อแม่เข้าไปในห้องและปิดประตูเงียบ ฉันพยายามจะแอบฟัง แต่ไม่รู้เลยว่าพวกเขาพูดอะไรกันเพราะทั้งสองกระซิบกันเบาๆ แต่แล้วแม่ของฉันก็ร้องห่มร้องไห้ นั่นทำให้ฉันรู้สึกกลัวมากจริงๆ

ดังนั้นฉันจึงเคาะประตูและถามว่าฉันเข้าไปได้ไหม พวกท่านจะได้บอกฉันด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นและแล้วพวกเขาก็บอกความจริงแก่ฉัน พวกเขาเล่าว่าแม่ที่แท้จริงของฉันอยู่ในอาการโคม่าและพูดถึงสายที่โทรมา พ่อบุญธรรมของฉันบอกว่าแม่เพิ่งตื่นขึ้นมาและหลังจากรักษาอาการระยะหนึ่งแล้ว เธอก็พร้อมจะรับลูกสาวกลับไปตามข้อตกลง

ฉันเริ่มออกเดทกับหญิงสาวคนนึงชื่ อวิกกี้  เรารู้จักกันผ่านทางอินเตอร์เน็ตและเธอเรียนอยู่โรงเรียนอื่น ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าฉันมีฝาแฝด นี่จึงเป็นโอกาสทองสำหรับการเล่นตลกกับเธอ! ฉันตั้งใจจะไปพบเธอหลังเลิกเรียน แต่ฉันไม่ได้ไปเอง ฉันให้ดีนไปแทน ฉันคิดว่า เราควรต้องบอกให้ทราบก่อน แม้ว่าเราไม่ได้แค่คล้ายกันมาก แต่เราก็ดูเหมือนกันอย่างไร้ที่ติ! เรามีตาสีเดียวกันและแม้กระทั่งเสียงก็ยังเหมือนกัน! เรามีความแตกต่างกันเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น นั่นคือ - ฉันมีไฝที่ตรงขมับ และนั่นคือเหตุผลที่เรามักสวมหมวกเบสบอล

ไง! ชื่อของผมคือมาร์ค เราทุกคนรู้ดีว่าแอลกอฮอล์อาจเป็นอันตรายต่อร่างกายและความนึกคิดของมนุษย์เรา แต่น้อยคนนักที่จะรู้ว่า แค่การดื่มไม่กี่ช็อตจะนำเราไปสู่...การมีภรรยาคนใหม่ได้ นี่คือจุดที่เรื่องราวของผมเริ่มต้น แน่นอนว่าผมไม่ใช่ตัวเอกของเรื่องนี้ - ผมอายุแค่ 17 ปีนะ ตัวเอกของเรื่องคือพ่อผมเอง แล้วก็...อืม เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เศร้ามากๆ เลยล่ะ ครั้งหนึ่งผมเคยมีครอบครัวที่เปี่ยมไปด้วยความสุข: พ่อของผม แม่ของผม เจนนี่ น้องสาวและผมเอง เจนนี่ยังเป็นแค่เด็กน้อย เธอเพิ่งจะ 6 ขวบ แต่ตอนที่เจนนี่เพิ่งจะหัดเดินได้ แม่ของเราก็เสียชีวิต คือ...เธอป่วยหนักมากหลังจากที่คลอดเจนนี่และไม่เคยหายดีเลย ผมไม่อยากเล่าเรื่องนี้มากนัก ถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะ? พ่อของผมก็เลย...เคว้งไป พ่อรักแม่ของเรามาก และตอนนี้เขาก็ต้องเรียนรู้ที่จะอยู่โดยไม่มีแม่ ที่จริง ก็เราทุกคนนั่นแหละ

