برنامه شماره ۵۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۴۸۶ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ایدر سر و در دماغ جان جسته ز تو فسانه‌ایچونک خیال خوش دمت از سوی غیب دردمدز آتش عشق برجهد تا به فلک زبانه‌ایزهره عشق چون بزد پنجه خود در آب و گلقامت ما چو چنگ شد سینه ما چغانه‌ایآهوی لنگ چون جهد از کف شیر شرزه‌ایچون برهد ز باز جان قالب چون سمانه‌ایای گل و ای بهار جان وی می و ای خمار جانشاه و یگانه او بود کز تو خورد یگانه‌ایباغ و بهار و بخت بین عالم پردرخت بینوین همگی درخت‌ها رسته شده ز دانه‌ایاز دهش و عطای تو فقر فقیر فخر شدتا که نماند مرگ را بر فقرا دهانه‌ایلطف و عطا و رحمتت طبل وصال می‌زندگر نکند وصال تو بار دگر بهانه‌ایروزه مریم مرا خوان مسیحیت نواتر کنم از فرات تو امشب خشک نانه‌ایگشته کمان سرمدی سرده تیرهای ماگشته خدنگ احمدی فخر بنی کنانه‌ایپیش کشیی آن کمان هر کس می‌کند زهیبهر قدوم تیر تو رقعه دل نشانه‌ایجذبه حق یک رسن تافت ز آه تو و منیوسف جان ز چاه تن رفت به آشیانه‌ایخامش کن اگر سرت خارش نطق می‌دهدهست برای جعد تو صبر گزیده شانه‌ای 

برنامه شماره ۵۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهحافظ، دیوان غزلیات، شماره ۳۹۳منم که شهره شهرم به عشق ورزیدنمنم که دیده نیالوده‌ام به بد دیدنوفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیمکه در طریقت ما کافریست رنجیدنبه پیر میکده گفتم که چیست راه نجاتبخواست جام می و گفت عیب پوشیدنمراد دل ز تماشای باغ عالم چیستبه دست مردم چشم از رخ تو گل چیدنبه می پرستی از آن نقش خود زدم بر آبکه تا خراب کنم نقش خود پرستیدنبه رحمت سر زلف تو واثقم ور نهکشش چو نبود از آن سو چه سود کوشیدنعنان به میکده خواهیم تافت زین مجلسکه وعظ بی عملان واجب است نشنیدنز خط یار بیاموز مهر با رخ خوبکه گرد عارض خوبان خوش است گردیدنمبوس جز لب ساقی و جام می حافظکه دست زهدفروشان خطاست بوسیدن 

برنامه شماره ۵۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۶۴۲در خانه نشسته بت عیار کی داردمعشوق قمرروی شکربار کی داردبی زحمت دیده رخ خورشید که بیندبی پرده عیان طاقت دیدار کی داردگفتی به خرابات دگر کار ندارمخود کار تو داری و دگر کار کی داردزندان صبوحی همه مخمور خمارندای زهره کلید در خمار کی داردما طوطی غیبیم شکرخواره و عاشقآن کان شکرهای به قنطار کی داردیک غمزه دیدار به از دامن دیناردیدار چو باشد غم دینار کی داردجان‌ها چو از آن شیر ره صید بدیدنداکنون چو سگان میل به مردار کی داردچون عین عیانست ز اقرار کی لافداقرار چو کاسد شود انکار کی داردای در رخ تو زلزله روز قیامتدر جنت حسن تو غم نار کی داردبا غمزه غمازه آن یار وفاداراندیشه این عالم غدار کی داردگفتی که ز احوال عزیزان خبری دهبا مخبر خوبت سر اخبار کی داردای مطرب خوش لهجه شیرین دم عارفیاری ده و برگو که چنین یار کی داردبازار بتان از تو خرابست و کسادستبازار چه باشد دل بازار کی داردامروز ز سودای تو کس را سر سر نیستدستار کی دارد سر دستار کی داردشمس الحق تبریز چو نقد آمد و پیدااز پار کی گوید غم پیرار کی دارد

برنامه شماره ۵۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۲۱۳ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیسزانک نیرزد کنون خون رهی یک لکیسگنج نهان دو کون پیش رخش یک جوستبهر لکیسی دلا سرد بود این مکیسعاشقی آن صنم وانگه ترس کسییک دم و یک رنگ باش عاشق و آن گاه پیسای دل شکرستان از نمکش شور کنآب ز کوثر بخور خاک در او بلیسزود بشو لوح را ز ابجد این کاف و نونآنگه ای دل برو نقطه خالش نویسای حسد موج زن بحر سیاه آمدیخشت گل تیره‌ای ز آب جهنم بخیسشمس حق و دین کشید تیغ برون از نیامای خرد دوک سار تار خیالی بریس

