PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: [25]

  En Hij zeide tot hen: O onverstandigen en tragen van hart, om te geloven  al hetgeen de profeten gesproken hebben![26]

  Moest de Christus niet deze dingen lijden, en alzo in Zijn heerlijkheid  ingaan?[27]

  En begonnen hebbende van Mozes en van al de profeten, legde Hij hun uit,  in al de Schriften, hetgeen van Hem geschreven was.

Bijbeltekst: [1]

De HEERE nu had tot Abram gezegd: Ga gij uit uw land, en uit uw maagschap,  en uit uws vaders huis, naar het land, dat Ik u wijzen zal.[2]

  En Ik zal u tot een groot volk maken, en u zegenen, en uw naam groot  maken; en wees een zegen![3]

  En Ik zal zegenen, die u zegenen, en vervloeken, die u vloekt; en in u  zullen alle geslachten des aardrijks gezegend worden.

Bijbeltekst: [7]

En Ik zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en tussen u, en tussen uw  zaad na u in hun geslachten, tot een eeuwig verbond, om u te zijn tot  een God, en uw zaad na u.[8]

  En Ik zal u, en uw zaad na u, het land uwer vreemdelingschappen geven,  het gehele land Kanaan, tot eeuwige bezitting; en Ik zal hun tot een  God zijn.[9]

  Voorts zeide God tot Abraham: Gij nu zult Mijn verbond houden, gij, en  uw zaad na u, in hun geslachten.[10]

  Dit is Mijn verbond, dat gijlieden houden zult tussen Mij, en tussen  u, en tussen uw zaad na u: dat al wat mannelijk is, u besneden worde.[11]

  En gij zult het vlees uwer voorhuid besnijden; en dat zal tot een teken  zijn van het verbond tussen Mij en tussen u.[12]

  Een zoontje dan van acht dagen zal u besneden worden, al wat mannelijk  is in uw geslachten: de ingeborene van het huis, en de gekochte met  geld van allen vreemde, welke niet is van uw zaad;[13]

  De ingeborene van uw huis, en de gekochte met uw geld zal zekerlijk  besneden worden; en Mijn verbond zal zijn in ulieder vlees, tot een  eeuwig verbond.[14]

  En wat mannelijk is, de voorhuid hebbende, wiens voorhuids vlees niet  zal besneden worden, dezelve ziel zal uit haar volken uitgeroeid worden;  hij heeft Mijn verbond gebroken.

Bijbeltekst: [1]

Daarna verscheen hem de HEERE aan de eikenbossen van Mamre, als hij in  de deur der tent zat, toen de dag heet werd.[2]

  En hij hief zijn ogen op en zag; en ziet, daar stonden drie mannen  tegenover hem; als hij hen zag, zo liep hij hun tegemoet van de deur  der tent, en boog zich ter aarde.[3]

  En hij zeide: Heere! heb ik nu genade gevonden in Uw ogen, zo gaat toch  niet aan Uw knecht voorbij.[4]

  Dat toch een weinig waters gebracht worde, en wast Uw voeten, en leunt  onder dezen boom.[5]

  En ik zal een bete broods langen, dat Gij Uw hart sterkt; daarna zult  Gij voortgaan, daarom omdat Gij tot Uw knecht overgekomen zijt. En zij  zeiden: Doe zo als gij gesproken hebt.[6]

  En Abraham haastte zich naar de tent tot Sara, en hij zeide: Haast u;  kneed drie maten meelbloem, en maak koeken.[7]

  En Abraham liep tot de runderen, en hij nam een kalf, teder en goed, en  hij gaf het aan den knecht, die haastte, om dat toe te maken.[8]

  En hij nam boter en melk, en het kalf, dat hij toegemaakt had, en hij  zette het hun voor, en stond bij hen onder dien boom, en zij aten.[9]

Toen zeiden zij tot hem: Waar is Sara, uw huisvrouw? En hij zeide: Ziet,  in de tent.[10]

