.

نشانی

.

.

ما وارث این شهرک پرحادثه هستیم

هستیم، ولی در قدح خاک نشستیم

صد خاطره با ماست، تاریخ گران‌بار

بر گِردِ زمینیم، در سینه‌ی اسرار

تا خویش ببینیم، تا بسط بیابیم

با یار نشینیم، با عشق بمانیم

.

کجایم من؟ میان سایه‌ها

که‌هستم‌چیستم؟ زائری، اندر حجاب

وز کجایم؟ از ورای این جهان

راه من چیست؟ کودکی‌کن تا فراز

خانه‌ام کو؟ پیچ‌ و تاب زلف یار

یار من کو؟ تا شدی آدم، رسد حوا

مقصدم چیست؟ خود، تویی مقصود راه

کیستی‌توچیستی؟ نَک نیابی این جواب

مرا پندی بده، هان مدد گیر از جهان

.

به راه افتادم و رقصان

به سمت کوی شهر "ما"

پر از عشقم، پر از امید

خِرَد کشتی، دلم سکان

.

من و سایه، من و چشم‌های همسایه

من و دلبر، من و سازی به نام تن

من و معشوق، من و پایان یک آشوب

من و بوسه، من و جوشیدن کوزه

من و پرواز، من و فواره‌ی آغاز

من و صافی، من و راهی به آزادی

من و پویش، من و کوشیدن و رویش

من و یارم، کنار هم به فردایم

...

........ وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۵ فروردین‌ماه ۱۴۰۰

.

اکسیر

.

.

بنام زندگی بر رَخش نشستیم

هزاران چهره از یک سرگذشتیم

میان این تلاطم‌های توفان

چو نوحیم ما که بر کشتی نشستیم

شراره با من و تو همسفر شد

یکی زان سوخت‌، دیگر پخته‌تر شد

یکی ترسید، خزید در غار سایه

یکی با شوق بی‌حد شعله‌ور شد

یکی، عشق را پلی دید بی‌کرانه

یکی درد دید و بغض‌های شبانه

یکی در خلسه‌هایش غوطه‌ور شد

یکی برخاست به آغوش ترانه

یکی ذهنش برایش یک قفس ساخت

یکی با ذهن، ابزار و رَسن ساخت

یکی با خود حدیث کهنه دارد

یکی هم داستان را تازه‌تر ساخت

یکی در خود چراغ و خانه دارد

یکی راه فرار از خود بِکاوَد

یکی سرگشته‌ در صحرای بی‌آب

یکی آب حیات از خود برآرَد

یکی می‌کوبد از نو هر دری را

یکی در خود خِرد را کرده معیار

یکی آمد که نوری با خود آورد

یکی، هر سو، به هر جا، در تمنا

یکی زخم‌های کهنه می‌‌شمارد

یکی دردمند، ولی درمان بخواهد

یکی سرگرم جمع توشه‌ی راه

یکی امروز را فردا بداند

یکی اهلی شده، دل دست یار است

یکی شاخه‌به‌شاخه در گذار است

یکی خو کرده با وهم و خیال‌ها

یکی هم خسته شد، کارش تمام است

همه جمعیم در این میدانِ رقصان

جهانی واحد و دنیا هزاران

همه چشمه درون سینه داریم

ز ما شادان شود، گاهی هراسان

پر از عشقیم، پر از شوریم و احساس

تفاوت بین ما در انتخاب‌هاست

بدن‌ها گر صدف، دریا اگر عمر

برای دُرّ شدن دریا مهیاست

.

..... وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۹ اسفندماه ۱۳۹۹

.

باغ روشا

.

.

نشاندندمان شب به باغ شما.

به قصد تماشا، نِمُو و روشا.

.

گذشت خستگی‌های شب‌های سخت.

گذشت بی‌قراری، رسید سال مست.

.

چون بهم بالیدیم،

بال عشق زاییدیم.

.

بشیریت طی شد،

آدمی آغاز شد.

.

در ردای انسان،

آدمیت، آسان.

.

زندگی باید ساخت،

تا به غایت ره‌یافت.

.

به آغوش‌مان آمدیم بر زمین.

که خوش‌مادری‌ست، مریم هر مسیح.

پر از فرصت مشکل‌ست این جهان،

که خود را شناسیم، گشاییم توان.

زندگی‌ست، یک سبد پر احساس،

میوه‌هایش طبَع حال ماست.

زندگی‌، یک سفرِ پی در پی.

زندگی، معدن الماس، ولیکن در گِل.

زندگی‌، جمع‌ همه‌نَقدچه‌هاست.

وه، که هستی زیباست.

بگذر از نسیه‌گر و نسیه‌فروش.

