ATHENS VOICE Podcast

Μπορεί μια κατσίκα να γίνει κριτήριο για να επιλέξει το παιδί μας σχολείο; Πόσο πολύ πρέπει να θέλουμε κάτι για να το ορίσουμε ως όριο; Τι είναι αυτό που κάνει ένα όριο αδιαπραγμάτευτο; Και πώς ξεχωρίζουμε τις αποφάσεις που ανήκουν στους ενήλικες από άλλες επιλογές τύπου «μπρόκολο ή πίτσα»;

Στο νέο επεισόδιο του Μαμάδες με Ρούμι, με καλεσμένη την ψυχολόγο & ψυχοθεραπεύτρια Ζηνοβία Βασιλειάδη συζητάμε για τα όρια, την ασφάλεια, τη ματαίωση και τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο να ακούμε το παιδί και στο να του παραχωρούμε αποφάσεις που δεν είναι ακόμη έτοιμο να αναλάβει.

Για αιώνες αποφασίζαμε τι είναι φυσιολογικό, χωρίς να ακούμε εκείνους που χαρακτηρίζαμε μη φυσιολογικούς. Φέτος, η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας μάς καλεί να αλλάξουμε αυτή τη σχέση

Η επίσημη καμπάνια για την Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας 2026, στις 10 Οκτωβρίου, έχει τίτλο: «Lived Experiences Heard: Real Voices, Real Change» («Όταν οι βιωμένες εμπειρίες ακούγονται: Αληθινές φωνές, πραγματική αλλαγή»). Το θέμα έχει ανακοινωθεί από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Ψυχικής Υγείας (WFMH) και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO).

Η φετινή καμπάνια υπογραμμίζει ότι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει ψυχικές δυσκολίες πρέπει να συμμετέχουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση των υπηρεσιών, των πολιτικών και των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή τους. Δεν αρκεί να ακούμε τις ιστορίες τους. Χρειάζεται να αναγνωρίζουμε τη γνώση που προκύπτει από την εμπειρία τους.

Από την ιστορία της γυναικείας «υστερίας» και την εποχή που η ομοφυλοφιλία θεωρούνταν ψυχική διαταραχή, μέχρι τον στιγματισμό των μειονοτήτων, τις κοινωνικές προκαταλήψεις και την εξουσία των διαγνώσεων, αναζητούμε τις ιστορικές και κοινωνικές συνθήκες που διαμόρφωσαν όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα.

Πόσοι άνθρωποι αναγκάστηκαν να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους επειδή η κοινωνία αμφισβήτησε πρώτα την ύπαρξή τους;

Ένα επεισόδιο για την επιστήμη που εξελίσσεται, τις προκαταλήψεις που επιβιώνουν και την ανάγκη να αντιμετωπίζουμε την ψυχική υγεία με γνώση, σεβασμό και ουσιαστική κατανόηση της ανθρώπινης εμπειρίας.

Γιατί δεν είναι κάθε διαφορά διαταραχή. Και δεν είναι κάθε κοινωνική κανονικότητα συνώνυμο της ψυχικής υγείας.

Στο 221ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Εσωτερική επικοινωνία επιχείρησης. Μήπως την παραμελείτε;», συζητάμε γιατί η επικοινωνία μιας επιχείρησης δεν αφορά μόνο όσα λέει στους πελάτες της, αλλά ξεκινά από τους ίδιους τους ανθρώπους της. Από ένα email της διοίκησης και μια ανακοίνωση στο Intranet, μέχρι τα εταιρικά newsletters και την ενημέρωση μέσω των προϊσταμένων, βλέπουμε γιατί η απλή μετάδοση μιας πληροφορίας δεν σημαίνει απαραίτητα και πραγματική επικοινωνία. Ανακαλύπτουμε πώς η σωστή εσωτερική επικοινωνία συνδέεται με το employee engagement, γιατί η «ξύλινη γλώσσα» απομακρύνει αντί να φέρνει τους εργαζομένους πιο κοντά στην επιχείρηση και πώς το storytelling μπορεί να κάνει τα εταιρικά μηνύματα περισσότερο ανθρώπινα και ουσιαστικά. Παράλληλα, βλέπουμε γιατί η επικοινωνία πρέπει να είναι αμφίδρομη, δίνοντας στους εργαζομένους τη δυνατότητα να εκφράζονται, να προτείνουν και να γνωρίζουν ότι κάποιος πραγματικά τους ακούει. Γιατί, τελικά, καλή εσωτερική επικοινωνία δεν σημαίνει περισσότερες ανακοινώσεις, emails και newsletters, αλλά ανθρώπους που γνωρίζουν τι συμβαίνει στην επιχείρησή τους, καταλαβαίνουν προς τα πού πηγαίνει και αισθάνονται ότι έχουν φωνή μέσα σε αυτή.

