Chris Verlaan: ‘Ik zie mezelf als een klein boos ventje bij papa op schoot’

In Onderweg is cabaretier Chris Verlaan te gast. In 2018 wint hij het prestigieuze Cameretten Festival. Onhandigheid en pijnlijke stiltes zijn belangrijke ingrediënten voor zijn optredens. Een paar jaar geleden ontdekt hij dat hij licht autistisch is. Naast zijn bestaan als cabaretier is hij data-analist bij de GGD.  

Chris groeit op in de Kerk van de Nazarener waar hij warme herinneringen aan heeft. Hij omschrijft zichzelf als een streberig kereltje dat op school ’in huilen kon uitbarsten als hij geen sticker kreeg.’ Cabaret ontdekt hij pas op latere leeftijd als hij bij de Amsterdamse Studentenvereniging Ichtus met vriend Tjeerd het cabaret duo ‘De Wilde Gansjes’ begint. Hij noemt het ontdekken van cabaret ‘een vorm van thuiskomen’. Na zijn studietijd lijkt het optreden langzaam te verwateren.  ‘Ik ben voor mezelf blijven schrijven en voor de kat’, zegt Chris. Na het winnen van Cameretten werkt hij nu aan zijn eerste echte solovoorstelling. ‘Ik wil gewoon een ijzersterke avondvullende neerzetten zodat ik mijn plek in het theaterlandschap kan bevechten,’ vertrouwt hij Elsbeth Gruteke toe.

Het optreden zelf vindt hij heerlijk, maar de sociale verplichtingen daaromheen vindt hij lastig. Hij zegt: ‘Ik ben graag thuis waar de rolgordijnen dicht zijn, ik vind dat gewoon fijn. Optreden zelf is heel erg rustig, je zit in je eigen wereld.’

Over zijn relatie met God zegt hij: ‘Ik zie mezelf als een klein boos ventje bij papa op schoot.’ Chris Verlaan is een uur lang met Elsbeth Gruteke in gesprek over zijn werk en zijn leven.