Opium

Annemieke Bosman praat met schrijver en dichter Pim Lammers over zijn bundel "Ik denk dat ik ontvoerd ben."

Het is een bundel vol gedichten over de bijzondere band met broers, zussen, vaders, moeders, opa’s, oma’s, ooms en tantes. Over traditionele of juist heel moderne families. Over de gesprekken die je hebt tijdens het eten. Over een tante die geen man is maar ook geen vrouw. Over racen met je oom in een rolstoel. Maar ook over stiekem verliefd zijn of over een oudere broer die ineens de deur van de badkamer voor je neus op slot doet. 

Van gevoelig tot grappig: Zilveren Griffel winnaar Pim Lammers weet moeiteloos in de huid van kinderen te kruipen en hun gevoelens te beschrijven. Sarah van Dongen maakte er frisse illustraties bij vol grappige details en met een ontregelend perspectief. 

Annemieke Bosman in gesprek met fotograaf Koen Hauser. Hauser, nog niet zo lang geleden Fotograaf des Vaderlands, doet mee aan BredaPhoto Festival.

Het tiende BredaPhoto Festival dat tot en met 23 oktober loopt is de grootste fototentoonstelling in de Benelux. Thema is 'Theatre of Dreams' en gaat over hoop en verandering en presenteert voorstellen voor een nieuwe kijk op de wereld. Koen Hauser presenteert op dit fotofestival zijn nieuwe installatie 'In Paradisum'.

Koen Hauser is, naast fotograaf, een enthousiaste tuinder. Het buitenleven is voor hem een toevluchtsoord, weg van de complexiteit van de wereld en de manier waarop we erin navigeren. Met 'In Paradisum' onderzoekt Hauser de mogelijkheden om een puur en directer contact met de wereld te herstellen. In dit werk gebruikt hij fotografische beelden als verf op een manier die lijkt op de oude Japanse marmerkunst, Suminagashi.

Koen Hauser (1972, Nederland) rondde zijn master in de sociale psychologie af voordat hij in 2002 afstudeerde aan de Gerrit Rietveld Academie. Zowel in opdracht als in zijn autonome projecten verwijst hij naar beelden uit culturele instellingen, musea, archieven en het publieke domein. Zijn werk wordt tentoongesteld in heel Europa, de Verenigde Staten en China en is vertegenwoordigd in zowel nationale als internationale collecties.

Annemieke Bosman in gesprek met toneelschrijver Frank Siera.

Deze week gaat de voorstelling 'ONGERIJMD' in premiere. De voorstelling gaat over het tumultueuze leven van dichter Gerrit Achterberg en neemt de bezoeker mee op de grillige paden van een verward persoon, iemand die niet meer verantwoordelijk is voor wat hij zegt, schrijft of doet.

Frank Siera (1989) is schrijver en regisseur en onderdeel van muziektheatercollectief KASSETT. Hij studeerde in 2012 af aan de regie-opleiding van de Toneelacademie Maastricht met zijn zelfgeschreven tekst SPRAAKWATER. Zijn teksten kenmerken zich door de filosofische insteek en muzikaliteit.

Siera's teksten werden vertaald naar het Duits, Frans, Portugees en Engels. In 2016 won ONGERIJMD de prijs Verse Tekst voor meest opzienbarende nog onopgevoerde tekst. 
Siera schreef ook het libretto voor de opera 'RITRATTO' van Willem Jeths. 

Annemieke Bosman praat met regisseur Theu Boermans over zijn film "Zee van tijd". 21 september opent deze film het Nederlands Film Festival. 

Het jonge koppel Lucas en Johanna zeilt in de jaren ’80 met hun zoontje Kai de wereld rond: stapelverliefd, onbezorgd en vol dromen en idealen. Midden op de Atlantische Oceaan verandert alles, wanneer de ergste nachtmerrie van de jonge ouders werkelijkheid wordt. Het abrupte einde van de reis is het begin van innerlijke strijd. In hun wanhopige pogingen om overeind te blijven, drijven de twee steeds verder uit elkaar. Veertig jaar later ontmoeten de vroegere geliefden elkaar weer en blijkt dat de tijd zeker niet alle wonden heeft geheeld. Met hoofdrollen voor Reinout Scholten van Aschat, Gijs Scholten van Aschat, Sallie Harmsen en Elsie de Brauw

Brecht van Hulten in gesprek met toneelschrijver Magne van den Berg over het boek 'ik stond in een kutvoorstelling maar mijn haar zat wel heel goed – theaterteksten 2000 – 2022, een selectie.'

Magne van den Berg studeerde af aan de Mimeopleiding, werkte jarenlang als zelfstandig theatermaker en regisseur, en richtte zich vanaf 2006 volledig op het schrijven voor theater. Haar teksten de lange nasleep van een korte mededeling en ik speel geen Medea werden bekroond met resp. de H.G Van der Viesprijs en de Taalunie Toneelschrijfprijs. met mijn vader in bed (wegens omstandigheden) werd geselecteerd voor het Neue Stücke Festival Wiesbaden. Haar werk is vertaald in het Frans, Engels,Duits Portugees, Sloveens en Chinees, en wordt nog zeer regelmatig gespeeld over degrens.