พ่อของผมมีชีวิตที่ค่อนข้างเก็บตัว จากบ้านไปทำงาน จากที่ทำงานกลับมาบ้าน น้อยนักที่จะออกไปศูนย์การค้า ไม่ค่อยมีอะไรเลย ว่าไหม? แล้วก็คงเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าไม่ใช่เพราะวันฉลองครบรอบบริษัทที่เขาทำงาน เจ้าของบริษัทตัดสินใจฉลองอย่างยิ่งใหญ่ด้วยการจัดปาร์ตี้ในลาสเวกัส โรงแรมที่ดูดีและเต็มไปด้วยการแสดงตื่นตาตื่นใจ คาสิโน สล็อตแมชชีน บาร์เสียงเอะอะ...คุณคงรู้ว่าผมหมายถึงอะไร ผมน่ะไม่รู้หรอกเพราะผมยังอายุไม่ถึง แต่มันก็ฟังดูเจ๋งนะ เห็นได้ชัดว่าพ่อของผมอยากหลีกเลี่ยงงานอะไรแบบนี้ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้ทำงานอยู่คนเดียว ทั้งเจ้านายและคนอื่นๆ คงจะต้องรายงานเรื่องนี้และมองพ่อด้วยความสงสัย ดังนั้นพ่อก็เลยต้องไป ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่ได้คิดจะขัดขวางไม่ให้พ่อออกไปผ่อนคลายสักนิดและยังอาสาจะดูแลเจนนี่ให้ตลอดสุดสัปดาห์ ผมไม่ได้คิดว่าสุดสัปดาห์นี้จะมีเรื่องไม่ปกติอะไรและไม่ได้เตรียมตัวรับเรี่องเซอร์ไพรส์ในวันจันทร์เลย

เรื่องเซอร์ไพรส์ของผมมีชื่อว่าโลล่า และเธอก็เป็นแม่เลี้ยงใหม่หมาดๆ ที่พ่อเพิ่งค้นพบสำหรับผมและเจนนี่ ช่าย อย่างที่ได้ยินแหละ ภรรยาใหม่ของพ่อผู้สุภาพและเงียบขรึมของผม.

ผมชอบเอ็มม่ามาก เธอเป็นผู้หญิงที่ช่างบอบบางและสวยมาก ผู้หญิงสมัยใหม่ส่วนใหญ่มุ่งมั่นที่จะไม่ด้อยกว่าผู้ชาย แต่เอ็มม่านั้นมีความอ่อนโยนอย่างแท้จริง เธอให้ผมเลือกหนังที่จะดูหรืออาหารที่จะสั่งและเธอไม่เคยโต้เถียงผม  ผมมักจะรู้สึกแข็งแกร่งและเป็นชายชาตรีเสมอเมื่อผมอยู่กับเธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปผมเริ่มพบว่า คุณสมบัติเหล่านี้มันน่ารำคาญเลยทีเดียว บางทีผมอาจไม่เห็นคุณค่าว่าผมโชคดีแค่ไหน แต่ผมเบื่อเพราะเธอเอาแต่เห็นด้วยกับผมเสมอ มันเกิดอะไรขึ้นกับผมหรือเธอกันแน่

สวัสดีฉันชื่อนีล ไม่นานมานี้ฉันได้ถูกกล่าวหาว่าขโมยเงินในโรงเรียน  ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์นะ แต่ว่าไม่มีใครเชื่อฉันเลย ฉันก่อปัญหามากมาย พวกอาจารย์ก็รู้เรื่องนี้และพวกเขาก็ไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไหร่ พวกเขาเรียกผู้ปกครองของฉันมาพบบ่อยๆ แต่พ่อแม่ของฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร อยู่มาวันหนึ่งครูของเราก็เรียกให้ฉันเข้าไปพบที่ห้องของเธอและบอกฉันว่า “เอาล่ะนีล ครูรู้ความจริงแล้วนะ บอกครูมาเถอะว่ามันอยู่ที่ไหน” ฉันก็แบบว่า “ครูกำลังพูดถึงเรื่องอะไรเหรอครับ?” คุณครูยังคงจ้องมองฉันอย่างจริงจัง หลังจากความเงียบที่น่าอึดอัดสักพักผ่านไป เธอก็บอกฉันว่า “ครูรู้นะว่าเธอเอาเงินสำหรับการไปทัศนศึกษาของเราไปจากโต๊ะ ถ้าเธอคือเงินนั้นมาล่ะก็ ครูจะไม่ทำให้เธอเดือดร้อนเลย ครูสัญญา”

ฉันไม่รู้ว่าจะพูดยังไง อันที่จริงแล้วชั้นเรียนของรุ่นน้องเราเก็บรวบรวมเงินสำหรับไปทัศนศึกษากันและครูของเราก็วางมันไว้บนโต๊ะของเธออย่างเปิดเผยและวันหนึ่งเงินนั่นก็หายไป ฉันโกรธมากเพราะฉันถูกปรักปรำจึงได้ขึ้นเสียงไปว่า “ผมไม่ได้เอาเงินนั่นไป ผมไม่เคยแตะต้องมันด้วยซ้ำ!” ครูถอนหายใจและพูดว่า “พวกเราทุกคนรู้ว่าเป็นเธอนีล จะเป็นใครอื่นไปได้ล่ะ?” วันต่อมาฉันถูกเรียกตัวไปที่ห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ ฉันไปที่นั่นและฉันก็ต้องประหลาดใจว่า อาจารย์ใหญ่กำลังรอฉันอยู่กับครูอีกสองคนและหนึ่งในนั้นก็เป็นคนเดียวกับที่กล่าวหาฉันว่าขโมยเงินไป ฉันโกรธมากและเริ่มพูดคุยกับพวกเขาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด

