Het Ene Moment

In ‘Onderweg’ is de eigenzinnige schrijfster Franca Treur te gast. Hoewel ze in 2001 breekt met de Gereformeerde Gemeente blijft religie een belangrijk onderwerp in haar werk. ‘Ik ben niet iemand die wars is van religieuze gevoelens. Ik kan me daar alleen geen persoonlijke God bij voorstellen’, vertelt ze aan Elsbeth Gruteke die een uur lang met haar in gesprek is over haar werk en haar leven.

Het is een bijzondere tijd voor Franca, want ze is hoogzwanger als ze dit interview geeft. Haar kind zal niet opgroeien in een kerk zoals zij zelf. Hierover zegt ze: ‘Mijn kind heeft niet wat ik ook had; ingebed zijn in een groep.’

Als de bevindelijk gereformeerden in het nieuws zijn wordt Franca nog regelmatig om haar mening gevraagd. ‘Ik ben woordvoerder voor een wereld waar ik niet toebehoor’ vertelt ze.

Franca maakt in 2009 een onuitwisbare indruk met haar debuut ‘Dorsvloer vol Confetti’. De roman maakt veel los binnen en buiten de gereformeerde gemeente. Ze schrijft wekelijks columns voor Dagblad Trouw en haar laatste boek ‘regieaanwijzingen voor de liefde’ oogstte lovende kritieken.

In ‘Onderweg’ is de eigenzinnige schrijfster Franca Treur te gast. Hoewel ze in 2001 breekt met de Gereformeerde Gemeente blijft religie een belangrijk onderwerp in haar werk. ‘Ik ben niet iemand die wars is van religieuze gevoelens. Ik kan me daar alleen geen persoonlijke God bij voorstellen’, vertelt ze aan Elsbeth Gruteke die een uur lang met haar in gesprek is over haar werk en haar leven.

Het is een bijzondere tijd voor Franca, want ze is hoogzwanger als ze dit interview geeft. Haar kind zal niet opgroeien in een kerk zoals zij zelf. Hierover zegt ze: ‘Mijn kind heeft niet wat ik ook had; ingebed zijn in een groep.’

Als de bevindelijk gereformeerden in het nieuws zijn wordt Franca nog regelmatig om haar mening gevraagd. ‘Ik ben woordvoerder voor een wereld waar ik niet toebehoor’ vertelt ze.

Franca maakt in 2009 een onuitwisbare indruk met haar debuut ‘Dorsvloer vol Confetti’. De roman maakt veel los binnen en buiten de gereformeerde gemeente. Ze schrijft wekelijks columns voor Dagblad Trouw en haar laatste boek ‘regieaanwijzingen voor de liefde’ oogstte lovende kritieken.

In ‘Onderweg’ is de bevlogen kerkplanter en sociaal ondernemer Henk Bouma te gast. Hij stichtte in de Utrechtse wijk Kanaleneiland de multiculturele geloofsgemeenschap ‘Huis van Vrede’. Elsbeth Gruteke is een uur lang met Henk in gesprek over zijn werk en zijn leven.

Volgens Henk laten Nederlandse kerken onvoldoende zien hoe divers ons land eigenlijk is. De kerk moet niet alleen een plek zijn voor blanke hoogopgeleide Nederlanders. Henk zegt: ‘Te weinig mensen die leidinggeven in de kerk weten hoe het is om van een uitkering te leven.’

Na zijn studie aan de HEAO komt Henk als missionair werker terecht in de Londense wijk ‘Isle of Dogs’, waar hij veel armoede ziet. In de Engelse hoofdstad bezoekt hij de Schotse Presbyteriaanse Kerk, waar zijn geloof verdiept en waar hij de waarde van gemeenschap leert te waarderen. Ook ontmoet hij zijn vrouw in deze tijd. Ze krijgen twee zoons die ze Arabische namen geven; Shafiq en Khaled.

In 2009 gaat het gezin in Kanaleneiland wonen. Henks drijfveer is ‘dat mensen de vrede van Jezus leren kennen’. Dat wenst hij ook zijn islamitische buurgenoten toe met wie hij veel contact heeft. Waarom hij het belangrijk vindt dat mensen die vrede leren kennen? ‘Ik geloof in leven voor de dood!’

In ‘Onderweg’ is de bevlogen kerkplanter en sociaal ondernemer Henk Bouma te gast. Hij stichtte in de Utrechtse wijk Kanaleneiland de multiculturele geloofsgemeenschap ‘Huis van Vrede’. Elsbeth Gruteke is een uur lang met Henk in gesprek over zijn werk en zijn leven.