  En Hij zeide: Ik zal voorzeker weder tot u komen, omtrent dezen tijd des  levens; en zie, Sara, uw huisvrouw, zal een zoon hebben! En Sara  hoorde het aan de deur der tent, welke achter Hem was.[11]

  Abraham nu en Sara waren oud, en wel bedaagd; het had Sara opgehouden  te gaan naar de wijze der vrouwen.[12]

  Zo lachte Sara bij zichzelve, zeggende: Zal ik wellust hebben, nadat ik  oud geworden ben, en mijn heer oud is?[13]

  En de HEERE zeide tot Abraham: Waarom heeft Sara gelachen, zeggende: Zou  ik ook waarlijk baren, nu ik oud geworden ben?[14]

  Zou iets voor den HEERE te wonderlijk zijn? Ter gezetter tijd zal Ik tot  u wederkomen, omtrent dezen tijd des levens, en Sara zal een zoon  hebben!

Bijbeltekst: [16]

Toen stonden die mannen op van daar, en zagen naar Sodom toe; en Abraham  ging met hen, om hen te geleiden.[17]

  En de HEERE zeide: Zal Ik voor Abraham verbergen, wat Ik doe?[18]

  Dewijl Abraham gewisselijk tot een groot en machtig volk worden zal, en  alle volken der aarde in hem gezegend zullen worden?[19]

  Want Ik heb hem gekend, opdat hij zijn kinderen en zijn huis na hem zoude  bevelen, en zij den weg des HEEREN houden, om te doen gerechtigheid en  gerichte; opdat de HEERE over Abraham brenge hetgeen Hij over hem  gesproken heeft.[20]

  Voorts zeide de HEERE: Dewijl het geroep van Sodom en Gomorra groot is,  en dewijl haar zonde zeer zwaar is,[21]

  Zal Ik nu afgaan en bezien, of zij naar hun geroep, dat tot Mij gekomen  is, het uiterste gedaan hebben, en zo niet, Ik zal het weten.[22]

  Toen keerden die mannen het aangezicht van daar, en gingen naar Sodom;  maar Abraham bleef nog staande voor het aangezicht des HEEREN.[23]

¶  En Abraham trad toe, en zeide: Zult Gij ook den rechtvaardige met den  goddeloze ombrengen?[24]

  Misschien zijn er vijftig rechtvaardigen in de stad; zult Gij hen ook  ombrengen, en de plaats niet sparen, om de vijftig rechtvaardigen, die  binnen haar zijn?[25]

  Het zij verre van U, zulk een ding te doen, te doden den rechtvaardige  met den goddeloze! dat de rechtvaardige zij gelijk de goddeloze, verre  zij het van U! zou de Rechter der ganse aarde geen recht doen?[26]

  Toen zeide de HEERE: Zo Ik te Sodom binnen de stad vijftig rechtvaardigen  zal vinden, zo zal Ik de ganse plaats sparen om hunnentwil.[27]

  En Abraham antwoordde en zeide: Zie toch; ik heb mij onderwonden te  spreken tot den Heere, hoewel ik stof en as ben![28]

  Misschien zullen aan de vijftig rechtvaardigen vijf ontbreken; zult Gij  dan om vijf de ganse stad verderven? En Hij zeide: Ik zal haar niet  verderven, zo Ik er vijf en veertig zal vinden.[29]

  En hij voer voort nog tot Hem te spreken, en zeide: Misschien zullen  aldaar veertig gevonden worden! En Hij zeide: Ik zal het niet doen om  der veertigen wil.[30]

  Voorts zeide hij: Dat toch de Heere niet ontsteke, dat ik spreke; misschien  zullen aldaar dertig gevonden worden! En Hij zeide: Ik zal het niet  doen, zo Ik aldaar dertig zal vinden.[31]

  En hij zeide: Zie toch, ik heb mij onderwonden te spreken tot de Heere;  misschien zullen er twintig gevonden worden! En Hij zeide: Ik zal haar  niet verderven om der twintigen wil.[32]

  Nog zeide hij: Dat toch de Heere niet ontsteke, dat ik alleenlijk ditmaal  spreke: misschien zullen er tien gevonden worden. En Hij zeide: Ik zal  haar niet verderven om der tienen wil.[33]

  Toen ging de HEERE weg, als Hij geeindigd had tot Abraham te spreken; en  Abraham keerde weder naar zijn plaats.