พวกเขาบอกว่าพวกเขารู้ว่าฉันเป็นคนทำ และมันไม่เป็นไรเพราะฉันมีปัญหาที่บ้านและฉันต้องการเงิน พวกเขาพยายามแสดงออกว่า “เข้าใจ” ฉัน แต่ฉันก็ยังคงยืนยังว่าฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่เคยแม้แต่จะแตะต้องเงินนั้น [มีความผิด] แต่พวกเขาก็ยังคงกดดันฉันต่อไป ฉันถามว่าพวกเขาว่ามีหลักฐานอะไรมายืนยัน นอกเหนือจาก "กิติศัพท์" ของฉัน

ไง ทุกคน! ชื่อของผมคือจอห์น. และผมมีแฟนคนหนึ่งชื่อ ทริชา บางครั้งเธอก็ทำให้ผมแทบทนไม่ได้กับความอารมณ์ร้ายและขี้หึงแบบไม่เลือกหน้า แต่เธอก็เป็นคนพิเศษมากสำหรับผม ถึงไม่นานมานี้ผมจะทำสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอไม่คุยกับผมอีกก็ตาม ทริชาและผมไปกันได้ด้วยดี เราไม่ได้เถียงอะไรกันเลยสักคำ จากนั้น วันหนึ่งเธอก็มาหาผมด้วยความตื่นเต้นและอย่างที่คนพูดกันว่า นัยน์ตาลุกเป็นประกาย เธอเริ่มคุยกับผมยาวมากเรื่องพวกบล็อกเกอร์บนอินสตาแกรม เอาโปรไฟล์ของพวกเขาให้ผมดู และพูดอะไรสักอย่างถึงเรื่องว่าทำเงินได้ หรืออะไรทำนองนั้น พอเธอพูดจบ ในที่สุดผมก็เข้าใจว่า เธออยากลองเป็นบล็อกเกอร์เสียเอง พูดกันตามตรงเลยนะผมไม่รู้อะไรเรื่องการทำบล็อกเลยสักนิด แต่ในเมื่อทริชาบอกว่ามันจะเป็นงานอดิเรกที่น่าสนใจ “ทำไมจะไม่ทำล่ะ” ผมคิดแบบนั้น อย่างน้อยเธอจะได้มีอะไรให้ง่วนอยู่กับมันบ้าง

ตอนแรกไม่มีอะไรกวนใจผม ที่จริงมันสนุกด้วยซ้ำ เช่นว่า เวลาเล่นมุกขำๆ ไป และเห็นว่าคนกดหัวใจให้เท่าไหร่ แต่อย่างที่คุณรู้ ยิ่งถลำลึกลงไปมากเท่าไหร่...นานวันเข้า มันก็เริ่มกวนใจและน่ารำคาญมากขึ้นเท่านั้น เมื่อทุกการเคลื่อนไหวปกติในชีวิตประจำวันกลายเป็นคลิปวิดีโอสั้นๆ และจากนั้นก็ถูกอัพโหลดขึ้นไป

ไง ทุกคน! ชื่อของฉันคือ คอร์ทนีย์ ฉันอายุ 14 ปี. บอกฉันซิว่า คุณเคยปรารถนาอะไรสักอย่างมาตลอดหรือเปล่า? แต่พอคุณได้มา สิ่งเดียวที่คุณต้องการก็คือหมุนเข็มนาฬิกาให้ย้อนกลับไป? อืม...ฉันเป็นแบบนั้นล่ะ... ตลอดชีวิตนี้ ฉันอาศัยอยู่ในอลาบามา ที่นี่ไม่ใช่นิวยอร์ก แต่...เราก็มีทะเลอยู่ใกล้ๆ และฉันรักที่จะใช้เวลาว่างที่นั่น มหาสมุทรนั้นบรรจุทั้งความฝัน และแม้กระทั่งด้านมืดของตัวฉันเองเอาไว้ ฉันอาศัยอยู่ที่นั่นกับแม่และยาย พ่อของฉันเป็นเจ้าหน้าที่เอฟบีไอและต้องทำงานเป็นสายลับ ฉันจึงไม่เคยเห็นเขาเลยตลอดชีวิต

