Opium

Annemieke Bosman in gesprek met auteur Laurens de Vos over zijn boek 'Dramatische Vrouwen'.

 Wat bezielde Euripides om de allochtone Medea ten tonele te voeren wanneer oorlogswolken zich boven Athene samenpakken? Waarom wil de duivel Mariken van Nieumeghen inwijden in de wondere kunst van de alchemie? Welke alliantie heeft Lady Macbeth gesloten met de heksen op de heide? Wat ligt de revolver op Winnies zandhoop in Becketts Happy Days daar zo omineus te blinken?

 Elk personage draagt geheimen mee. Laurens De Vos vindt de passende sleutel om ze hen te ontfutselen. Hij volgt tien fascinerende vrouwen. Heksen en heiligen, moeders en minnaressen. Vrouwen die gevangen zitten in een mannelijke burcht, maar ook vrouwen die de lakens uitdelen. Deze theatergeschiedenis verkent het tijdsbestek waarin ze zich bewegen en onthult hoe ze een commentaar zijn op de maatschappelijke én literaire zeden van hun tijd.

 Laurens De Vos doceert theatergeschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is de auteur van Sarah Kane in Context (2010), Cruelty and Desire in the Modern Theater (2011), Beckett’s Voices/Voicing Beckett (2021) en Shakespeare. Auteur voor alle seizoenen (2016).

Annemieke Bosman in gesprek met Anja Sicking over haar nieuwste boek 'De Visionair'.

 Anja Sicking (Den Haag, 1965) is een Nederlandse schrijver. Sicking studeerde klarinet aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag.

 Anja Sicking debuteerde in 2000 met Het Keuriskwartet, waarvoor ze de Geertjan Lubberhuizenprijs ontving. Haar tweede roman, De stomme zonde, is vertaald in het Duits, Engels en Turks. Ze is redacteur van het literaire tijdschrift Tirade en geeft les op de Schrijversvakschool Amsterdam. Ze schreef meerdere essays over 'de schrijfrobot', onder andere in Trouw en Tirade. Eerder dit jaar trad ze  op in Waag for the Future in een programma over 'De verbeelding van de toekomst'. Ze was ook te gast bij het Brainwash Festval in een programma over Deep Fake.

 In De visionair onderzoekt Anja Sicking de ethische dilemma's die voortkomen uit onze steeds grotere afhankelijkheid van kunstmatige intelligentie. In een sensitieve stijl, met mededogen voor haar personages, weet ze de lezer mee te voeren in een wereld waarin techreuzen de macht grijpen.

Annemieke Bosman spreekt met Florian Myjer over schrijver Edouard Louis.

 Performer Florian Myjer (Nederland, 1992) is een unieke stem in het performancelandschap. In zijn werk viert de verbeelding hoogtij en staan non-conformiteit en de zoektocht naar identiteit centraal. Met een rijke taal en sterke beelden beproeft hij de waarde van intimiteit en verbinding. Zich verliezend in onmogelijke verlangens, fantaserend over een glorieuze wereld-die-zou-kunnen-zijn bouwt Myjer fijnzinnige spiegelpaleizen waarin beschaving en schoonheid om voorrang vechten met hardheid en het slijk der menselijke ziel.

Andrea van Pol in gesprek met Marcel Musters.

 In 'De honderd vrouwen van Marcel' laat Marcel 100 vrouwen uit zijn leven vertellen over hun persoonlijkste ervaringen. Om te lachen, te huilen, om je te verwonderen en misschien zelfs om van te leren.

 Marcel Musters koestert vrouwen. De acteur kent er wel honderd die iets speciaals voor hem betekenen. En wat hij aan levenswijsheid heeft opgestoken, komt grotendeels van hen. Oude en jonge vrouwen; bekende en minder bekende vrouwen; vrouwen die andere vrouwen helpen kinderen op de wereld te zetten of vrouwen die uit oorlogen moesten vluchten. Ze moesten maar eens uitgebreid aan het woord. Gewoon, omdat het leuk is ze weer eens te spreken. Maar ook omdat we leven in een wereld die is ingericht op mannen. Mannen zijn de norm, vrouwen zijn sociaalmaatschappelijk haast onzichtbaar. In 'De honderd vrouwen van Marcel' laat Musters met journalist Pablo Cabenda 'zijn vrouwen' vertellen over hun persoonlijkste ervaringen. Om te lachen, te huilen, om je te verwonderen en misschien zelfs om van te leren.

Annemieke Bosman in gesprek met Wubkje Kuindersma.

 Menselijke verbondenheid, gendergelijkheid en mensenrechten zijn belangrijke thema's in het werk van de Nederlandse choreografe Wubkje Kuindersma (geboren in Kameroen). Sinds 2021 is Kuindersma Young Creative Associate bij Het Nationale Ballet.

 Voor haar debuutchoreografie Aquasomnia (2009) kreeg Kuindersma een speciale prijs voor originaliteit van bewegingsvocabulaire tijdens de choreografiewedstrijd U30 in Keulen in 2010. Haar mannenduet Doubleyou, gecreëerd voor het Korzo/NDT-programma Here we live and now, werd in 2016 bekroond met de BNG Bank Dance Award voor choreografisch talent.Voor Het Nationale Ballet en de Junior Company van Het Nationale Ballet creëerde Kuindersma de afgelopen jaren: Mangåta (2017), Two and Only (2017), Mesmer (2019), Echoes of Tomorrow (2020), Prometheus (2020/2021), Memento (2021) en – in coproductie met het West Australian Ballet – Architecture of Hope (2020). Danser Marijn Rademaker ontving voor zijn rol in Kuindersma’s ook internationaal lovend ontvangen Two and Only een nominatie voor de Prix Benois de la Danse.