بگذر از هوچی‌گر نیست‌فروش.

مثل یک شیشه‌ی شفاف، حقیقت این‌جاست،

آب را می‌بیند، ماهی کز حوضچه بیرون افتاد.

آمدیم "حال"ِ زمان را بچشیم، دیروز نه.

آمدیم با قدمی بکر به فردا برسیم، تکرار نه.

زاده‌ی امروزیم، وارث این دنیا.

نوبت ماست حالا، تا بسازیم خود را.

من و تو بر طَبَق چشم جهان جا داریم.

آمدیم‌ در تب و تاب‌ها به تعادل آییم.

این صدا، شَعشَعه‌ی تاریخ است:

باز کنیم پنجره‌ایی را، که اتاق تاریک‌ست.

مهلت این شعر به پایان آمد.

جاده‌‌ با هر تپشش مسافری می‌خواند.

وگر شب بِسر شد کسی ناتمام،

دوباره همین‌آش، همین‌کاسه، یک‌تکه‌نان.

.

................. وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۲۵ بهمن‌ماه ۱۳۹۹

.

داستان زندگی

.

.

عاقبت هم چشم و ابروی نگار

می‌برندت تا بلندا پای دار

زندگی کن، عاشقی کن بر پل وارستگی‌‌

زنده بودن حاصل دل‌گرمی و سرزندگی‌‌ست

تو به کشف خویشتن اینجا شدی

خط بزن بر یاوه‌ها‌ و نه بگو بر بندگی

که چوپانان تو را در گله می‌خواهند

نشان راه می‌‌‌گویند، به قربانگاه می‌راند

دریوزگان شب‌پرست بیهوده بر در می‌زنند

آزادگان‌ را دیده‌ایی؟ آسوده‌اند از خیر و شَرّ

تو که در مکتب والایی جا داری

گدایی را فرو بگذار، که داریی

نگاه تو اگر از جنس بیداری‌ست

چراغی هست برایت سوی دانایی

که ما ساحل دریای سکوتیم و خموشیم

بی‌واسطه‌هاییم‌ که در حال عبوریم

ما سایه‌گاه عالمیم، با پاسِبانان همدمیم

وز نام و ننگ‌ها به‌دور، در شرق و غرب آدمیم

دردیم‌اگر، درمان‌‌بجوی

بر موج‌مان پارو بکوب

ققنوس‌باش، فانوس‌نه

فانوس‌ رَوَد در کام مرگ

نام تو بر ما حک شده

در آستین‌، قسمت شده

همسایه‌ایی با سایه‌ها

همبستر افکار و آز

دیروز را به‌مروز دوز

وز تجربه آتش فروز

آئین تو: رقص و طلوع

لبریز شو از عشق و شکوه

معجزه‌ی پیش تویی، ریش مکن حوصله‌را

پیش‌رو این فاصله را، گل بده بر شاخ زمان

آسمان هم طعم‌ شهوت گر دهد، نافش بِبُر

بی‌مهابا همچو آوَش‌‌ شو در آتش‌، تافته‌‌ و بُرنا برو

.

............ وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۴ اسفندماه ۱۳۹۹

.

طرفه

.

.

وَ هستی به ما هسته‌ی عشق داد

همی فرصت و رخصت کشت داد

زمینه، هزاران هزاران هزاران هزار

زمین، بستر امن کشت‌َست و کار

مشو دست نیستی، مباش پای آز

برایت گزاف آید این خواب ناز

به عمدی چو آزردی روزی یکی زنده را

بگردد همین ظلم تو بر خودت استوار

زمانه بچرخد، تو محبوس در آن

وَ هرگز نبینی از آن بندگی‌ها قرار

میان دل و عقل پلی‌زن بنام خرد

خرد شد عصایت، نبینی گزند

تو، ناموس خویشی نه آن دیگری

خودت را بپادار که خوش بگذری

چو چشمه بجوش‌آی به صحرای عشق

که تشنه نمانَد گل سرخ تو در بهشت

بهشتت همین‌جاست، تو خورشید آن

بتاب و بکار بذر شادی در آن

چه خوش فرصتی‌ست تا مهیا شویم

خوش آن بهره‌ایی که به هم می‌دهیم

همین ساحت و لحظه‌ها را مقدس بدان

که شد صرف خدمت که عشق‌َست در آن

میان "من و تو" همیشه به "ما" می‌رسم

چه خوش باشد این "ما" به فرجام رسد

به وقت هیاهو سکوت می‌کنیم

تماشایی‌َست تا به لبخند عبور می‌کنیم

.

...وحید قاضی‌نور

Vahid GhaziNour

۲۱ بهمن‌ماه ۱۳۹۹

.

