Ganj e Hozour Programs

برنامه شماره ۱۰۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۸۹۱ ما دست تو را خواجه بخواهیم کشیدنوز نیک و بدت پاک بخواهیم بریدنهر چند شب غفلت و مستیت دراز استما بر همه چون صبح بخواهیم دمیدندر پرده ناموس و دغل چند گریزینزدیک رسیده‌ست تو را پرده دریدنهر میوه که در باغ جهان بود همه پختای غوره چون سنگ نخواهی تو پزیدنرحم آر بر این جان که طپان است در این دامنشنود مگر گوش تو آواز طپیدنچشمی است تو را در دل و آن چشم به درد استپس چیست غم تو بجز آن چشم خلیدنچون می خلد آن چشم بجو دارو و درمانتا بازرهی از خلش و آب دویدنداروی دل و دیده نبوده‌ست و نباشدای یوسف خوبان بجز از روی تو دیدنهین مخلص این را تو بفرما به تمامیکه گفت تو و قول تو مزد است شنیدن

برنامه شماره ۱۰۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۴۴۹من پیش از این می‌خواستم گفتار خود را مشتریو اکنون همی‌خواهم ز تو کز گفت خویشم واخریبت‌ها تراشیدم بسی بهر فریب هر کسیمست خلیلم من کنون سیر آمدم از آزریآمد بتی بی‌رنگ و بو دستم معطل شد بدواستاد دیگر را بجو بهر دکان بتگریدکان ز خود پرداختم انگازها انداختمقدر جنون بشناختم ز اندیشه‌ها گشتم بریگر صورتی آید به دل گویم برون رو ای مضلترکیب او ویران کنم گر او نماید لمتریکی درخور لیلی بود آن کس کز او مجنون شودپای علم آن کس بود کو راست جانی آن سریمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۷۷۸همچو فرعونی مرصع کرده ریشبرتر از عیسی پریده از خریشاو هم از نسل شغال ماده زاددر خم مالی و جاهی در فتادهر که دید آن جاه و مالش سجده کردسجدهٔ افسوسیان را او بخوردگشت مستک آن گدای ژنده‌دلقاز سجود و از تحیرهای خلقمال مار آمد که در وی زهرهاستو آن قبول و سجدهٔ خلق اژدهاستهای ای فرعون ناموسی مکنتو شغالی هیچ طاووسی مکنسوی طاووسان اگر پیدا شویعاجزی از جلوه و رسوا شویموسی و هارون چو طاووسان بدندپر جلوه بر سر و رویت زدندزشتیت پیدا شد و رسواییتسرنگون افتادی از بالاییتچون محک دیدی سیه گشتی چو قلبنقش شیری رفت و پیدا گشت کلبای سگ‌گرگین زشت از حرص و جوشپوستین شیر را بر خود مپوشغرهٔ شیرت بخواهد امتحاننقش شیر و آنگه اخلاق سگان

برنامه شماره ۱۱۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۳۹۹ای از تو من برسته ای هم توام بخوردههم در تو می‌گدازم چون از توام فسردهگه در کفم فشاری گه زیر پا به هر غمزیرا که می‌نگردد انگور نافشردهچون نور آفتابی بر خاک ما فکندیو آن گاه اندک اندک باز آن طرف ببردهاز روزن تن خود چون نور بازگردیمدر قرص آفتابی پاک از گناه و خردهآن کس که قرص بیند گوید که گشت زندهو آن کو به روزن آید گوید فلان بمردهدر جام رنج و شادی پوشیده اصل ما رادر مغز اصل صافیم باقی بمانده دردهای اصل اصل دل‌ها ای شمس حق تبریزای صد جگر کبابت تا چیست قدر گرده

