Bogi Ágústsson fékk nýlega fálkaorðinu fyrir störf á vettvangi fjölmiðlunar og nærrænnar samvinnu. Hann segir það hafa verið tilviljun að hann sótti um á fréttastofu sjónvarpsins þá aðeins 24 ára gamall. Bogi er formaður Norræna félagsins en félagið var stofnað árið 1922 til að efla samstarf og vinuáttutengsl Íslendinga og annarra Norðurlandabúa. Í þættinum var að sjálfsögðu einnig talað um KR.

Anna segir að íslensku þjóðlögin hafi tekið meira pláss í starfi sínu eftir því sem tíminn líður og þykir vænt um það. Fyrir nokkru kviknaði sú löngun að setja þjóðlög í stærra samhengi og fara með þau út fyrir hefðbundin tónleikarými og bjóða fólki að koma og eiga saman stund og hlýða á tónlist í ómótstæðilegu umhverfi. Anna segir að í þjóðlögunum sé ólýsanleg fegurð sem eykst við nánari kynni. Ann er að leggjast í tónleikaferðalag með þjóðlögin og sögur sem tengjast lögunum og hún kallar tónleikaröðina Uppi og niðri og þar í miðju- úr alfaraleið. LOkamarkmið ferðarinnar er að festa tónleikana og umvherfið í mynd og hlóð.

Anna segir frá því að þegar hún syngur lagið "Fagurt er fjörðum" þá hugsar hún til bróður síns sem lést í snjóflóðina á Flateyri og lagið "Sofðu unga ástin mín" og þá hugsar hún um annan bróður sinn sem lést úr krabbameini og hún rijfar upp í þættinum þegar hún söng lagið í jarðarförinni

Bjarni Skúli er bæjarlistamaður Akraness, en hann hefur haldið myndlistarsýningar víða um Evrópu en hann býr í Hollandi. Þrátt fyrir að hann er búsettur erlendis hefur Bjarni Skúli haldið tryggð við heimahagana og þykir ekkert skemmtilegra en að rifja upp gamlar minningar frá heimabænum Akranes í gegnum verk sín. Hann gaf út fyrir nokkrum árum bókina "Akranes, heima við hafið" Í bókinni gefur að líta röð málverka sem Bjarni hefur málað og lýsir hann myndaröðinni sem "minningum á striga"

Kristján hugsar á ítölsku enda bjó hann á Ítalíu í 35 ár. Kristján segir frá lífinu þar og að ítalska hjartað slái alltaf hratt. Hann segir frá verkefni sem hann tók þátt í með Ragnari Kjartanssyni listamanni þar sem hann söng stanslaust í 12 klukkustundir á sviði og söng alltaf sömu aríuna og lýsir því með bros á vör hvernig það er að standa á sviði í tólf klukkustundir, en viðurkennir það að hann hafi þurft að hvíla sig vel eftir þetta.

Árelía Eydís svarar með gleði spurningunni hvernig hún kennir forystu og lýsir því hvað það er sem að einkennir íslenska forystu. Árelía hefur skrifað nokkrar bækur bæði fræðibækur og skáldsögu bækur og sú sjöunda, Sara er að koma út á næstu dögum.

Valgeir rifjar upp þegar hann dvaldi hjá frænda sínum á Galtarvita og lýsir því hvernig besti rjómi í heimi bragðast. Valgeir lýsir heimilislífinu þessari stemningu sem var á heimili vitavarðar fyrir vestan.

Fritz fékk köllun á miðjum aldri og fór í guðfræði, hann er starfandi prestur á Reykjanesbæ og segir frá því hversu mikilvægt það er að hlusta á innsæi sitt. Hann sinnir sálgæslu og tala rum hversu mikilvæg tþað er honum að vinna við það. Fritz hefur skrifað fimm glæpasögur og talar um bækurnar og þá gleði að skrifa.

Ólafur fékk heiðursverðlaun á verðlaunahátíð barnanna og þykir vænt um þau verðlaun. Hann segist skrifa sögur fyrir barnið í sjálfum sér. Ólafur Haukur brosir út í annað þegar hann er spurður hvenær Hattur og Fattur komu inn í lílf hans og segir að það sé best að vera í þokkalega góðu skapi til að semja fjörug lög.

Stefán brosir þegar hann er spurður hvort hann sé lunkinn í viðskiptum og svarar því játandi, hann lítur á sig sem frumkvöðul og segir það vissulega skapandi að byggja upp fyrirtæki, fá hugmyndir og trúa á hugmyndir sínar. Hann rifjar upp sveitaböllin með Bítlavinafélaginu og rifjar upp að það eru 29 ár síðan hann gekk í hljómsveitina Nýdönsk. Stefán talar um bókahagkerfið í tengslum við Storytel og segir frá því ævintýri öllu,

Íris Ösp starfar sem lögfræðingur en var að gefa út spennusöguna Röskun sem fjallar um Heru sem upplifir óþægilega nærveru í íbúð sinni. Íris segst en vera feimin við rithöfundatitilinn en hugmyndirnar eru magrar og hún er byrjuð á nýrri bók.