PrekenWeb.nl

Bijbeltekst: [10]

Jakob dan toog uit van Ber–seba, en ging naar Haran.[11]

  En hij geraakte op een plaats, waar hij vernachtte; want de zon was  ondergegaan; en hij nam van de stenen dier plaats, en maakte zijn  hoofdpeluw, en leide zich te slapen te dierzelver plaats.[12]

  En hij droomde; en ziet, een ladder was gesteld op de aarde, welker  opperste aan den hemel raakte; en ziet, de engelen Gods klommen daarbij  op en neder.[13]

  En ziet, de HEERE stond op dezelve en zeide: Ik ben de HEERE, de God van  uw vader Abraham, en de God van Izak; dit land, waarop gij ligt te  slapen, zal Ik aan u geven, en aan uw zaad.[14]

  En uw zaad zal wezen als het stof der aarde, en gij zult uitbreken in  menigte, westwaarts en oostwaarts, en noordwaarts en zuidwaarts; en  in u, en in uw zaad zullen alle geslachten des aardbodems gezegend  worden.[15]

  En zie, Ik ben met u, en Ik zal u behoeden overal, waarheen gij trekken  zult, en Ik zal u wederbrengen in dit land; want Ik zal u niet verlaten,  totdat Ik zal gedaan hebben, hetgeen Ik tot u gesproken heb.

Bijbeltekst: [11]

  En dit woord was zeer kwaad in Abrahams ogen, ter oorzake van zijn zoon.[12]

  Maar God zeide tot Abraham: Laat het niet kwaad zijn in uw ogen, over  den jongen, en over uw dienstmaagd; al wat Sara tot u zal zeggen, hoor  naar haar stem; want in Izak zal uw zaad genoemd worden.[13]

  Doch Ik zal ook den zoon dezer dienstmaagd tot een volk stellen, omdat  hij uw zaad is.[14]

Toen stond Abraham des morgens vroeg op, en nam brood, en een fles water,  en gaf ze aan Hagar, die leggende op haar schouder; ook gaf hij  haar het kind, en zond haar weg. En zij ging voort, en dwaalde in de  woestijn Ber–seba.

Bijbeltekst: [6]

  En Abraham nam het hout des brandoffers, en legde het op Izak, zijn zoon;  en hij nam het vuur en het mes in zijn hand, en zij beiden gingen samen.[7]

  Toen sprak Izak tot Abraham, zijn vader, en zeide: Mijn vader! En hij  zeide: Zie, hier ben ik, mijn zoon! En hij zeide: Zie het vuur en het  hout; maar waar is het lam tot het brandoffer?[8]

  En Abraham zeide: God zal Zichzelven een lam ten brandoffer voorzien,  mijn zoon! Zo gingen zij beiden samen.[9]

  En zij kwamen ter plaatse, die hem God gezegd had; en Abraham bouwde  aldaar een altaar, en hij schikte het hout, en bond zijn zoon Izak, en  leide hem op het altaar boven op het hout.[10]

  En Abraham strekte zijn hand uit, en nam het mes om zijn zoon te slachten.[11]

Maar de Engel des HEEREN riep tot hem van den hemel, en zeide: Abraham,  Abraham! En hij zeide: Zie, hier ben ik![12]

  Toen zeide Hij: Strek uw hand niet uit aan den jongen, en doe hem niets!  want nu weet Ik, dat gij God vrezende zijt, en uw zoon, uw enige, van  Mij niet hebt onthouden.

Bijbeltekst: [13]

  Toen hief Abraham zijn ogen op, en zag om, en ziet, achter was een ram  in de verwarde struiken vast met zijn hoornen; en Abraham ging, en nam  dien ram, en offerde hem ten brandoffer in zijns zoons plaats.[14]

  En Abraham noemde den naam van die plaats: De HEERE zal het voorzien!  Waarom heden ten dage gezegd wordt: Op den berg des HEEREN zal het  voorzien worden![15]

Toen riep de Engel des HEEREN tot Abraham ten tweeden male van den hemel;[16]

  En zeide: Ik zweer bij Mijzelven, spreekt de HEERE; daarom dat gij deze  zaak gedaan hebt, en uw zoon, uw enige, niet onthouden hebt;[17]

  Voorzeker zal Ik u grotelijks zegenen, en uw zaad zeer vermenigvuldigen,  als de sterren des hemels, en als het zand, dat aan den oever der zee  is; en uw zaad zal de poort zijner vijanden erfelijk bezitten.[18]

  En in uw zaad zullen gezegend worden alle volken der aarde, naardien gij  Mijn stem gehoorzaam geweest zijt.

