We zijn vaak minder zichtbaar dan we denken. En dan nodig is. En dan gewenst is.

We spelen verstoppertje over onszelf, onze eigen struggles, onze aanwezigheid en kunnen zoveel vaker 'buut vrij' roepen dan van onze teamleden verlangen dat ze ons zoeken.

Wie moet je zijn om de stap te maken van vakman naar leider?

Heb je daarvoor de kennis, de vaardigheden en de houding om niet meer te doe het zelven, maar werkelijk een team aan te sturen?

Soms lijken problemen zo groot dat het als een sneeuwdeken over je heenvalt.

Maar als je verder kijkt, blijkt er veel meer groei en groen zichtaar te zijn dan je denkt.

In veranderingen is het essentieel om die te blijven zien en je team en jezelf ook te complimenteren en te belonen voor deze successen.

De tijd vliegt, dus gebruik nu je lege agenda om bewuste goede keuzes te maken.

Wacht niet tot de waan van de dag jouw leven overneemt, maar plan de tijd die jouw eigen vakmanschap vraagt.

Daar wordt iedereen beter van!

Soms lijkt het zo makkelijk om bijvoorbeeld een externe coach in te huren de iets aan jouw teamproblemen doet.

Voor mij is het dan altijd belangrijk om scherp te achterhalen of dat werkelijk de juiste oplossing is of vooral een sluier optrekt om het echte probleem te omzeilen.

Als teamleider ben je soms ontzettend klaar met een medewerker en weet je niet meer hoe je diegene nog kan begeleiden en sturen.

Ik zie vaak dat die medewerker inderdaad wel iets te doen heeft….. maar de leidinggevende ook.

We staan als leidinggevende altijd aan en voelen ons enorm verantwoordelijk om zowel de organisatie als je medewerker te helpen en te ondersteunen.

Daarmee schieten we ook te vaak en te snel in een onnodige reddersrol.

Soms verlies je in je communicatie de meest effectieve positie en reageer je vooral belerend, aanvallend, weerbarstig of onmachtig.

Elk contact vraagt steeds opnieuw om bewust te kiezen voor een volwassen positie - en de ander daar ook steeds toe uit te nodigen.

Ondertitel jij wat je doet, wat je wilt en welke keuzes je maakt?

Of hou je dat voor je waardoor het ook steeds lastiger wordt om aan te spreken?

Uitspreken is kleur bekennen zodat het ook zichtbaar wordt waar aanspreken over zal gaan.

'Ze' nemen onvoldoende eigenaarschap en hoe zit dat bij jou?

Neem jij wel voldoende eigenaarschap?

Ben je zowel het goede voorbeeld als de goede facilitator waardoor het ook een haalbare eis wordt?