برنامه شماره ۱۱۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۴۳۰ای آن که بر اسب بقا از دیر فانی می‌رویدانا و بینای رهی آن سو که دانی می‌رویبی‌همره جسم و عرض بی‌دام و دانه و بی‌غرضاز تلخکامی می‌رهی در کامرانی می‌روینی همچو عقل دانه چین نی همچو نفس پر ز کیننی روح حیوان زمین تو جان جانی می‌رویای چون فلک دربافته‌ای همچو مه درتافتهاز ره نشانی یافته در بی‌نشانی می‌رویای غرقه سودای او ای بیخود از صهبای اواز مدرسه اسمای او اندر معانی می‌رویای خوی تو چون آب جو داده زمین را رنگ و بوتا کس نپندارد که تو بی‌ارمغانی می‌رویکو سایه منصور حق تا فاش فرماید سبقکز مستعینی می‌رهی در مستعانی می‌رویشب کاروان‌ها زین جهان بر می‌رود تا آسمانتو خود به تنهایی خود صد کاروانی می‌رویای آفتاب آن جهان در ذره‌ای چونی نهانوی پادشاه شه نشان در پاسبانی می‌رویای بس طلسمات عجب بستی برون از روز و شبتا چشم پندارد که تو اندر مکانی می‌رویای لطف غیبی چند تو شکل بهاری می‌شویوی عدل مطلق چند تو اندر خزانی می‌رویآخر برون آ زین صور چادر برون افکن ز سرتا چند در رنگ بشر در گله بانی می‌رویای ظاهر و پنهان چو جان وی چاکر و سلطان چو جانکی بینمت پنهان چو جان در بی‌زبانی می‌رویمولوی، مثنوی، دفتر چهارم، سطر ۲۹۳۳پادشاهی بر ندیمی خشم کردخواست تا از وی برآرد دود و گردکرد شه شمشیر بیرون از غلافتا زند بر وی جزای آن خلافهیچ کس را زهره نه تا دم زندیا شفیعی بر شفاعت بر تندجز عمادالملک نامی در خواصدر شفاعت مصطفی‌وارانه خاصبر جهید و زود در سجده فتاددر زمان شه تیغ قهر از کف نهادگفت اگر دیوست من بخشیدمشور بلیسی کرد من پوشیدمشچونک آمد پای تو اندر میانراضیم گر کرد مجرم صد زیانصد هزاران خشم را توانم شکستکه ترا آن فضل و آن مقدار هستلابه‌ات را هیچ نتوانم شکستزآنک لابهٔ تو یقین لابهٔ منستگر زمین و آسمان بر هم زدیز انتقام این مرد بیرون نامدیور شدی ذره به ذره لابه‌گراو نبردی این زمان از تیغ سربر تو می‌ننهیم منت ای کریملیک شرح عزت تست ای ندیماین نکردی تو که من کردم یقینایی صفاتت در صفات ما دفینتو درین مستعملی نی عاملیزانک محمول منی نی حاملیما رمیت اذ رمیت گشته‌ایخویشتن در موج چون کف هشته‌ایلا شدی پهلوی الا خانه‌گیراین عجب که هم اسیری هم امیرآنچ دادی تو ندای شاه داداوست بس الله اعلم بالرشادوآن ندیم رسته از زخم و بلازین شفیع آزرد و برگشت از ولادوستی ببرید زان مخلص تمامرو به حایط کرد تا نارد سلامزین شفیع خویشتن بیگانه شدزین تعجب خلق در افسانه شدکه نه مجنونست یاری چون بریداز کسی که جان او را وا خریدوا خریدش آن دم از گردن زدنخاک نعل پاش بایستی شدنبازگونه رفت و بیزاری گرفتبا چنین دلدار کین‌داری گرفتپس ملامت کرد او را مصلحیکیین جفا چون می‌کنی با ناصحیجان تو بخرید آن دلدار خاصآن دم از گردن زدن کردت خلاصگر بدی کردی نبایستی رمیدخاصه نیکی کرد آن یار حمیدگفت بهر شاه مبذولست جاناو چرا آید شفیع اندر میانلی مع‌الله وقت بود آن دم مرالا یسع فیه نبی مجتبیمن نخواهم رحمتی جز زخم شاهمن نخواهم غیر آن شه را پناهغیر شه را بهر آن لا کرده‌امکه به سوی شه تولا کرده‌امگر ببرد او به قهر خود سرمشاه بخشد شصت جان دیگرمکار من سربازی و بی‌خویشی استکار شاهنشاه من سربخشی استفخر آن سر که کف شاهش بردننگ آن سر کو به غیری سر بردشب که شاه از قهر در قیرش کشیدننگ دارد از هزاران روز عیدخود طواف آنک او شه‌بین بودفوق قهر و لطف و کفر و دین بودزان نیامد یک عبارت در جهانکه نهانست و نهانست و نهانزانک این اسما و الفاظ حمیداز گلابهٔ آدمی آمد پدیدعلم الاسما بد آدم را اماملیک نه اندر لباس عین و لامچون نهاد از آب و گل بر سر کلاهگشت آن اسمای جانی روسیاهکه نقاب حرف و دم در خود کشیدتا شود بر آب و گل معنی پدیدگرچه از یک وجه منطق کاشف استلیک از ده وجه پرده و مکنف است

