PrekenWeb.nl

Thema: Een gelukkig mens, Bijbeltekst: [34]

  Welgelukzalig is de mens, die naar Mij hoort, dagelijks wakende aan Mijn  poorten, waarnemende de posten Mijner deuren.

Thema: Roeping en verkiezing, Bijbeltekst: [10]

  Daarom, broeders, benaarstigt u te meer, om uw roeping en verkiezing vast  te maken; want dat doende zult gij nimmermeer struikelen.

Bijbeltekst: [7]

 En Ik zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en tussen u, en tussen uw  zaad na u in hun geslachten, tot een eeuwig verbond, om u te zijn tot  een God, en uw zaad na u.[8]

  En Ik zal u, en uw zaad na u, het land uwer vreemdelingschappen geven,  het gehele land Kanaan, tot eeuwige bezitting; en Ik zal hun tot een  God zijn.[9]

  Voorts zeide God tot Abraham: Gij nu zult Mijn verbond houden, gij, en  uw zaad na u, in hun geslachten.[10]

  Dit is Mijn verbond, dat gijlieden houden zult tussen Mij, en tussen  u, en tussen uw zaad na u: dat al wat mannelijk is, u besneden worde.[11]

  En gij zult het vlees uwer voorhuid besnijden; en dat zal tot een teken  zijn van het verbond tussen Mij en tussen u.[12]

  Een zoontje dan van acht dagen zal u besneden worden, al wat mannelijk  is in uw geslachten: de ingeborene van het huis, en de gekochte met  geld van allen vreemde, welke niet is van uw zaad;[13]

  De ingeborene van uw huis, en de gekochte met uw geld zal zekerlijk  besneden worden; en Mijn verbond zal zijn in ulieder vlees, tot een  eeuwig verbond.[14]

  En wat mannelijk is, de voorhuid hebbende, wiens voorhuids vlees niet  zal besneden worden, dezelve ziel zal uit haar volken uitgeroeid worden;  hij heeft Mijn verbond gebroken.

Bijbeltekst: [15]

Nog zeide God tot Abraham: Gij zult den naam van uw huisvrouw Sarai, niet  Sarai noemen; maar haar naam zal zijn Sara.[16]

  Want Ik zal haar zegenen, en u ook uit haar een zoon geven; ja, Ik zal  haar zegenen, zodat zij tot volken worden zal: koningen der volken zullen  uit haar worden![17]

  Toen viel Abraham op zijn aangezicht, en hij lachte; en hij zeide in zijn  hart: Zal een, die honderd jaren oud is, een kind geboren worden;  en zal Sara, die negentig jaren oud is, baren?[18]

  En Abraham zeide tot God: Och, dat Ismael mocht leven voor Uw aangezicht![19]

  En God zeide: Voorwaar, Sara, uw huisvrouw, zal u een zoon baren, en gij  zult zijn naam noemen Izak; en Ik zal Mijn verbond met hem oprichten,  tot een eeuwig verbond zijn zade na hem.[20]

  En aangaande Ismael heb Ik u verhoord; zie, Ik heb hem gezegend, en zal  hem vruchtbaar maken, en hem gans zeer vermenigvuldigen; twaalf vorsten  zal hij gewinnen, en Ik zal hem tot een groot volk stellen;[21]

  Maar Mijn verbond zal Ik met Izak oprichten, die u Sara op dezen gezetten  tijd in het andere jaar baren zal.[22]

  En Hij eindigde met hem te spreken, en God voer op van Abraham.[23]

Toen nam Abraham zijn zoon Ismael, en al de ingeborenen van zijn huis,  en alle gekochten met zijn geld, al wat mannelijk was onder de lieden  van het huis van Abraham, en hij besneed het vlees hunner voorhuid, even  ten zelfden dage, gelijk als God met hem gesproken had.[24]

  En Abraham was oud negen en negentig jaren, als hem het vlees zijner  voorhuid besneden werd.[25]

  En Ismael, zijn zoon, was dertien jaren oud, als hem het vlees zijner  voorhuid besneden werd.[26]

  Even op dezen zelfden dag werd Abraham besneden, en Ismael, zijn zoon.[27]

  En alle mannen van zijn huis, de ingeborenen des huizes, en de gekochten  met geld, van den vreemde af, werden met hem besneden.

Bijbeltekst: [7]

  Voorts zeide Hij tot hem: Ik ben de HEERE, Die u uitgeleid heb uit Ur  der Chaldeen, om u dit land te geven, om dat erfelijk te bezitten.[8]

  En hij zeide: Heere, HEERE! waarbij zal ik weten, dat ik het erfelijk  bezitten zal?[9]

  En Hij zeide tot hem: Neem Mij een driejarige vaars, en een driejarige  geit, en een driejarigen ram, en een tortelduif, en een jonge duif.[10]

  En hij bracht Hem deze alle, en hij deelde ze middendoor, en hij leide  elks deel tegen het andere over; maar het gevogelte deelde hij niet.[11]

  En het wild gevogelte kwam neder op het aas; maar Abram joeg het weg.[12]