Volgens Henk laten Nederlandse kerken onvoldoende zien hoe divers ons land eigenlijk is. De kerk moet niet alleen een plek zijn voor blanke hoogopgeleide Nederlanders. Henk zegt: ‘Te weinig mensen die leidinggeven in de kerk weten hoe het is om van een uitkering te leven.’

Na zijn studie aan de HEAO komt Henk als missionair werker terecht in de Londense wijk ‘Isle of Dogs’, waar hij veel armoede ziet. In de Engelse hoofdstad bezoekt hij de Schotse Presbyteriaanse Kerk, waar zijn geloof verdiept en waar hij de waarde van gemeenschap leert te waarderen. Ook ontmoet hij zijn vrouw in deze tijd. Ze krijgen twee zoons die ze Arabische namen geven; Shafiq en Khaled.

In 2009 gaat het gezin in Kanaleneiland wonen. Henks drijfveer is ‘dat mensen de vrede van Jezus leren kennen’. Dat wenst hij ook zijn islamitische buurgenoten toe met wie hij veel contact heeft. Waarom hij het belangrijk vindt dat mensen die vrede leren kennen? ‘Ik geloof in leven voor de dood!’

In ‘Onderweg’ is journalist en schrijfster Katja Kreukels een uur lang te gast bij Elsbeth Gruteke. Ze schreef het boek ‘‘Mijn vader was priester’. Toen Katja achttien jaar was vertelde haar vader dat hij voor haar geboorte een ander leven had gehad; hij was priester geweest in de Rooms Katholieke Kerk. ‘Ik vond het een heel vreemde en onwerkelijke gedachten. Ik zag het ergens dan wel voor me dat hij achter een altaar stond als priester. Maar ik moest echt de foto’s later zien om het te geloven.’

Deze familiegeschiedenis liet de schrijfster niet los, het resulteerde in het boek dat afgelopen jaar verscheen. Het koste Katja tien jaar om het verhaal het schrijven, het begon aanvankelijk als een reisverslag. Katja dook in oude archieven en deed interviews met familieleden en oude klasgenoten van haar vader. ‘Je eigen tijd lijkt minder hard te tikken als je in het verleden duikt’, vertelt Katja. Ze leerde haar vader op een andere manier kennen. ‘Ik ben mijn vader meer als compleet mens gaan zien’.

Naast het verhaal van haar vader vertelt Katja in ‘Onderweg’ ook haar eigen verhaal. Hoe ze opgroeide in Sittard, Journalistiek studeerde in Tilburg en uiteindelijk terecht kwam in Amsterdam. Katja gaat zelf niet meer zoals haar vader naar de Katholieke Kerk maar als journalist schrijft ze graag verhalen over religie.

In ‘Onderweg’ is journalist en schrijfster Katja Kreukels een uur lang te gast bij Elsbeth Gruteke. Ze schreef het boek ‘‘Mijn vader was priester’. Toen Katja achttien jaar was vertelde haar vader dat hij voor haar geboorte een ander leven had gehad; hij was priester geweest in de Rooms Katholieke Kerk. ‘Ik vond het een heel vreemde en onwerkelijke gedachten. Ik zag het ergens dan wel voor me dat hij achter een altaar stond als priester. Maar ik moest echt de foto’s later zien om het te geloven.’

Deze familiegeschiedenis liet de schrijfster niet los, het resulteerde in het boek dat afgelopen jaar verscheen. Het koste Katja tien jaar om het verhaal het schrijven, het begon aanvankelijk als een reisverslag. Katja dook in oude archieven en deed interviews met familieleden en oude klasgenoten van haar vader. ‘Je eigen tijd lijkt minder hard te tikken als je in het verleden duikt’, vertelt Katja. Ze leerde haar vader op een andere manier kennen. ‘Ik ben mijn vader meer als compleet mens gaan zien’.

Naast het verhaal van haar vader vertelt Katja in ‘Onderweg’ ook haar eigen verhaal. Hoe ze opgroeide in Sittard, Journalistiek studeerde in Tilburg en uiteindelijk terecht kwam in Amsterdam. Katja gaat zelf niet meer zoals haar vader naar de Katholieke Kerk maar als journalist schrijft ze graag verhalen over religie.

In ‘Onderweg’ is filmmaker en theoloog Kees-Jan Mulder een uur lang te gast bij Elsbeth Gruteke. Kees-Jan (32) is co-regisseur van de film ‘Dos Santos’ die in 2015 wordt geselecteerd als kanshebber voor een Gouden Kalf.