برنامه شماره ۱۱۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۳۸۸این جا کسی است پنهان دامان من گرفتهخود را سپس کشیده پیشان من گرفتهاین جا کسی است پنهان چون جان و خوشتر از جانباغی به من نموده ایوان من گرفتهاین جا کسی است پنهان همچون خیال در دلاما فروغ رویش ارکان من گرفتهاین جا کسی است پنهان مانند قند در نیشیرین شکرفروشی دکان من گرفتهجادو و چشم بندی چشم کسش نبیندسوداگری است موزون میزان من گرفتهچون گلشکر من و او در همدگر سرشتهمن خوی او گرفته او آن من گرفتهدر چشم من نیاید خوبان جمله عالمبنگر خیال خوبش مژگان من گرفتهمن خسته گرد عالم درمان ز کس ندیدمتا درد عشق دیدم درمان من گرفتهتو نیز دل کبابی درمان ز درد یابیگر گرد درد گردی فرمان من گرفتهدر بحر ناامیدی از خود طمع بریدیزین بحر سر برآری مرجان من گرفتهبشکن طلسم صورت بگشای چشم سیرتتا شرق و غرب بینی سلطان من گرفتهساقی غیب بینی پیدا سلام کردهپیمانه جام کرده پیمان من گرفتهمن دامنش کشیده کای نوح روح دیدهاز گریه عالمی بین طوفان من گرفتهتو تاج ما وآنگه سرهای ما شکستهتو یار غار وآنگه یاران من گرفتهگوید ز گریه بگذر زان سوی گریه بنگرعشاق روح گشته ریحان من گرفتهیاران دل شکسته بر صدر دل نشستهمستان و می‌پرستان میدان من گرفتههمچو سگان تازی می‌کن شکار خامشنی چون سگان عوعو کهدان من گرفتهتبریز شمس دین را بر چرخ جان ببینیاشراق نور رویش کیهان من گرفته