Όταν ένα παιδί επιλέγει να μας δείξει μια ζωγραφιά, σημαίνει ότι θέλει να τη δουν και όλοι οι υπόλοιποι;

Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τη στιγμή που η ζωγραφιά φεύγει από τα χέρια του παιδιού και εμείς αποφασίζουμε τι θα συμβεί μετά. Θα τη δείξουμε, θα τη στείλουμε ή θα τη δημοσιεύσουμε; Τι αλλάζει όταν, πριν το κάνουμε, ρωτήσουμε το παιδί αν θέλει να τη μοιραστούμε και σεβαστούμε πραγματικά την απάντησή του;

Ένα επεισόδιο για την αυτονομία, τη συναίνεση και το sharenting και για το πώς μια μικρή ερώτηση μπορεί να δείξει στο παιδί ότι η φωνή του μετράει.

Στο 6ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για τα εξής βιβλία: Χένρι Μέιχιου, «Το Λονδίνο των φτωχών» (μετάφραση Δημήτρης Καρακίτσος, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια), Claire Keegan, «Μικρά πράγματα σαν κι αυτά» (μετάφραση Μαρτίνα Ασκητοπούλου, Εκδόσεις Μεταίχμιο), και Stephanie Land, «Οικιακή βοηθός» (μετάφραση Βάσια Τζανακάρη, Εκδόσεις Κλειδάριθμος). Επίσης, δίνουμε τα προγνωστικά μας για το Νόμπελ Λογοτεχνίας! Φυσικά, συνεχίζουμε την αναφορά μας στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, αλλά και τυχόν ερωτήσεις σας, στο [email protected].

Στη σημερινή εποχή που όλα μπορούν εύκολα να γίνουν δημόσια, υπάρχει μια διαφορετική μορφή δύναμης: να γνωρίζετε τι αξίζει να μοιραστείτε και με ποιον. Η ωριμότητα φαίνεται και από αυτά που επιλέγετε να πείτε στους άλλους και από αυτά που επιλέγετε να προστατεύσετε. Και σήμερα θα μοιραστώ επτά πράγματα που σας προτείνω να κρατάτε για τον εαυτό σας και να μην λέτε στους άλλους.

1. Τα οικογενειακά σας: Οι προσωπικές δυσκολίες της οικογένειάς σας χρειάζονται διακριτικότητα. Δεν είναι κάθε άνθρωπος κατάλληλος να ακούσει, να κατανοήσει ή να σεβαστεί αυτά που περνάτε. Και ίσως να γυρίσει και σε βάρος σας κάποια στιγμή. Γι’ αυτό προστατέψτε τους ανθρώπους σας, και αυτή η στάση δείχνει τον δικό σας καλό χαρακτήρα.

2. Τους μεγαλύτερους φόβους σας: Οι φόβοι σας είναι ένα ευαίσθητο κομμάτι του εαυτού σας, πολλές φορές ανομολόγητο ακόμα και στον εσωτερικό σας διάλογο. Προσέξτε πολύ πού θα εκφράσετε αυτά που φοβάστε και μοιραστείτε τους φόβους σας μόνο με ανθρώπους που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη σας και μπορούν να σας στηρίξουν.

3. Τη στρατηγική σας για την επιτυχία πριν την πραγματοποιήσετε: Δεν χρειάζεται όλοι να ξέρουν τα επόμενα βήματά σας, αυτά που σχεδιάζετε να κάνετε. Κάποιες ιδέες χρειάζονται χρόνο, συγκέντρωση και δράση. Και είναι καλύτερα να κρατήσετε τα πλάνα σας για τον εαυτό σας μέχρι να τα υλοποιήσετε, και τότε θα μιλήσουν τα αποτελέσματα!

4. Τα μυστικά που σας εμπιστεύονται οι φίλοι σας: Όταν κάποιος σας εμπιστεύεται κάτι προσωπικό, σας ανοίγει την καρδιά του, και σας δίνει ένα κομμάτι της ζωής του. Πιθανά θέλει την άποψή και την στήριξή σας, και σίγουρα βασίζεται στην εμπιστοσύνη μεταξύ σας, γιατί πιστεύει ότι θα προστατέψετε αυτά που σας αποκαλύπτει.

5. Πόσα χρήματα έχετε, τι επενδύσεις κάνετε: Τα οικονομικά σας είναι προσωπική σας υπόθεση. Και δεν χρειάζεται να μιλάτε για το πόσα κερδίζετε, κατ’ αρχήν είναι άκομψο και σίγουρα δεν αποδεικνύετε την αξία σας μέσα από τον χρηματικό σας πλούτο. Οι δικοί σας άνθρωποι και φίλοι σας εκτιμούν γι’ αυτό που είστε κι όχι γι’ αυτά που έχετε.

6. Τα μυστικά της σχέσης σας: Η προσωπική σας σχέση χρειάζεται χώρο, σεβασμό και ιδιωτικότητα. Μην βάζετε κάθε διαφωνία ή προσωπική στιγμή να γίνεται θέμα συζήτησης με τρίτους, και κυρίως μην μιλάτε αρνητικά και επικριτικά για τον σύντροφό σας σε τρίτους, όσα παράπονα κι αν έχετε. Η σχέση ενός ζευγαριού αφορά μόνο το ζευγάρι, και η αγάπη προστατεύεται όταν δεν εκτίθεται παντού.