En nu, september 2022, bestaat er een imposante bundel met verzameld werk van Magne van den Berg. Haar taal is secuur, muzikaal, minimalistisch, de onderliggende pijn is voelbaar in de tekst én in de stiltes, en tegelijkertijd zijn haar stukken vaak ongekend geestig.Voor deze bundel maakte Magne een selectie uit haar omvangrijke oeuvre: van de jonge schrijfster in 2000 tot waar ze nu, in 2022, staat, het meest recent opgevoerde werk als titel voor de verzameling teksten tot nu toe, teksten voor volwassenen en teksten voor een jonger publiek.

Splinter Chabot in gesprek met Julia van Marissing, conservator van de tentoonstelling 'Amalia. Ambitie met Allure' in Museum Prinsenhof in Delft.
'Amalia. Ambitie met Allure' maakt de bezoeker vertelt het bijzondere levensverhaal van Amalia van Solms, een van de invloedrijkste vrouwen van de 17e eeuw. Haar huwelijk met stadhouder Frederik Hendrik van Oranje maakte Amalia in één klap de belangrijkste vrouw van de Republiek. Persoonlijke objecten als Amalia's kabinet, bijbel en rouwmedaillon zijn te zien op de tentoonstelling naast kenmerkende portretten.

Annemieke Bosman in gesprek met Maaike Rikhof, gastconservator van de tentoonstelling 'De Nieuwe Vrouw' in Museum Singer Laren. 'De Nieuwe Vrouw' vertelt het verhaal van veranderende maatschappelijke posities van vrouwen, gereflecteerd in de Nederlandse kunst van de 20ste eeuw. In de schijnwerpers staan vrouwen die de barricade op gaan, nieuwe werkvelden betreden, meesterwerken scheppen, collecties aanleggen etc. Vrouwen die met conventies breken en grenzen verleggen.

Annemieke Bosman in gesprek met Margreet Dorleijn en Hanneke van der Heijden, vertalers van de boeken van de Turkse schrijver en Nobel-prijswinnaar Orhan Pamuk.

In maart verscheen de tot nu toe laatste roman 'Nachten van de pest' van deze gelauwerde Turkse schrijver Pamuk. 'Nachten van de pest' gaat over de uitbraak van een pestepidemie op een fictief eiland aan het einde van het Ottomaanse tijdperk, en laat de wijze zien waarop de zeer verdeelde bevolking daarmee omgaat. Hanneke van der Heijden en Margreet Dorleijn vertalen Turkse literatuur, zoals romans van Ahmet Hamdi Tanpınar, Oğuz Atay en Orhan Pamuk.

Voor haar literaire vertaalwerk kreeg Van der Heijden in 2008 samen met haar collega Margreet Dorleijn de Vertaalprijs van het Fonds voor de Letteren. Eind juni werd bekend dat Margreet Dorleijn en Hanneke van der Heijden de Martinus Nijhoff Vertaalprijs 2022 krijgen voor hun vertalingen uit het Turks. De prijs wordt deze week uitgereikt.

Annemieke Bosman praat met schrijver Jaap Robben over zijn nieuwe roman Schemerleven 

Het idee voor Schemerleven ontstond in 2010 toen Robben als stadsdichter van Nijmegen werd gevraagd een gedicht te schrijven voor een monument voor kinderen die overleden waren, maar geen begrafenis hadden gehad. Bij de onthulling waren tientallen vrouwen aanwezig die dit hadden meegemaakt maar er nog nooit met iemand over hadden gesproken.

In Schemerleven volgen we Frieda Tendeloo, die nu, na het overlijden van haar man, in een verzorgingstehuis terecht komt. De herinneringen aan 1963 dringen zich aan haar op. In dat jaar, toen de Waal voor het laatst dichtvroor, ontmoet Frieda bij de bevroren rivier Otto Drehmann, Ze geven zich over aan hun verliefdheid, hoewel Otto al getrouwd is. Frieda raakt in verwachting van een kindje dat ze uiteindelijk nooit ziet, maar dat wel altijd in haar gedachten is gebleven. Hoewel de omstandigheden Frieda dwongen om te zwijgen en te vergeten, lijkt nu de tijd gekomen om te praten en te gaan zoeken. En om haast te maken, voordat de herinnering aan het kindje voorgoed samen met haar verdwijnt.

Annemieke Bosman in gesprek met schrijfster en critica Dominique van Varsseveld.

Het werk van de Surinaamse schrijfster Bea Vianen werd vorig jaar herontdekt dankzij de succesvolle heruitgave van haar roman. “Sarnami, hai”, vertaald als “Suriname, ik ben”. Vianen werd veel gelezen in de jaren zestig en zeventig. Ze schreef over de schoonheid en de beklemming van Suriname, en over de gevolgen van het kolonialisme aldaar. Waar "Suriname, ik ben", vertelt over hoe het is om als vrouw op te groeien in een seksistische maatschappij, richt Vianen zich in 'Strafhok' op de etnische, culturele en religieuze verdeeldheid in haar land. Schrijfster en critica Dominique van Varsseveld schreef het nawoord in de nieuwe heruitgave van 'Strafhok'.