Annemieke Bosman in gesprek met Biesheuvelprijswinnares Hanna Bervoets.

 Een modern verlangen draait om menselijke relaties: tussen geliefden, vrienden, maar ook tussen mens en dier, ouder en kind, mens en ding. De personages in deze veertien verhalen moeten zich soms in moeilijke bochten wringen om door onbegrip en afstand heen te ploeteren, kloven te overbruggen. Daarbij rijst steeds weer de vraag: hoe verhouden wij ons tot elkaar in een soms donkere, labyrintische wereld? En wat vertelt dat ons over onszelf, en onze plek in die wereld?

Andrea van Pol in gesprek met Leontien Coelewij, één van de samenstellers en conservator bij Stedelijk Museum.

 Het Stedelijk presenteert in drie delen de collectie op een nieuwe, thematische manier. Deel 2, Everyday, Someday and Other Stories, toont ontwikkelingen in de beeldende kunst en vormgeving vanaf de jaren 50 tot de jaren 80. Kunstenaars en vormgevers laten zien dat het een tijd is van nieuwe mogelijkheden en vooruitgang, van massacultuur, popcultuur en consumptie, maar ook van kritiek op de gevestigde orde. Door bekende werken uit de collectie te combineren met onbekendere, worden er andere verhalen verteld vanuit uiteenlopende perspectieven, en nieuw licht geworpen op de collectie van het Stedelijk.

 Het Everyday in de titel verwijst naar het gegeven dat kunst steeds dichter bij het dagelijks leven komt te staan: alledaagse materialen, handelingen en gebeurtenissen doen hun intrede. In Someday zit het idealisme van die tijd besloten; Other Stories staat voor het vertellen van andere verhalen met bekende werken, door ze van andere contexten te voorzien.

 Deel 1, Tomorrow Is a Different Day. Collectie 1980-nu is al open.
Deel 2, Everyday, Someday and Other Stories. Collectie 1950-1980 is vanaf 19 februari te zien.
Deel 3, kunst en vormgeving voor 1950, opent einde zomer 2022.
Vanaf dan zal de gehele collectieopstelling van het Stedelijk te zien zijn in het historische gebouw.

Annemieke Bosman in gesprek met filmer Guido van der Werve.

 In het universum van Guido van der Werve zijn romantiek, de natuur en het sublieme nooit ver weg. Zijn films gaan over de nutteloosheid van het bestaan en tonen tegelijkertijd de eindeloze schoonheid ervan.

 In deze eerste overzichtstentoonstelling van Van der Werve wordt naast een ruime selectie van zijn films ook nieuw werk getoond.

 Meestal is Van der Werve zelf de protagonist: op hardloopschoenen, in thermo-ondergoed of achter de piano, altijd in het zwart. Vaak legt hij extreme inspanningen vast, waarin hij het gevecht aangaat met zichzelf. Zo rent hij twaalf uur onafgebroken rondjes om zijn huis; staat hij 24 uur op de Noordpool terwijl de aarde onder hem draait; of legt hij een triatlon af van ruim 1.700 kilometer – tussen de kerk in Warschau waar Chopins hart is begraven en zijn officiële graf in Parijs.

Annemieke Bosman in gesprek met alleskunner Sarah Neutkens.

  Sarah Neutkens (1998) is autodidact, multitalent en altijd bezig. De radio in haar hoofd staat steevast aan. Ze speelt piano en componeert hedendaagse klassieke muziek. Ook maakt ze beeldende kunst, staat model en schrijft. In Nijmegen studeerde ze kunstgeschiedenis. Het liefst wil ze het leven helemaal uitkleden. Een blote man beminnen is haar poëtische, zinderende debuut.

Annemieke Bosman in gesprek met auteur Dirk van Weelden.

 Het is vlak na de oorlog, het begin van de wederopbouw. Gerrit en Ank hebben elkaar net leren kennen en schrijven elkaar op ritselend lichtblauw luchtpostpapier. Het voorbeeld van hun liefde neemt de lezer mee in de caleidoscoop aan gevoelens, herinneringen en gedachtes die worden opgeroepen bij het lezen van de honderden brieven tussen twee amper twintigjarigen, die later de ouders van de schrijver zullen worden. Brieven geschreven tussen 1948 en eind 1950, vanaf een schip op de Stille Oceaan, vanuit een kazerne in de tropen. Vanuit een gebombardeerd Rotterdam, vanaf de tafel van een idealistische studente aan de sociale academie.
De verteller maakt er zijn eigen verhaal van en richt zich tot zijn dochter van drieëntwintig, om haar te laten zien waar hij, en dus ook zij, vandaan komt.
Het voorbeeld van hun liefde is een universeel verhaal over hoe we gevormd worden door de omstandigheden, door onze ouders en hun karakters en denkbeelden. Tegelijk is het een hartstochtelijk pleidooi voor lezen en schrijven als innerlijke krachtbron, en als een subtiel instrument om op afstand intiem aanwezig te zijn.