برنامه شماره ۱۱۴ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۸۱۰من دزد دیدم کو برد مال و متاع مردماناین دزد ما خود دزد را چون می بدزدد از میانخواهند از سلطان امان چون دزد افزونی کنددزدی چو سلطان می کند پس از کجا خواهند امانعشق است آن سلطان که او از جمله دزدان دل بردتا پیش آن سرکش برد حق سرکشان را موکشانعشق است آن دزدی که او از شحنگان دل می برددر خدمت آن دزد بین تو شحنگان بی‌کرانآواز دادم دوش من کای خفتگان دزد آمده‌ستدزدید او از چابکی در حین زبانم از دهانگفتم ببندم دست او خود بست او دستان منگفتم به زندانش کنم او می نگنجد در جهاناز لذت دزدی او هر پاسبان دزدی شدهاز حیله و دستان او هر زیرکی گشته نهانخلقی ببینی نیم شب جمع آمده کان دزد کواو نیز می پرسد که کو آن دزد او خود در میانای مایه هر گفت و گو ای دشمن و ای دوست روای هم حیات جاودان ای هم بلای ناگهانای رفته اندر خون دل ای دل تو را کرده بحلبر من بزن زخم و مهل حقا نمی‌خواهم امانسخته کمانی خوش بکش بر من بزن آن تیر خوشای من فدای تیر تو ای من غلام آن کمانزخم تو در رگ‌های من جان است و جان افزای منشمشیر تو بر نای من حیف است ای شاه جهانکو حلق اسماعیل تا از خنجرت شکری کندجرجیس کو کز زخم تو جانی سپارد هر زمانشه شمس تبریزی مگر چون بازآید از سفریک چند بود اندر بشر شد همچو عنقا بی‌نشانمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۲۸۱۶شب چو شه محمود برمی‌گشت فردبا گروهی قوم دزدان باز خوردپس بگفتندش کیی ای بوالوفاگفت شه من هم یکی‌ام از شماآن یکی گفت ای گروه مکر کیشتا بگوید هر یکی فرهنگ خویشتا بگوید با حریفان در سمرکو چه دارد در جبلت از هنرآن یکی گفت ای گروه فن‌فروشهست خاصیت مرا اندر دو گوشکه بدانم سگ چه می‌گوید به بانگقوم گفتندش ز دیناری دو دانگآن دگر گفت ای گروه زرپرستجمله خاصیت مرا چشم اندرستهر که را شب بینم اندر قیروانروز بشناسم من او را بی‌گمانگفت یک خاصیتم در بازو استکه زنم من نقبها با زور دستگفت یک خاصیتم در بینی استکار من در خاکها بوبینی استسرالناس معادن داد دستکه رسول آن را پی چه گفته استمن ز خاک تن بدانم کاندر آنچند نقدست و چه دارد او ز کاندر یکی کان زر بی‌اندازه درجوان دگر دخلش بود کمتر ز خرجهم‌چو مجنون بو کنم من خاک راخاک لیلی را بیابم بی‌خطابو کنم دانم ز هر پیراهنیگر بود یوسف و گر آهرمنیهم‌چو احمد که برد بو از یمنزان نصیبی یافت این بینی منکه کدامین خاک همسایهٔ زرستیا کدامین خاک صفر و ابترستگفت یک نک خاصیت در پنجه‌امکه کمندی افکنم طول علمهم‌چو احمد که کمند انداخت جانشتا کمندش برد سوی آسمانشگفت حقش ای کمندانداز بیتآن ز من دان ما رمیت اذ رمیتپس بپرسیدند زان شه کای سندمر ترا خاصیت اندر چه بودگفت در ریشم بود خاصیتمکه رهانم مجرمان را از نقممجرمان را چون به جلادان دهندچون بجنبد ریش من زیشان رهندچون بجنبانم به رحمت ریش راطی کنند آن قتل و آن تشویش راقوم گفتندش که قطب ما تویکه خلاص روز محنتمان شویچون سگی بانگی بزد از سوی راستگفت می‌گوید که سلطان با شماستخاک بو کرد آن دگر از ربوه‌ایگفت این هست از وثاق بیوه‌ایپس کمند انداخت استاد کمندتا شدند آن سوی دیوار بلندجای دیگر خاک را چون بوی کردگفت خاک مخزن شاهیست فردنقب‌زن زد نقب در مخزن رسیدهر یکی از مخزن اسبابی کشیدبس زر و زربفت و گوهرهای زفتقوم بردند و نهان کردند تفتشه معین دید منزل‌گاهشانحلیه و نام و پناه و راهشانخویش را دزدید ازیشان بازگشتروز در دیوان بگفت آن سرگذشتپس روان گشتند سرهنگان مستتا که دزدان را گرفتند و ببستدست‌بسته سوی دیوان آمدندوز نهیب جان خود لرزان شدندچونک استادند پیش تخت شاهیار شبشان بود آن شاه چو ماهآنک چشمش شب بهرکه انداختیروز دیدی بی شکش بشناختیشاه را بر تخت دید و گفت اینبود با ما دوش شب‌گرد و قرینوقت آن شد ای شه مکتوم‌سیرکز کرم ریشی بجنبانی به خیر

برنامه شماره ۳۵۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهغزل شمارهٔ ۱۸۷، مولویاز سینه پاک کردم افکار فلسفی رادر دیده جای کردم اشکال یوسفی رانادر جمال باید کاندر زبان نیایدتا سجده راست آید مر آدم صفی راطوری چگونه طوری نوری چگونه نوریهر لحظه نور بخشد صد شمع منطفی راخورشید چون برآید هر ذره رو نمایدنوری دگر بباید ذرات مختفی رااصل وجودها او دریای جودها اوچون صید میکند او اشیاء منتفی رامولوی، مثنوی معنوی، دفتر ششم، سطر ۳۱۰۰چون شدی زیبا بدان زیبا رسی

که رهاند روح را از بیکسیمولوی، مثنوی معنوی، دفتر چهارم، سطر ۱۸۶۰شاد آن صوفی که رزقش کم شود