วันหนึ่งเมื่อฉันกลับจากโรงเรียน ฉันเห็นรองท้าบู๊ตของผู้ชายที่ทางเข้า! นั่นจะใช่พ่อของฉันหรือเปล่า? ฉันเข้าไปที่ห้องครัวทั้งที่ยังขาสั่น ที่นั่นมีอาหารเย็นจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ กระทั่งจุดเทียนไว้และยังมีไวน์ด้วย ไม่มีอะไรจะโรแมนติกไปกว่านี้อีกแล้ว แม่ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะกับผู้ชายคนหนึ่ง เขาไม่ได้ดูเหมือนเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ แน่นอนว่านั่นไม่ใช่พ่อของฉัน ฉันวิ่งตรงเข้าห้องไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และระเบิดเสียงร้องไห้โฮ เมื่อแม่เข้ามาคุยกับฉันในห้อง ฉันก็เรียกร้องให้แม่อธิบาย ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าแม่จะทำแบบนี้กับพ่อได้ และจากนั้น...เธอก็สารภาพว่า พ่อของฉันไม่ใช่เจ้าหน้าที่เอฟบีไอและไม่ได้ทำงานแฝงตัวอะไร แม่ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าพ่อรู้หรือไม่ว่ามีลูกสาว!

นั่นคือวันที่ฉันเกิดความปรารถนาอย่างหนึ่ง ฉันอยากออกไปจากเมืองนี้ อยากให้ทะเลชะล้างความเศร้าของฉันให้หมดไป เช่นเดียวกับที่พัดพาเมืองทั้งเมืองและคนทรยศเหล่านี้ไปด้วยและคำวิงวอนของฉันก็ได้รับการตอบรับภายในเวลาไม่นาน

สวัสดีฉันลูซี ฉันสร้างบล็อกซุบซิบนิรนามขึ้นเพื่อเปิดเผยความลับของผู้คนในโรงเรียนของฉัน ฉันแค่ต้องการแก้แค้นผู้หญิงที่รังแกฉัน แต่มันกลับเลยเถิดไปมากกว่านั้น ฉันอายุ 15 ปี, ใส่เหล็กจัดฟันและมีสิวที่น่าขนลุกบนใบหน้าของฉัน นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่มั้ย แต่ผู้หญิงที่มีอายุมากกว่าและเป็นที่นิยมก็เยาะเย้ยฉันอย่างต่อเนื่อง ฉันบอกแอชลีย์พี่สาวที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันว่าเกิดอะไรขึ้นและเธอก็บอกว่าไม่ต้องกังวลเพราะผู้หญิงเหล่านั้นมีความลับที่น่าอับอายและพวกเขาก็ทำเรื่องตลกเหล่านั้นเพราะว่าตัวพวกเขาเองรู้สึกไม่มั่นใจ  เธอเล่าให้ฉันฟังเกี่ยวกับพวกเขา – หนึ่งในนั้นเคยทำวิดีโอร้องเพลงโคฟเวอร์สุดเปิ่น

ถึงมันจะค่อนข้างเปิ่น แต่นั่นยังไม่เลวร้ายที่สุด ผู้หญิงอีกคน ... ก็มีเรื่องราวโป๊ะแตกว่าเธอโกหกในสิ่งที่เธอไม่ได้เป็นอย่างต่อเนื่อง พี่สาวของฉันกำลังดูรายการทีวีเก่าที่ชื่อว่า “Gossip Girl” ในเรื่องเป็นเด็กสาวที่สร้างบล็อกนิรนามซึ่งเธอคอยเปิดเผยข่าวลือและความจริงที่น่ากลัวเกี่ยวกับตัวละครอื่น ๆ ดังนั้นฉันจึงคิดแผนออกได้อย่างง่ายดาย

ผมดีแลนและผมอายุ 13 ปี เท่าที่ผมจำได้ผมอยู่แต่กับแม่ส่วนพ่อของผมถูกจับกุมตัวไปก่อนที่ผมจะเข้าโรงเรียน กระทั่งทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อพ่อของผมได้ออกจากเรือนจำ คนไหนคือพ่อของผม มีชายร่างสูงคนหนึ่งตรงมาหาผม เขาจูบแม่ของผมและเราไปที่รถ ตลอดทางผมไม่สามารถหยุดมองเขาได้ เขาดูเหมือนที่ผมได้จิตนาการไว้ทุกอย่าง: พ่อตัวใหญ่และแข็งแรง – ผู้ซึ่งจะเป็นตัวอย่างและจะสามารถสอนผมได้ทุกอย่าง