Bijbeltekst: [1]

  En Abraham reisde van daar naar het land van het zuiden, en woonde tussen  Kades en tussen Sur; en hij verkeerde als vreemdeling te Gerar.[2]

  Als nu Abraham van Sara, zijn huisvrouw, gezegd had: Zij is mijn zuster,  zo zond Abimelech, de koning van Gerar, en nam Sara weg.[3]

  Maar God kwam tot Abimelech in een droom des nachts, en Hij zeide tot  hem: Zie, gij zijt dood om der vrouwe wil, die gij weggenomen hebt; want  zij is met een man getrouwd.[4]

  Doch Abimelech was tot haar niet genaderd; daarom zeide hij: Heere! zult  Gij dan ook een rechtvaardig volk doden?[5]

  Heeft hij zelf mij niet gezegd: Zij is mijn zuster? en zij, ook zij heeft  gezegd: Hij is mijn broeder. In oprechtheid mijns harten en in reinheid  mijner handen, heb ik dit gedaan.[6]

  En God zeide tot hem in den droom: Ik heb ook geweten, dat gij dit in  oprechtheid uws harten gedaan hebt, en Ik heb u ook belet van tegen Mij  te zondigen; daarom heb Ik u niet toegelaten, haar aan te roeren.[7]

  Zo geef dan nu dezes mans huisvrouw weder; want hij is een profeet, en  hij zal voor u bidden, opdat gij leeft; maar zo gij haar niet wedergeeft,  weet, dat gij voorzeker sterven zult, gij, en al wat uwes is![8]

¶  Toen stond Abimelech des morgens vroeg op, en riep al zijn knechten, en  sprak al deze woorden voor hun oren. En die mannen vreesden zeer.[9]

  En Abimelech riep Abraham, en zeide tot hem: Wat hebt gij ons gedaan? en  wat heb ik tegen u gezondigd, dat gij over mij en over mijn koninkrijk  een grote zonde gebracht hebt? gij hebt daden met mij gedaan, die niet  zouden gedaan worden.[10]

  Voorts zeide Abimelech tot Abraham: Wat hebt gij gezien, dat gij deze  zaak gedaan hebt?[11]

  En Abraham zeide: Want ik dacht: alleen is de vreze Gods in deze plaats  niet, zodat zij mij om mijner huisvrouw wil zullen doden.[12]

  En ook is zij waarlijk mijn zuster; zij is mijns vaders dochter, maar  niet mijner moeder dochter; en zij is mij ter vrouwe geworden.[13]

  En het is geschied, als God mij uit mijns vaders huis deed dwalen, zo  sprak ik tot haar: Dit zij uw weldadigheid, die gij bij mij doen zult;  aan alle plaatsen waar wij komen zullen, zeg van mij: Hij is mijn  broeder![14]

¶  Toen nam Abimelech schapen en runderen, ook dienstknechten en dienstmaagden,  en gaf dezelve aan Abraham; en hij gaf hem Sara zijn huisvrouw weder.[15]

  En Abimelech zeide: Zie, mijn land is voor uw aangezicht; woon, waar het  goed is in uw ogen.[16]

  En tot Sara zeide hij: Zie, ik heb uw broeder duizend zilverlingen gegeven;  zie, hij zij u een deksel der ogen, allen, die met u zijn, ja, bij allen,  en wees geleerd.[17]

  En Abraham bad tot God; en God genas Abimelech, en zijn huisvrouw, en  zijn dienstmaagden, zodat zij baarden.[18]

  Want de HEERE had al de baarmoeders van het huis van Abimelech ganselijk  toegesloten, ter oorzake van Sara, Abrahams huisvrouw.