Hij groeit op in het Zeeuwse Goes en weet als klein jongetje heel zeker dat hij dominee wil worden. Maar als puber krijgt hij de camera van zijn opa in zijn handen. De eerste scene die hij daarmee filmt is een vechtpartij tussen zijn broertjes. Vanaf dat moment weet hij ook zeker dat hij filmmaker wil worden. Hij heeft een dubbele roeping en dus studeert hij tegelijkertijd aan de filmacademie en theologie. Een logische combinatie wat hem betreft want: ‘Film gaat altijd over geloof. Voor elke film moet je geloven voor de duur van de film.’

In ‘Onderweg’ vertelt Kees-Jan over zijn moeilijke basisschooltijd, over zijn filmwerk voor diverse ontwikkelingsorganisaties, over een bijzondere ontmoeting met een engel in Oostenrijk en over zijn ambitie om in de toekomst een lange bioscoopfilm te maken.

In ‘Onderweg’ is filmmaker en theoloog Kees-Jan Mulder een uur lang te gast bij Elsbeth Gruteke. Kees-Jan (32) is co-regisseur van de film ‘Dos Santos’ die in 2015 wordt geselecteerd als kanshebber voor een Gouden Kalf.

Hij groeit op in het Zeeuwse Goes en weet als klein jongetje heel zeker dat hij dominee wil worden. Maar als puber krijgt hij de camera van zijn opa in zijn handen. De eerste scene die hij daarmee filmt is een vechtpartij tussen zijn broertjes. Vanaf dat moment weet hij ook zeker dat hij filmmaker wil worden. Hij heeft een dubbele roeping en dus studeert hij tegelijkertijd aan de filmacademie en theologie. Een logische combinatie wat hem betreft want: ‘Film gaat altijd over geloof. Voor elke film moet je geloven voor de duur van de film.’

In ‘Onderweg’ vertelt Kees-Jan over zijn moeilijke basisschooltijd, over zijn filmwerk voor diverse ontwikkelingsorganisaties, over een bijzondere ontmoeting met een engel in Oostenrijk en over zijn ambitie om in de toekomst een lange bioscoopfilm te maken.

Elsbeth Gruteke spreekt in deze uitzending van ‘Onderweg’ met Tim van Iersel. De ‘dementiedominee’ kan het moeilijk hebben als mensen met dementie worden afgeschreven. Hij werkt als geestelijk verzorger in drie woonzorgcentra in Den Haag, geeft overal in het land lezingen aan professionals en mantelzorgers en zit in de Toetsingscommissie Euthanasie. Daarnaast bracht Van Iersel al twee boeken uit: ‘Dilemma’s bij dementie’ en ‘Godvergeten; gedachten over geloof en dementie’.

In zijn werk met ouderen kwam Van Iersel erachter dat geloof niet alleen iets verstandelijks is, maar dat het ook alles met gevoel en sfeer te maken heeft. “Mijn visie op geloven is te beperkt”, zegt hij. Hij krijgt vaak van mensen te horen dat ze niet dement willen eindigen in een bejaardentehuis omdat dit mensonterend zou zijn. Tim zegt hierover: “Ik denk dat niets de eer van de mens kan aantasten."

In ‘Onderweg’ vertelt Van Iersel over zijn jeugd in Woerden, over zijn geloofstwijfels tijdens zijn studie aan de VU en over zijn belevenissen met ouderen.

Elsbeth Gruteke spreekt in deze uitzending van ‘Onderweg’ met Tim van Iersel. De ‘dementiedominee’ kan het moeilijk hebben als mensen met dementie worden afgeschreven. Hij werkt als geestelijk verzorger in drie woonzorgcentra in Den Haag, geeft overal in het land lezingen aan professionals en mantelzorgers en zit in de Toetsingscommissie Euthanasie. Daarnaast bracht Van Iersel al twee boeken uit: ‘Dilemma’s bij dementie’ en ‘Godvergeten; gedachten over geloof en dementie’.

In zijn werk met ouderen kwam Van Iersel erachter dat geloof niet alleen iets verstandelijks is, maar dat het ook alles met gevoel en sfeer te maken heeft. “Mijn visie op geloven is te beperkt”, zegt hij. Hij krijgt vaak van mensen te horen dat ze niet dement willen eindigen in een bejaardentehuis omdat dit mensonterend zou zijn. Tim zegt hierover: “Ik denk dat niets de eer van de mens kan aantasten."

In ‘Onderweg’ vertelt Van Iersel over zijn jeugd in Woerden, over zijn geloofstwijfels tijdens zijn studie aan de VU en over zijn belevenissen met ouderen.