برنامه شماره ۴۴۶ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۷۹۱بویی همی‌آید مرا مانا که باشد یار منبر یاد من پیمود می آن باوفا خمار منکی یاد من رفت از دلش؟ ای در دل و جان منزلشهر لحظه معجونی کند بهر دل بیمار منمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۲گفت از بانگ و عَلالایِ سگانهیچ واگردد ز راهی کاروانیا شب مهتاب از غوغایِ سگسُست گردد بدر را در سَیر تگمَه فشاند نور و سگ عو عو کندهر کسی بر خلقتِ خود می‌تندهر کسی را خدمتی داده قضادر خور آن گوهرش در ابتلاچونک نگذارد سگ آن نَعرهٔ سَقَممن مَهَم سَیرانِ خود را چون هِلَمچونک سِرکه سِرکگی افزون کندپس شِکر را واجب افزونی بودقهر سرکه لطف هم‌چون انگبینکین دو باشد رُکن هر اسکَنجبینانگبین گر پای کم آرد ز خَلآید آن اسکنجبین اندر خَلَلمولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۲۹۰۷گر شوم مشغول اِشکال و جوابتشنگان را کَی توانم داد آبگر تو اشکالی بکلّی و حَرَجصبر کن اَلصّبرُ مِفتاحُ الفَرَجاحتِما کن احتِما ز اندیشه هافکر شیر و گور و دلها بیشه هااحتِماها بر دَواها سَرورستزانک خاریدن فزونیّ گرستاحتِما اصل دوا آمد یقیناحتِما کن قوت جانت ببینمولوی، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۵۵۱مر دلم را پنج حِسّ دیگرستحِسّ دل را هر دو عالَم مَنظَرستتو ز ضعفِ خود مکن در من نگاهبر تو شب بر من همان شب چاشتگاهبر تو زندان بر من آن زندان چو باغعین مشغولی مرا گشته فراغپایِ تو در گِل مرا گِل گشته گُلمر ترا ماتم مرا سُور و دهلدر زمینم با تو ساکن در محلمی دوم بر چرخِ هفتم چون زُحَلهمنشینت من نیَم سایهٔ منستبَرتر از اندیشه ها پایهٔ منستزانک من ز اندیشه ها بگذشته امخارجِ اندیشه پویان گشته امحاکم اندیشه ام محکوم نیزانک بَنّا حاکم آمد بر بِناجمله خَلقان سُخرهٔ اندیشه اندزان سبب خسته دل و غم پیشه اندقاصدا خود را باندیشه دهمچون بخواهم از میانشان بر جِهَممن چو مرغ اوجم اندیشه مگسکَی بُوَد بر من مگس را دست رسقاصدا زیر آیم از اوجِ بلندتا شکسته پایگان بر من تَنندچون ملالم گیرد از سُفلی صفاتبر پَرَم همچون طیور الصّافّاتپرّ من رُستست هم از ذات خویشبر نچفسانم دو پَر من با سِریشجعفر طَیّار را پر جاریه ستجعفر عَیّار را پر عاریه ست

برنامه شماره ۵۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۱۶ای سخت گرفته جادوی راشیری بنموده آهوی رااز سحر تو احولست دیدهدر دیده نهاده‌ای دوی رابنموده‌ای از ترنج آلوکی یافت ترنج آلوی راسحر تو نمود بره را گرگبنموده ز گندمی جوی رامنشور بقا نموده سحرتطومار خیال منطوی راپر باد هدایتست ریششاز سحر تو جاهل غوی راسوفسطاییم کرد سحرتای ترک نموده هندوی راچون پشه نموده وقت پیکارپیلان تهمتن قوی راتا جنگ کنند و راست آرندتقدیر و قضای مستوی راسوفسطایی مشو خمش کنبگشای زبان معنوی را