آرمان‌گاه تعالی

.

.

دانی که چون شب پا گرفت؟ از آز ما قدرت گرفت!

در بین‌مان دیوار نشاند، گفت: بهترید از دیگران

در مرز امن باورید، با من همیشه سَروَرید

چشم‌ها به شب شد مبتلا، در غار خود، با سایه‌ها

شب پرده‌ایی شد بر خرد، تا پایمان در گِل رَود

بر واژه‌هایش رنگ بود، هم وعده‌هایش چرب بود

چربی که چون بالا روَد، خواب آرَد و هوش را بَرَد

وین حکمت دیرینه است، پاداش خفتن مُردن است

از من مپُرس کین‌جا کجاست، گویا پلی‌ در انتهاست

خام آمدیم بالغ شویم، تا لایق بهتر شویم

ماییم هر آن شاه و گدا، بر آستان انتخاب

هر سو رَویم آن می‌شویم، مسحور نیّات خودیم

ما و من‌ و تو هم‌قدم، راهی‌ست موازی، جنبِ هم

هر کس به راه خود خوش‌ است. سد، حربه‌ایی انسان‌کُش است

آزادگی قانون ماست، خودساختن آیین ماست

ما صاحب رویای خود، تفسیرگر معنای خود

بَذریم در گلدان خویش، در مکتب استاد خویش

ما سالک شهر زمین، هم زارعیم، هم خوشه‌چین

مهر است به دل، دل بر جبین، با یار هم‌پیمان رویم

.

...وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۱۹ بهمن‌ماه ۱۳۹۹

.

عصر جدید

.

.

مَشین همچون گل پرپر در این بیغوله‌ی ماتم

زِره از دل فرو انداز، نترس از آن شب با هم

به راهت عشق بُگذاشتم برون‌آیی ز سردابت

به بزمت شعله‌ور گشتم که ققنوست بیاد آرَم

میان جمع تاریکان تو خورشیدی، تو روشن‌مان

صراط زندگی‌ رَهوار وُ عشق زیست‌مایه‌ایی‌ پُربار

مسیری محض هوشیاری‌ست، معاصر باشی دل راضی‌ست

میان عقل وُ دل مویی‌ست، چو بر آنی خِرددانی وُ این عالی‌ست

جهانت نو شود هر دم که در خوابت نمی‌گنجد

کسی خو کرد به باتلاقش سعادت را نمی‌یابد

زیان، از جنس واماندن، شکوهت طعم گل دادن

چو نیلوفر در این مرداب بپاخیزی برقص‌آیم

خیالِ عاشقی بَرکن، مباد تنهایی ممتد. سبو بشکن، شراب‌ آور

هزاران وعده در نیستی‌ست، حضورت را ولیکن تو بدست‌آور

.

.......... وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۱۹ آذرماه ۱۳۹۹

.

آفت‌ لازم

.

.

دو سه شب بهم دچاریم

دو سه شب ز تب بنالیم

منم و خیال مستی

عجبا ز مِی پرستی

.

این شب و آن پنجره، بر سیاهی باز شد

نور تابید از فلق، قصه‌ایی همراه شد

با طلوع انسان، بشریت رقصید

قاصدک نامه نوشت، با امید همراه شد

در مسیر آدم، من و تو همسفریم تا بهم سر بزنیم

این شمیم عشق هم با هوس همراه شد

خشم، موهبت آیِنه‌ایی‌ست که در آن خویشتنی زیبا نیست

تا خودی شانه کنیم، وقتی با تکانه‌ها همراه شد

همچو آز و شهوت، کینه‌ها می‌آیند تا شرافت ببرند

قدرت دست ما، با کلاه همراه شد

شهر ما گاهی هوایش ابری‌ست

می‌شود باز بخندیم به بی‌سامانی، ولی با صاعقه‌ایی همراه شد

شهرک شهوت‌ساز، پیله‌‌‌‌ایی‌ست، لاجرمِ هر پرواز

زندگی، موهبت‌ آیِنه‌هاست، با خرد همراه شد

در هجای هستی‌‌، شبی اُتراق کردیم تا به محبوب رسیم

در دلم مبعوثم، در دلت مبعوثی، دلی که با تن‌مان همراه شد

صحبت از فاصله‌هاست، از شعور انسان

وز سکوت آدم، وقتی با تجربه‌ایی همراه شد

در دلم آغوش است، دل ما شیدایی‌ست

ولی با سایه‌ایی از نور جهان همراه شد

ما، تمیزکار وجود خویشیم، تا به آرامش و شادی برسیم

جسم و روح و احساس، گهی با خار و خسی همراه شد

نوبت آزادی‌ست، وقتی از ستمگر و ستم‌کشی آزادی

از شفق می‌گویم، وقتی با نوبر‌ این باغ زمان همراه شد

کفش‌ها را بکنیم تا به زیبایی این راه کمی پی ببربم

راهی کز روز ازل با من و تو همراه شد

از کجا آمده‌ام؟ آمدنم بهر چه بود؟

با هزار و یک پاسخ پیچیده گهی همراه شد؛

.