آن شَبَهش دُر گردد و او یَم شود

زان جِرای خاص هر که آگاه شد

او سزای قرب و اجریگاه شد

زان جرای روح چون نقصان شود

جانش از نقصان آن لرزان شود

پس بداند که خطایی رفته است

که سَمَنزار رضا آشفته استمولوی، مثنوی معنوی، دفتر سوم، سطر ۲۵۳۵همچنانک قدر تن از جان بودقدر جان از پرتو جانان بودگر بُدی جان زنده بی پرتو کنونهیچ گفتی کافران را مَیّتونمولوی، مثنوی معنوی، دفتر اول، سطر ۱۵۹۸جانها در اصل خود عیسی دمندیک زمان زخمند و گاهی مرهمندگر حجاب از جانها بر خاستیگفت هر جانی مسیحآساستیمولوی، مثنوی معنوی، دفتر پنجم، سطر ۱۴۴تن چو با برگست روز و شب از آنشاخ جان در برگریزست و خزانبرگ تن بیبرگی جانست زوداین بباید کاستن آن را فزودمولوی، مثنوی معنوی، دفتر دوم، سطر ۱۸۵۰ترک عیسی کرده خر پرورده ایلاجرم چون خر برون پرده ایطالع عیسیست علم و معرفتطالع خر نیست ای تو خر صفتمولوی، مثنوی معنوی، دفتر اول، سطر ۷۱۲جان بیمعنی درین تن بی خلافهست همچون تیغ چوبین در غلافتا غلاف اندر بود باقیمتستچون برون شد سوختن را آلتستمولوی، مثنوی معنوی، دفتر دوم، سطر ۱۸۶۰وز ضعیفی عقل تو ای خربهااین خر پژمرده گشتست اژدهامولوی، مثنوی معنوی، دفتر اول، سطر ۲۵۱۶روح صالح قابل آفات نیست

زخم بر ناقه بود بر ذات نیست

کس نیابد بر دل ایشان ظفر

بر صدف آید ضرر نه بر گهر

روح صالح قابل آزار نیست

نور یزدان سغبهٔ کفار نیست

برنامه شماره ۳۵۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF، تمامی اشعار این برنامهغزل شمارهٔ۴۸۹، مولویاگر تو مست وصالی رخ تو ترش چراستبرون شیشه ز حال درون شیشه گواستپدید باشد مستی میان صد هشیارز بوی رنگ و ز چشم و فتادن از چپ و راستعلی الخصوص شرابی که اولیا نوشندکه جوش و نوش و قوامش ز خم لطف خداستخم شراب میان هزار خم دگربه کف و تف و به جوش و به غلغله پیداستچو جوش دیدی می‌دان که آتش‌ست ز جانخروش دیدی می‌دانک شعله سوداستبدانک سرکه فروشی شراب کی دهدتکه جرعه‌اش را صد من شکر به نقد بهاستبهای باده من المؤمنین انفسهمهوای نفس بمان گر هوات بیع و شراستهوای نفس رها کردی و عوض نرسیدمگو چنین که بر آن مکرم این دروغ خطاستکسی که شب به خرابات قاب قوسینستدرون دیده پرنور او خمار لقاستطهارتی‌ست ز غم باده شراب طهوردر آن دماغ که باده‌ست باد غم ز کجاستابیت عند ربی نام آن خراباتستنشان یطعم و یسقن هم از پیمبر ماستمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت شماره ۷۳۱تا نگشتند اختران ما نهاندانک پنهانست خورشید جهانگرز بر خود زن منی در هم شکنزانک پنبهٔ گوش آمد چشم تنگرز بر خود می‌زنی خود ای دنیعکس تست اندر فعالم این منیعکس خود در صورت من دیده‌ایدر قتال خویش بر جوشیده‌ایهم‌چو آن شیری که در چه شد فروعکس خود را خصم خود پنداشت اونفی ضد هست باشد بی‌شکیتا ز ضد ضد را بدانی اندکیاین زمان جز نفی ضد اعلام نیستاندرین نشات دمی بی‌دام نیستبی‌حجابت باید آن ای ذو لبابمرگ را بگزین و بر دران حجابنه چنان مرگی که در گوری رویمرگ تبدیلی که در نوری رویمرد بالغ گشت آن بچگی بمردرومیی شد صبغت زنگی ستردخاک زر شد هیات خاکی نماندغم فرج شد خار غمناکی نماندمصطفی زین گفت کای اسرارجومرده را خواهی که بینی زنده تومی‌رود چون زندگان بر خاکدانمرده و جانش شده بر آسمانجانش را این دم به بالا مسکنیستگر بمیرد روح او را نقل نیستزانک پیش از مرگ او کردست نقلاین بمردن فهم آید نه به عقلنقل باشد نه چو نقل جان عامهم‌چو نقلی از مقامی تا مقامهرکه خواهد که ببیند بر زمینمرده‌ای را می‌رود ظاهر چنینمر ابوبکر تقی را گو ببینشد ز صدیقی امیرالمحشریناندرین نشات نگر صدیق راتا به حشر افزون کنی تصدیق را