Sterk Leiderschap podcast

Waan van de dag? Mailterreur? Talloze vergaderingen?

Zit jij aan het stuur van je agenda of word je geleefd en kom je eigenlijk niet aan het werk toe waar je ooit voor gesolliciteerd hebt?

Laat je je leven door je agenda of leef jij je agenda?

Zie jij je mensen?

Durf je ze in de ogen te kijken?

Kijk jij tijdens een vergadering rond of ben je vooral gefixeerd op je papieren?

Oogcontact; mensen letterlijk in de ogen kijken is van levensbelang: als we gezien worden, voelen we dat we er mogen zijn.

De lente geeft nieuwe producten, de zomer genieten van succes, de herfst geeft verkleuring en de winter is nodig om te rusten en de grond te herstellen.

Zo is het ook in ons vak: elk seizoen vraagt specifieke aandacht en bewustwording om er zoveel mogelijk uit te halen voor het hele jaar.

In alle drukte is het soms lastig om tijd te vinden om in je team te sturen.

Je denkt misschien dat dit op een overleg moet maar er zijn talloze informele en formele momenten waarop je richting kan geven aan je team en aan hun resultaat.

Teamleiderschap gaat voorbij jouw eigen wens, wil of twijfel.

Daarmee bedoel ik dat het echt gaat om aansluiten bij waar je team staat en jezelf ten dienste van dat proces goed inzetten zodat ze de sturing krijgen die ze verdienen en het effectiefst is.

Je niet meer uitspreken, vluchten in werkzaamheden, uitstellen, negeren en letterlijk je team uit de weg gaan.

Herken bij jezelf de manieren om jezelf te verstoppen en niet te laten zien aan je team.

Veiligheid voor jezelf en je omgeving ontstaat als je expliciet durft te zijn en zichtbaar wordt.

Misschien ben je al heel blij als het je in ieder geval lukt om jaarlijks een gesprek te hebben met je medewerker.

Maar daarmee ben je er nog niet. Want zonder monitoring en sturing verandert er meestal niets.

Vastleggen, evalueren en borgen zijn net zo belangrijk voor een kans van slagen.

"Ik weet waar je woont" en andere opmerkingen die collega's maken tegen een leidinggevende die streng is of een verandering door wil voeren.

Het doet een appèl op begrenzen en aanspreken.

We kennen ze allemaal, de mensen die vooral zeuren, roddelen, klagen en niet actief iets aanpakken, accepteren of afscheid nemen.

Dood-irritant.

Maar… wat doe jij er vervolgens mee?

Pas als jij iets anders doet, komt er beweging.

Ik hoor veel klachten over jongeren, net afgestuurd of van school.

Ze zouden zich te snel ziek melden, te laks zijn, te weinig initiatief nemen en zich snel aangevallen voelen als ze aangesproken worden.

Als dit waar is…. Wat doe jij dan om daar op te sturen?

Ben je in staat om ze én structuur én verbinding te bieden?