برنامه شماره ۵۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۲۲۰هله ای شاه مپیچان سر و دستار مروهله ای ماه که نغزت رخ و رخسار مرودر همه روی زمین چشم و دل باز که راستمکن آزار مکن جانب اغیار مرومبر از یار مبر خانه اسرار مسوزگل و گلزار مکن جانب هر خار مرومکن ای یار ستیزه دغل و جنگ مجویهله آن بار برفتی مکن این بار مروبنده و چاکر و پرورده و مولای توایمای دل و دین و حیات خوش ناچار مروهله سرنای توام مست نواهای تواممشکن چنگ طرب را مسکل تار مروهله مخمور چه نالی بر مخمور دگرپهلوی خم بنشین از بر خمار مروهله جان بخش بیا ای صدقات تو حیاتبه از این خیر نباشد بجز این کار مروخاتم حسن و جمالی هله ای یوسف دهرسوی مکاری اخوان ستمکار مروهله دیدار مهل برمگزین فکر و خیالاز عیان سر مکشان در پی آثار مروهله موسی زمان گرد برآر از دریادل فرعون مجو جانب انکار مروهله عیسی قران صحت رنجور گراناز برای دو سه ترسا سوی زنار مروهله ای شاهد جان خواجه جان‌های شهانشیوه کن لب بگز و غبغبه افشار مروهله صدیق زمانی به تو ختم است وفاجز سوی احمد بگزیده مختار مروجبرئیل کرمی سدره مقام و وطنتهمچو مرغان زمین بر سر شخسار مروتو یقین دار که بی‌تو نفسی جان نزیددر احسان بگشا و پس دیوار مروهمه رندان و حریفان و بتان جمع شدندوقت کار است بیا کار کن از کار مروهله باقی غزل را ز شهنشاه بجویهمگی گوش شو اکنون سوی گفتار مرو

برنامه شماره ۵۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۵۹۸یاران سحر خیزان تا صبح کی دریابدتا ذره صفت ما را کی زیر و زبر یابدآن بخت که را باشد کید به لب جوییتا آب خورد از جو خود عکس قمر یابدیعقوب صفت کی بود کز پیرهن یوسفاو بوی پسر جوید خود نور بصر یابدیا تشنه چو اعرابی در چه فکند دلویدر دلو نگارینی چون تنگ شکر یابدیا موسی آتش جو کرد به درختی روآید که برد آتش صد صبح و سحر یابددر خانه جهد عیسی تا وارهد از دشمناز خانه سوی گردون ناگاه گذر یابدیا همچو سلیمانی بشکافد ماهی رااندر شکم ماهی آن خاتم زر یابدشمشیر به کف عمر در قصد رسول آیددر دام خدا افتد وز بخت نظر یابدیا چون پسر ادهم راند به سوی آهوتا صید کند آهو خود صید دگر یابدیا چون صدف تشنه بگشاده دهان آیدتا قطره به خود گیرد در خویش گهر یابدیا مرد علف کش کو گردد سوی ویران‌هاناگاه به ویرانی از گنج خبر یابدره رو بهل افسانه تا محرم و بیگانهاز نور الم نشرح بی‌شرح تو دریابدهر کو سوی شمس الدین از صدق نهد گامیگر پاش فروماند از عشق دو پر یابد

برنامه شماره ۵۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهحافظ، دیوان غزلیات، شماره ۲۶۸گلعذاری ز گلستان جهان ما را بسزین چمن سایه آن سرو روان ما را بسمن و همصحبتی اهل ریا دورم باداز گرانان جهان رطل گران ما را بسقصر فردوس به پاداش عمل می‌بخشندما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بسبنشین بر لب جوی و گذر عمر ببینکاین اشارت ز جهان گذران ما را بسنقد بازار جهان بنگر و آزار جهانگر شما را نه بس این سود و زیان ما را بسیار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیمدولت صحبت آن مونس جان ما را بساز در خویش خدا را به بهشتم مفرستکه سر کوی تو از کون و مکان ما را بسحافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیستطبع چون آب و غزل‌های روان ما را بسمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۲۵۸آن مایی همچو ما دلشاد باشدر گلستان همچو سرو آزاد باشچون ز شاگردان عشقی ای ظریفدر گشاد دل چو عشق استاد باشگر غمی آید گلوی او بگیرداد از او بستان امیرداد باشجان تو مستست در بزم احدتن میان خلق گو آحاد باشگاه با شیرین چو خسرو خوش بخندگه ز هجرش کوه کن فرهاد باشگه نشاط انگیز همچون گلشنشگه چو بلبل نال و خوش فریاد باشپیش سروش چون خرامد خاک باشچون گلش عنبر فشاند باد باشحاصل اینست ای برادر چون فلکدر جهان کهنه نوبنیاد باشدر میان خارها چون خارپشتسر درون و شادمان و راد باش