 En het geschiedde, als de zon was aan het ondergaan, zo viel een diepe  slaap op Abram; en ziet, een schrik, en grote duisternis viel op hem.[13]

  Toen zeide Hij tot Abram: Weet voorzeker, dat uw zaad vreemd zal zijn in  een land, dat het hunne niet is, en zij zullen hen dienen, en zij  zullen hen verdrukken vierhonderd jaren.[14]

  Doch Ik zal het volk ook rechten, hetwelk zij zullen dienen; en daarna  zullen zij uittrekken met grote have.[15]

  En gij zult tot uw vaderen gaan met vrede; gij zult in goeden ouderdom  begraven worden.[16]

  En het vierde geslacht zal herwaarts wederkeren; want de ongerechtigheid  der Amorieten is tot nog toe niet volkomen.[17]

En het geschiedde, dat de zon onderging en het duister werd, en ziet,  daar was een rokende oven en vurige fakkel, die tussen die stukken  doorging.[18]

  Ten zelfden dage maakte de HEERE een verbond met Abram, zeggende: Aan uw  zaad heb Ik dit land gegeven, van de rivier van Egypte af, tot aan die  grote rivier, de rivier Frath:[19]

  Den Keniet, en den Keniziet, en den Kadmoniet,[20]

  En den Hethiet, en den Fereziet, en de Refaieten,[21]

  En den Amoriet, en den Kanaaniet, en den Girgaziet, en den Jebusiet.

Bijbeltekst: [8]

  En hij zeide: Heere, HEERE! waarbij zal ik weten, dat ik het erfelijk  bezitten zal?

Bijbeltekst: [11]

  En het wild gevogelte kwam neder op het aas; maar Abram joeg het weg.

Bijbeltekst: [1]

Doch Sarai, Abrams huisvrouw, baarde hem niet; en zij had een Egyptische  dienstmaagd, welker naam was Hagar.[2]

  Zo zeide Sarai tot Abram: Zie toch, de HEERE heeft mij toegesloten, dat  ik niet bare; ga toch in tot mijn dienstmaagd, misschien zal ik uit haar  gebouwd worden. En Abram hoorde naar de stem van Sarai.[3]

  Zo nam Sarai, Abrams huisvrouw, de Egyptische Hagar, haar dienstmaagd,  ten einde van tien jaren, welke Abram in het land Kanaan gewoond had,  en zij gaf haar aan Abram, haar man, hem tot een vrouw.[4]

En hij ging in tot Hagar, en zij ontving. Als zij nu zag, dat zij ontvangen  had, zo werd haar vrouw veracht in haar ogen.[5]

  Toen zeide Sarai tot Abram: Mijn ongelijk is op u; ik heb mijn dienstmaagd  in uw schoot gegeven; nu zij ziet, dat zij ontvangen heeft, zo ben ik  veracht in haar ogen; de HEERE rechte tussen mij en tussen u![6]

  En Abram zeide tot Sarai: Zie uw dienstmaagd is in uw hand; doe haar,  wat goed is in uw ogen. En Sarai vernederde haar, en zij vluchtte van  haar aangezicht.

Bijbeltekst: [7]

En de Engel des HEEREN vond haar aan een waterfontein in de woestijn,  aan de fontein op den weg van Sur.[8]

  En hij zeide: Hagar, gij, dienstmaagd van Sarai! van waar komt gij, en  waar zult gij heengaan? En zij zeide: Ik ben vluchtende van het aangezicht  mijner vrouw Sarai![9]

  Toen zeide de Engel des HEEREN tot haar: Keer weder tot uw vrouw, en  verneder u onder haar handen.[10]

Voorts zeide de Engel des HEEREN tot haar: Ik zal uw zaad grotelijks  vermenigvuldigen, zodat het vanwege de menigte niet zal geteld worden.[11]

  Ook zeide des HEEREN Engel tot haar: Zie, gij zijt zwanger, en zult een  zoon baren, en gij zult zijn naam Ismael noemen, omdat de HEERE uw  verdrukking aangehoord heeft.[12]

  En hij zal een woudezel van een mens zijn; zijn hand zal tegen allen  zijn, en de hand van allen tegen hem; en hij zal wonen voor het aangezicht  van al zijn broederen.[13]

  En zij noemde den Naam des HEEREN, Die tot haar sprak: Gij, God des  aanziens! want zij zeide: Heb ik ook hier gezien naar Dien, Die mij  aanziet?[14]

  Daarom noemde men dien put, den put Lachai–roi; ziet, hij is tussen Kades  en tussen Bered.[15]

En Hagar baarde Abram een zoon; en Abram noemde den naam zijns zoons,  die Hagar gebaard had, Ismael.[16]

  En Abram was zes en tachtig jaren oud, toen Hagar Ismael aan Abram baarde.

Bijbeltekst: [1]

Als nu Abram negen en negentig jaren oud was, zo verscheen de HEERE aan  Abram, en zeide tot hem: Ik ben God, de Almachtige! Wandel voor Mijn  aangezicht, en zijt oprecht!