‘Het kloosterleven vraagt om een eigenwijze geest’

In Onderweg is Dominicaner zuster Holkje van der Veer te gast. ‘Het Kloosterleven vraagt om een eigenwijze geest’, zegt zij. En dat geldt ook zeker voor haarzelf. Ze groeide op in de Doopsgezinde Kerk in Amsterdam maar maakte tijdens haar studietijd in Zwolle kennis met het Dominicanenklooster. Het betekende een grote verandering in haar leven. Want in 1996 trad zij officieel toe tot de congregatie van de zusters Dominicanessen. ‘Ik ben de stagiaire die nooit meer is weggegaan’, zegt ze. Op dit moment is zij vooral actief voor het Dominicanenklooster in Huissen, ze woont in Nijmegen.

De Coronacrisis heeft de kloosterordes in Nederland flink getroffen, tientallen monniken en nonnen overleden. Het joeg Holkje angst aan, ook omdat zij tot de kwetsbare groep behoort. Zij heeft namelijk het syndroom van Marfan, een erfelijke aandoening die bindweefsel aantast. Vorig jaar bracht Holkje het boek ‘Drijfveer’ uit dat behoorlijk op de actualiteit aansluit. Het gaat namelijk over angst.

Hoewel stilte en afzondering bij het kloosterleven horen zegt Holkje: ‘Ik heb geen kluizenaars-gen, ik ben iemand van de wereld. Sommigen sluiten zich op in een kamertje. Ik doe dat niet. Ik kan het leven niet alleen aan. Gods liefde wordt bemiddeld door mensen.’

Elsbeth Gruteke is een uur lang in gesprek met de zuster over haar werk, haar geloof en haar leven.