Ganj e Hozour Programs

برنامه شماره ۳۶۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه (PDF)مولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۴۷۰ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیستدر شکرینه یقین سرکه انکار نیستگر چه تو خون خواره‌ای رهزن و عیاره‌ایقبله ما غیر آن دلبر عیار نیستکان شکرهاست او مستی سرهاست اوره نبرد با وی آنک مرغ شکرخوار نیستهر که دلی داشتست بنده دلبر شدستهر که ندارد دلی طالب دلدار نیستکل چه کند شانه را چونک ورا موی نیستپود چه کار آیدش آنک ورا تار نیستبا سر میدان چه کار آن که بود خرسوارتا چه کند صیرفی هر کش دینار نیستجان کلیم و خلیل جانب آتش دواننار نماید در او جز گل و گلزار نیستای غم از این جا برو ور نه سرت شد گرورنگ شب تیره را تاب مه یار نیستای غم پرخار رو در دل غمخوار رونقل بخیلانه‌ات طعمه خمار نیستحلقهٔ غین تو تنگ میمت از آن تنگترتنگ متاع تو را عشق خریدار نیستای غم شادی شکن پر شکرست این دهنکز شکرآکندگی ممکن گفتار نیستمولوی، دیوان شمس، غزل شماره ۱۸۲۱هست دو طشت در یکی آتش و آن دگر ز زرآتش اختیار کن دست در آن میانه کنشو چو کلیم هین نظر تا نکنی به طشت زرآتش گیر در دهان لب وطن زبانه کنحمله شیر یاسه کن کله خصم خاصه کنجرعه خون خصم را نام می مغانه کنکار تو است ساقیا دفع دوی بیا بیاده به کفم یگانه‌ای تفرقه را یگانه کنشش جهت است این وطن قبله در او یکی مجوبی وطنی است قبله گه در عدم آشیانه کنکهنه گر است این زمان عمر ابد مجو در آنمرتع عمر خلد را خارج این زمانه کنای تو چو خوشه جان تو گندم و کاه قالبتگر نه خری چه که خوری روی به مغز و دانه کنهست زبان برون در حلقه در چه می شویدر بشکن به جان تو سوی روان روانه کنمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۳۲۱۴علتی بتر ز پندار کمالنیست اندر جان تو ای ذو دلالاز دل و از دیده‌ات بس خون رودتا ز تو این معجبی بیرون شودعلت ابلیس انا خیری بدستوین مرض در نفس هر مخلوق هستمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۷۷۲همچو صاحب‌نفس کو تن پروردبر دگر کس ظن حقدی می‌بردکین عدو و آن حسود و دشمنستخود حسود و دشمن او آن تنستاو چو فرعون و تنش موسی اواو به بیرون می‌دود که کو عدونفسش اندر خانهٔ تن نازنینبر دگر کس دست می‌خاید به کینمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۳۵۰۰نفس سوفسطایی آمد می‌زنشکش زدن سازد نه حجت گفتنشمعجزه بیند فروزد آن زمانبعد از آن گوید خیالی بود آنور حقیقت بود آن دید عجبچون مقیم چشم نامد روز و شبمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۴۰۵۶یکنفس حمله کند چون سوسمارپس بسوراخی گریزد در فراردر دل او سوراخها دارد کنونسر ز هر سوراخ می‌آرد برون

برنامه شماره ۱۲۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۱۵۵کی ز جهان برون شود جزو جهان هله بگوکی برهد ز آب نم چون بجهد یکی ز دوهیچ نمیرد آتشی ز آتش دیگر ای پسرای دل من ز عشق خون خون مرا به خون مشوچند گریختم نشد سایه من ز من جداسایه بود موکلم گر چه شوم چو تار مونیست جز آفتاب را قوت دفع سایه‌هابیش کند کمش کند این تو ز آفتاب جوور دو هزار سال تو در پی سایه می‌دویآخر کار بنگری تو سپسی و پیش اوجرم تو گشت خدمتت رنج تو گشت نعمتتشمع تو گشت ظلمتت بند تو گشت جست و جوشرح بدادمی ولی پشت دل تو بشکندشیشه دل چو بشکنی سود نداردت رفوسایه و نور بایدت هر دو به هم ز من شنوسر بنه و دراز شو پیش درخت اتقواچون ز درخت لطف او بال و پری برویدتتن زن چون کبوتران بازمکن بقوبقوچغز در آب می‌رود مار نمی‌رسد بدوبانگ زند خبر کند مار بداندش که کوگر چه که چغز حیله گر بانگ زند چو مار همآن دم سست چغزیش بازدهد ز بانگ بوچغز اگر خمش بدی مار شدی شکار اوچونک به کنج وارود گنج شود جو و تسوگنج چو شد تسوی زر کم نشود به خاک درگنج شود تسوی جان چون برسد به گنج هوختم کنم بر این سخن یا بفشارمش دگرحکم تو راست من کیم ای ملک لطیف خو