Bijbeltekst: [1]

Abraham nu was oud en wel bedaagd; en de HEERE had Abraham in alles  gezegend.[2]

  Zo sprak Abraham tot zijn knecht, den oudste van zijn huis, regerende  over alles, wat hij had: Leg toch uw hand onder mijn heup,[3]

  Opdat ik u doe zweren bij den HEERE, den God des hemels, en den God der  aarde, dat gij voor mijn zoon geen vrouw nemen zult van de dochteren  der Kanaanieten, in het midden van welke ik woon;[4]

  Maar dat gij naar mijn land, en naar mijn maagschap trekken, en voor mijn  zoon Izak een vrouw nemen zult.[5]

  En die knecht zeide tot hem: Misschien zal die vrouw mij niet willen  volgen in dit land; zal ik dan uw zoon moeten wederbrengen in het land,  waar gij uitgetogen zijt?[6]

  En Abraham zeide tot hem: Wacht u, dat gij mijn zoon niet weder daarheen  brengt![7]

  De HEERE, de God des hemels, Die mij uit mijns vaders huis en uit het  land mijner maagschap genomen heeft, en Die tot mij gesproken heeft, en  Die mij gezworen heeft, zeggende: Aan uw zaad zal Ik dit land geven!  Die Zelf zal Zijn Engel voor uw aangezicht zenden, dat gij voor mijn  zoon van daar een vrouw neemt.[8]

  Maar indien de vrouw u niet volgen wil, zo zult gij rein zijn van dezen  mijn eed; alleenlijk breng mijn zoon daar niet weder heen.[9]

  Toen legde de knecht zijn hand onder de heup van Abraham, zijn heer, en  hij zwoer hem over deze zaak.[10]

En die knecht nam tien kemelen van zijns heren kemelen, en toog heen; en  al het goed zijns heren was in zijn hand; en hij maakte zich op, en toog  heen naar Mesopotamie, naar de stad van Nahor.[11]

  En hij deed de kemelen nederknielen buiten de stad, bij een waterput,  des avondtijds, ten tijde, als de putsters uitkwamen.[12]

  En hij zeide: HEERE! God van mijn heer Abraham! doe haar mij toch heden  ontmoeten, en doe weldadigheid bij Abraham, mijn heer.[13]

  Zie, ik sta bij de waterfontein, en de dochteren der mannen dezer stad  zijn uitgaande om water te putten;[14]

  Zo geschiede, dat die jonge dochter, tot welke ik zal zeggen: Neig toch  uw kruik, dat ik drinke; en zij zal zeggen: Drink, en ik zal ook uw  kemelen drenken; diezelve zij, die Gij Uw knecht Izak toegewezen hebt,  en dat ik daaraan bekenne, dat Gij weldadigheid bij mijn heer gedaan  hebt.[15]

  En het geschiedde, eer hij geeindigd had te spreken, ziet, zo kwam Rebekka  uit, welke aan Bethuel geboren was, de zoon van Milka, de huisvrouw van  Nahor, de broeder van Abraham; en zij had haar kruik op haar schouder.[16]

  En die jonge dochter was zeer schoon van aangezicht, een maagd, en geen  man had haar bekend; en zij ging af naar de fontein, en vulde haar kruik,  en ging op.[17]

  Toen liep die knecht haar tegemoet, en hij zeide: Laat mij toch een weinig  waters uit uw kruik drinken.[18]

  En zij zeide: Drink, mijn heer! en zij haastte zich en liet haar kruik  neder op haar hand, en gaf hem te drinken.[19]

  Als zij nu voleindigd had van hem drinken te geven, zeide zij: Ik zal  ook voor uw kemelen putten, totdat zij voleindigd hebben te drinken.[20]

  En zij haastte zich, en goot haar kruik uit in de drinkbak, en liep weder  naar den put om te putten, en zij putte voor al zijn kemelen.[21]

  En de man ontzette zich over haar, stilzwijgende, om te merken, of de  HEERE zijn weg voorspoedig gemaakt had, of niet.[22]

  En het geschiedde, als de kemelen voleindigd hadden te drinken, dat die  man een gouden voorhoofdsiersel nam, welks gewicht was een halve sikkel,  en twee armringen aan haar handen, welker gewicht was tien sikkelen  gouds.[23]

  Want hij had gezegd: Wiens dochter zijt gij? geef het mij toch te  kennen; is er ook ten huize uws vaders plaats voor ons, om te vernachten?[24]

  En zij had tot hem gezegd: Ik ben de dochter van Bethuel, den zoon van  Milka, die zij Nahor gebaard heeft.[25]

  Voorts had zij tot hem gezegd: Ook is er stro en veel voeders bij ons,  ook plaats om te vernachten.[26]

  Toen neigde die man zijn hoofd, en aanba

Bijbeltekst: [8]

  En het kind werd groot, en werd gespeend; toen maakte Abraham een groten  maaltijd op den dag, als Izak gespeend werd.[9]

En Sara zag den zoon van Hagar, de Egyptische, dien zij Abraham gebaard  had, spottende.[10]

  En zij zeide tot Abraham: Drijf deze dienstmaagd en haar zoon uit; want  de zoon dezer dienstmaagd zal met mijn zoon, met Izak, niet erven.

Thema: Het vinden van Christus, Bijbeltekst: [35]

  Want die Mij vindt, vindt het leven, en trekt een welgevallen van den  HEERE.

Thema: De weg tot geloofsverzekerdheid, Bijbeltekst: [10]

  Daarom, broeders, benaarstigt u te meer, om uw roeping en verkiezing vast  te maken; want dat doende zult gij nimmermeer struikelen.

Thema: Een gelukkig mens, Bijbeltekst: [34]

  Welgelukzalig is de mens, die naar Mij hoort, dagelijks wakende aan Mijn  poorten, waarnemende de posten Mijner deuren.