......................... وحید قاضی‌نور ...

Vahid GhaziNour

۲۰ آبان‌ماه ۱۳۹۹

.

گذرگه اقاقیا

.

.

سایه‌ چه بی‌رنگ پرید، من ماندم وُ حوض پری

بر آستان گرگ وُ میش، مریم در آغوشم کشید

.

: دوست منم که همدمم، شاهد شام آخرم

دور نشسته‌ایی وُ من در نظرت قلندرم

راه سراب رفته‌ایی، خام گزاف گشته‌ایی

راست بیا به خانه‌ام، نور منم که می‌دمم

شاد بیا، ز راه بازار بیا، سروی و آزاد بیا

اینهمه بت به راه تو، دست‌شَوی من تبرم

خوش آمدی به داستان، شهر امیر نامدار

راز منم، شکر لبم، دست نرسد به پیرهنم

چشم‌ شدم بنگری، گوش شدم بشنوی

راه منم، هم‌قدمم، گام بِنِه بر بدنم

از دل مهر آمدی وز در غیب آمدی

بذر شدی که بشکفی، گل بدی بر شاخ ترم

زندگی مهد عاشقی‌‌، عاشقی بال آدمی‌‌

پِی ببری به قیمتت سر ننهی به هر بدل

تشنه به آب می‌رسد، چشمه به بحر می‌رسد

شام به صبح می‌رسد، اقاقی‌ها گذرگه‌اَم

.

.

هرشب سر این کوچه پُر از بزم تماشاست؛...

.

..............................................وحید قاضی‌نور

Vahid GhaziNour

۲۱ شهریورماه ۱۳۹۹

.

زیباییِ بی‌تفسیر

.

.

شبی که عاشقانه خواندم، مرا به شهر عاشقان بُرد

برایم از رنگین‌کمان گفت، مرا به بی‌ستون خود برد

نشسته بودم وُ تماشا، به باغ بی‌بدیل دنیا

سپس مرا به بی‌کران‌ها به جمع سایه‌های خود برد

.

((ساحت من: ساعت تو

فرصت پیدایش تو

گام شدی، راه شدم

جسم شدم، مهلت تو))

.

.

صدای ساز می‌آید، دم آواز می‌آید

جَرَس فریاد می‌دارد: دم آغاز می‌آید

.

آن‌کجایی هستم، عاشقی مبداء راه

خوابی از راه رسید، بیداری مقصد مان

شب آورده مرا در سبد باد به این قافله استاد

تا قطره شدم در صدفی، نوبت فتح بشر افتاد

تنیده من را در دل، در تنم مهمانم

ریشه در آن دارم، ساقه‌‌ی گلدانم

در سرای شیشه، ساغرم اندیشه

در هجوم سایه‌ها، آدمیت پیشه

من، قصه‌‌ی پُر تکرار، تکرار شب یلدا

خورشید خودم هستم، همجوشی من با یار

من هستم وُ هفت شهوت، من هستم وُ پای رفتن

وز بند هزار زحمت، آزاده غنی گشتن

من هستم و چاه آز، در باده نگاه بندباز

من هستم وُ حیرانی، ناظر نظم اضداد

نه شاعرم، نه مِی فروش، نه خرقه‌پوش جو فروش

نه آنکه خویش شرحه کرد، نه خوش‌نمای خودفروش

بی‌تابی وُ شور وُ شر، آبادی وُ خاکستر

من، تشنه وُ من چشمه، با خویش چه خواهم کرد؟

در این درگاه فهم‌آور که هست هنگامه‌ی آدم

خوشا بوسیدن دلدار ،خوشا جوشیدن وُ پختن

برقص‌آیم برقص‌آرم، دمی که می‌دمم در نِی

تنم را پاس می‌دارم، تنی که پاره‌ایی‌ست از وِی

دِینی‌ست به گردن که جهان پاس بدارم

عهدی‌ست که در مدرسه هوشیار بمانم

کودک امروز چو پیر، صبح فردا را ندید

پس دمادم تازه باد روح سبزم بر زمین

نژاد من: مرام من، نگاه وُ فکر وُ راه من

منم آن هیچِ پُر ارزش، که فولاد می‌شود آهن

.

........................................... وحید قاضی‌نور

Vahid GhaziNour

۳۱ مردادماه ۱۳۹۹