PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: Daarna vertrok Abram, gaande en trekkende naar het zuiden. [10]

En er was honger in dat land; zo toog Abram af naar Egypte, om daar als een vreemdeling te verkeren, dewijl de honger zwaar was in dat land. [11]

En het geschiedde, als hij naderde, om in Egypte te komen, dat hij zeide tot Sarai, zijn huisvrouw: Zie toch, ik weet, dat gij een vrouw zijt, schoon van aangezicht. [12]

En het zal geschieden, als u de Egyptenaars zullen zien, zo zullen zij zeggen: Dat is zijn huisvrouw; en zij zullen mij doden, en u in het leven behouden. [13]

Zeg toch: Gij zijt mijn zuster; opdat het mij wel ga om u, en mijn ziel om uwentwil leve. [14]

En het geschiedde, als Abram in Egypte kwam, dat de Egyptenaars deze vrouw zagen, dat zij zeer schoon was. [15]

Ook zagen haar de vorsten van Farao, en prezen haar bij Farao; en die vrouw werd weggenomen naar het huis van Farao. [16]

En hij deed Abram goed, om harentwil; zodat hij had schapen, en runderen, en ezelen, en knechten, en maagden, en ezelinnen, en kemelen. [17]

Maar de HEERE plaagde Farao met grote plagen, ook zijn huis, ter oorzake van Sarai, Abrams huisvrouw. [18]

Toen riep Farao Abram, en zeide: Wat is dit, dat gij mij gedaan hebt? waarom hebt gij mij niet te kennen gegeven, dat zij uw huisvrouw is? [19]

Waarom hebt gij gezegd: Zij is mijn zuster; zodat ik haar mij tot een vrouw zoude genomen hebben? en nu, zie, daar is uw huisvrouw; neem haar en ga henen! [20]

En Farao gebood zijn mannen vanwege hem, en zij geleidden hem, en zijn huisvrouw, en alles wat hij had.

Bijbeltekst: [12]

  En zijn zonen deden hem, gelijk als hij hun geboden had;[13]

  Want zijn zonen voerden hem in het land Kanaan, en begroeven hem in de  spelonk des akkers van Machpela, welke Abraham met den akker gekocht  had tot een erfbegrafenis van Efron, den Hethiet, tegenover Mamre.

Bijbeltekst: [18]

  Toen stond Jakob des morgens vroeg op, en hij nam dien steen, dien hij  tot zijn hoofdpeluw gelegd had, en zette hem tot een opgericht teken,  en goot daar olie boven op.

Bijbeltekst: [10]

  Ik ben geringer dan al deze weldadigheden, en dan al deze trouw, die Gij  aan Uw knecht gedaan hebt; want ik ben met mijn staf over deze Jordaan  gegaan, en nu ben ik tot twee heiren geworden!

Bijbeltekst: [9]

  Maar Ezau zeide: Ik heb veel, mijn broeder! het zij het uwe, wat gij  hebt![10]

  Toen zeide Jakob: Och neen! indien ik nu genade in uw ogen gevonden heb,  zo neem mijn geschenk van mijn hand; daarom, omdat ik uw aangezicht  gezien heb, als had ik Gods aangezicht gezien, en gij welgevallen aan  mij genomen hebt.[11]

  Neem toch mijn zegen, die u toegebracht is, dewijl het God mij genadiglijk  verleend heeft, en dewijl ik alles heb; en hij hield bij hem aan, zodat  hij het nam.

Bijbeltekst: [18]

  En het geschiedde, als haar ziel uitging (want zij stierf), dat zij zijn  naam noemde Ben–oni; maar zijn vader noemde hem Benjamin.

Bijbeltekst: [25]

En zij trokken op uit Egypte, en zij kwamen in het land Kanaan tot hun  vader Jakob.[26]

  Toen boodschapten zij hem, zeggende: Jozef leeft nog, ja, ook is hij  regeerder in gans Egypteland! Toen bezweek zijn hart, want hij geloofde  hen niet.[27]

  Maar als zij tot hem gesproken hadden al de woorden van Jozef, die hij  tot hen gesproken had, en dat hij de wagenen zag, die Jozef gezonden  had om hem te voeren, zo werd de geest van Jakob hun vader, levendig.[28]

  En Israel zeide: Het is genoeg! mijn zoon Jozef leeft nog! ik zal gaan,  en hem zien, eer ik sterve!

Thema: Jacobs ontmoeting met God, Bijbeltekst: [24]

Doch Jakob bleef alleen over; en een man worstelde met hem, totdat de  dageraad opging.[25]

  En toen Hij zag, dat Hij hem niet overmocht, roerde Hij het gewricht  zijner heup aan, zodat het gewricht van Jakobs heup verwrongen werd,  als Hij met hem worstelde.[26]

  En Hij zeide: Laat Mij gaan, want de dageraad is opgegaan. Maar hij zeide:  Ik zal U niet laten gaan, tenzij dat Gij mij zegent.[27]

  En Hij zeide tot hem: Hoe is uw naam? En hij zeide: Jakob.[28]

  Toen zeide Hij: Uw naam zal voortaan niet Jakob heten, maar Israel; want  gij hebt u vorstelijk gedragen met God en met de mensen, en hebt overmocht.[29]

  En Jakob vraagde, en zeide: Geef toch Uw naam te kennen. En Hij zeide:  Waarom is het, dat gij naar Mijn naam vraagt? En Hij zegende hem aldaar.[30]

  En Jakob noemde den naam dier plaats Pniel: Want, zeide hij ik heb  God gezien van aangezicht tot aangezicht, en mijn ziel is gered geweest.[31]

  En de zon rees hem op, als hij door Pniel gegaan was; en hij was hinkende  aan zijn heup.

Bijbeltekst: [63]

  En Izak was uitgegaan om te bidden in het veld, tegen het naken van den  avond; en hij hief zijn ogen op en zag toe, en ziet, de kemelen kwamen![64]

  Rebekka hief ook haar ogen op, en zij zag Izak; en zij viel van den kemel  af.[65]

  En zij zeide tot den knecht: Wie is die man, die ons in het veld tegemoet  wandelt? En de knecht zeide: Dat is mijn heer! Toen nam zij den sluier,  en bedekte zich.

Bijbeltekst: [21]

  En Izak bad den HEERE zeer in de tegenwoordigheid van zijn huisvrouw;  want zij was onvruchtbaar; en de HEERE liet zich van hem verbidden,  zodat Rebekka, zijn huisvrouw, zwanger werd.[22]

  En de kinderen stieten zich samen in haar lichaam. Toen zeide zij: Is  het zo? waarom ben ik dus? en zij ging om den HEERE te vragen.[23]

  En de HEERE zeide tot haar: Twee volken zijn in uw buik, en twee natien  zullen zich uit uw ingewand van een scheiden; en het ene volk zal sterker  zijn dan het andere volk; en de meerdere zal den mindere dienen.