7. Τις προσωπικές σας απόψεις σε ανθρώπους που δεν εμπιστεύεστε, ή δεν γνωρίζετε τόσο καλά: Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι κατάλληλοι για να ακούσουν αυτά που εσείς έχετε σαν αξίες, νοοτροπία, τρόπο σκέψης. Επίσης, αποφεύγετε να μιλάτε για τρίτους όταν δεν είναι παρόντες, και η δική μου φιλική συμβουλή είναι ούτε και να ακούτε απόψεις των άλλων για ανθρώπους που δεν είναι παρόντες. Είναι άδικο και για εκείνους και για εσάς.

Τι είναι αυτό που κάνει ένα ταξίδι πραγματικά φανταστικό; Και τι έχει τελικά μεγαλύτερη σημασία; Ο προορισμός ή η διαδρομή; Πώς μπορεί ένα ταξίδι να γίνει αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά για τη θέση μας στον κόσμο και για όσα μας ενώνουν με τους γύρω μας; Και τι παίρνουμε μαζί μας επιστρέφοντας;

Στο νέο επεισόδιο του «Μαμάδες με Ρούμι», με καλεσμένη την πολυταξιδεμένη —με κάθε έννοια— Μελίνα Ηλιοπούλου, μιλάμε για πραγματικά και φανταστικά ταξίδια. Για διαδρομές που μπορεί να ξεκινήσουν από ένα βιβλίο ή μια βόλτα στη γειτονιά και να φτάσουν μέχρι το Congo Village της Τανζανίας. Για την εκπαίδευση, το μοίρασμα και την απόφαση να κοιτάξουμε τον κόσμο με περισσότερη περιέργεια — και, για λίγο, μέσα από τα μάτια των άλλων.

Σήμερα μιλάμε για τον αποδιοπομπαίο τράγο: από τις γυναίκες που στοχοποιήθηκαν στο American Plan μέχρι τον στιγματισμό των ομοφυλόφιλων ανθρώπων και των μειονοτήτων. Πώς ένα κατηγορώ γίνεται ταυτότητα; Τι αφήνει μέσα μας η διαρκής ενοχοποίηση; Και πώς αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε τη δική μας ευθύνη από όσα μας έχουν φορτώσει οι άλλοι;

Στο 220ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Πώς η ιδέα σας θα γίνει προϊόν στο ράφι», συζητάμε τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσει μια επιχειρηματική ιδέα μέχρι να μετατραπεί σε ένα πραγματικό προϊόν που μπορεί να βρει τη θέση του στην αγορά, σε φυσικό ή ηλεκτρονικό ράφι. Από το πρώτο reality check της ιδέας και την κατανόηση του προβλήματος που λύνει, μέχρι τη δημιουργία ενός ελάχιστου βιώσιμου προϊόντος (MVP), βλέπουμε γιατί η αναζήτηση του «τέλειου» μπορεί να καθυστερήσει ή ακόμη και να εμποδίσει ένα λανσάρισμα. Ανακαλύπτουμε γιατί το brand χρειάζεται μια ξεκάθαρη υπόσχεση και όχι απλώς ένα ωραίο logo, πώς επιλέγουμε τα κατάλληλα κανάλια πώλησης και γιατί προμήθειες, αποθήκη, συσκευασία, μεταφορές και ποιοτικός έλεγχος είναι εξίσου σημαντικά με το μάρκετινγκ. Και, κυρίως, βλέπουμε γιατί η εμφάνιση του προϊόντος στο ράφι δεν είναι το τέλος της διαδρομής αλλά η αρχή: η αγορά και οι πελάτες αλλάζουν και μαζί τους πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς και το προϊόν. Γιατί, τελικά, δεν αρκεί να έχετε μια καλή ιδέα. Πρέπει να τη δοκιμάσετε, να την εξελίξετε, να την τοποθετήσετε σωστά στην αγορά και να είστε έτοιμοι να την αλλάξετε όταν η ίδια η αγορά σάς δείξει ότι χρειάζεται.

Τι συμβαίνει στη ζωγραφιά ενός παιδιού όταν γύρω του αλλάζουν το φως, τα χρώματα, τα δέντρα και οι καθημερινές εικόνες; Και γιατί δύο παιδιά που περπατούν στον ίδιο δρόμο μπορεί να ζωγραφίσουν εντελώς διαφορετικά πράγματα; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε πώς όσα τα παιδιά παρατηρούν, θυμούνται και επιλέγουν από το περιβάλλον τους μπορούν να βρουν θέση στο χαρτί. Μιλάμε για τα χρώματα, τις προσωπικές τους επιλογές και όσα μπορεί να μας αποκαλύψει μια ζωγραφιά για τον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο. Και δοκιμάζουμε μια απλή φθινοπωρινή δραστηριότητα που ξεκινά με μια βόλτα και καταλήγει σε μια ζωγραφιά.