Bijbeltekst: [1]

En de HEERE bezocht Sara, gelijk als Hij gezegd had; en de HEERE deed  aan Sara, gelijk als Hij gesproken had.[2]

  En Sara werd bevrucht, en baarde Abraham een zoon in zijn ouderdom, ter  gezetter tijd, dien hem God gezegd had.[3]

  En Abraham noemde den naam zijns zoons, die hem geboren was, dien hem  Sara gebaard had, Izak.[4]

  En Abraham besneed zijn zoon Izak, zijnde acht dagen oud, gelijk als hem  God geboden had.[5]

  En Abraham was honderd jaren oud, als hem Izak zijn zoon geboren werd.[6]

  En Sara zeide: God heeft mij een lachen gemaakt; al die het hoort, zal  met mij lachen.[7]

  Voorts zeide zij: Wie zou Abraham gezegd hebben: Sara heeft zonen gezoogd?  want ik heb een zoon gebaard in zijn ouderdom.

Bijbeltekst: [8]

  En het kind werd groot, en werd gespeend; toen maakte Abraham een groten  maaltijd op den dag, als Izak gespeend werd.[9]

En Sara zag den zoon van Hagar, de Egyptische, dien zij Abraham gebaard  had, spottende.[10]

  En zij zeide tot Abraham: Drijf deze dienstmaagd en haar zoon uit; want  de zoon dezer dienstmaagd zal met mijn zoon, met Izak, niet erven.[11]

  En dit woord was zeer kwaad in Abrahams ogen, ter oorzake van zijn zoon.[12]

  Maar God zeide tot Abraham: Laat het niet kwaad zijn in uw ogen, over  den jongen, en over uw dienstmaagd; al wat Sara tot u zal zeggen, hoor  naar haar stem; want in Izak zal uw zaad genoemd worden.[13]

  Doch Ik zal ook den zoon dezer dienstmaagd tot een volk stellen, omdat  hij uw zaad is.

Bijbeltekst: [14]

Toen stond Abraham des morgens vroeg op, en nam brood, en een fles water,  en gaf ze aan Hagar, die leggende op haar schouder; ook gaf hij  haar het kind, en zond haar weg. En zij ging voort, en dwaalde in de  woestijn Ber–seba.[15]

  Als nu het water van de fles uit was, zo wierp zij het kind onder een  van de struiken.[16]

  En zij ging en zette zich tegenover, afgaande zo verre, als die met den  boog schieten; want zij zeide: Dat ik het kind niet zie sterven; en zij  zat tegenover, en hief haar stem op, en weende.[17]

  En God hoorde de stem van den jongen; en de Engel Gods riep Hagar toe  uit den hemel, en zeide tot haar: Wat is u, Hagar? Vrees niet; want  God heeft naar des jongens stem gehoord, ter plaatse, waar hij is.[18]

  Sta op, hef den jongen op, en houd hem vast met uwe hand; want Ik zal  hem tot een groot volk stellen.[19]

  En God opende haar ogen, dat zij een waterput zag; en zij ging, en vulde  de fles met water, en gaf den jongen te drinken.[20]

  En God was met den jongen; en hij werd groot, en hij woonde in de woestijn,  en werd een boogschutter.[21]

  En hij woonde in de woestijn Paran; en zijn moeder nam hem een vrouw uit  Egypteland.

Bijbeltekst: [22]

Voorts geschiedde het ter zelfder tijd, dat Abimelech, mitsgaders Pichol,  zijn krijgsoverste, tot Abraham sprak, zeggende: God is met u in alles,  wat gij doet.[23]

  Zo zweer mij nu hier bij God: Zo gij mij, of mijn zoon, of mijn neef  liegen zult! naar de weldadigheid, die ik bij u gedaan heb, zult gij  doen bij mij, en bij het land, waarin gij als vreemdeling verkeert.[24]

  En Abraham zeide: Ik zal zweren.