برنامه شماره ۱۲۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۳۹۲یار شدم یار شدم با غم تو یار شدمتا که رسیدم بر تو از همه بیزار شدمگفت مرا چرخ فلک عاجزم از گردش توگفتم این نقطه مرا کرد که پرگار شدمغلغله‌ای می شنوم روز و شب از قبه دلاز روش قبه دل گنبد دوار شدمتا که فتادم چو صدا ناگه در چنگ غمتاز هوس زخمه تو کم ز یکی تار شدمدزدد غم گردن خود از حذر سیلی منزانک من از بیشه جان حیدر کرار شدمتا که بدیدم قدحش سرده اوباش منمتا که بدیدم کلهش بی‌دل و دستار شدمتا که قلندردل من داد می مذهل منرقص کنان دلق کشان جانب خمار شدمگفت مرا خواجه فرج صبر رهاند ز حرجهیچ مگو کز فرج است اینک گرفتار شدمچرخ بگردید بسی تا که چنین چرخ زدمیار بنالید بسی تا که در این غار شدمنیم شبی همره مه روی نهادم سوی رهدر هوس خوبی او جانب گلزار شدمگاه چو سوسن پی گل شاعر و مداح شدمگاه چو بلبل به سحر سخره تکرار شدمزوبع اندیشه شدم صدفن و صدپیشه شدمکار تو را دید دلم عاقبت از کار شدمحافظ، دیوان غزلیات، شماره ۴۵۸ای دل آن دم که خراب از می گلگون باشیبی زر و گنج به صد حشمت قارون باشیدر مقامی که صدارت به فقیران بخشندچشم دارم که به جاه از همه افزون باشیدر ره منزل لیلی که خطرهاست در آنشرط اول قدم آن است که مجنون باشینقطه عشق نمودم به تو هان سهو مکنور نه چون بنگری از دایره بیرون باشیکاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیشکی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشیتاج شاهی طلبی گوهر ذاتی بنمایور خود از تخمه جمشید و فریدون باشیساغری نوش کن و جرعه بر افلاک فشانچند و چند از غم ایام جگرخون باشیحافظ از فقر مکن ناله که گر شعر این استهیچ خوشدل نپسندد که تو محزون باشی

برنامه شماره ۱۲۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۸۲۸خبری است نورسیده تو مگر خبر نداریجگر حسود خون شد تو مگر جگر نداریقمری است رونموده پر نور برگشودهدل و چشم وام بستان ز کسی اگر نداریعجب از کمان پنهان شب و روز تیر پرانبسپار جان به تیرش چه کنی سپر نداریمس هستیت چو موسی نه ز کیمیاش زر شدچه غم است اگر چو قارون به جوال زر نداریبه درون توست مصری که تویی شکرستانشچه غم است اگر ز بیرون مدد شکر نداریشده ای غلام صورت به مثال بت پرستانتو چو یوسفی ولیکن به درون نظر نداریبه خدا جمال خود را چو در آینه ببینیبت خویش هم تو باشی به کسی گذر نداریخردانه ظالمی تو که ورا چو ماه گوییز چه روش ماه گویی تو مگر بصر نداریسر توست چون چراغی بگرفته شش فتیلههمه شش ز چیست روشن اگر آن شرر نداریتن توست همچو اشتر که برد به کعبه دلز خری به حج نرفتی نه از آنک خر نداریتو به کعبه گر نرفتی بکشاندت سعادتمگریز ای فضولی که ز حق عبر نداری

برنامه شماره ۱۱۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۳۹۷زین دو هزاران من و ما ای عجبا من چه منمگوش بنه عربده را دست منه بر دهنمچونک من از دست شدم در ره من شیشه منهور بنهی پا بنهم هر چه بیابم شکنمزانک دلم هر نفسی دنگ خیال تو بودگر طربی در طربم گر حزنی در حزنمتلخ کنی تلخ شوم لطف کنی لطف شومبا تو خوش است ای صنم لب شکر خوش ذقنماصل تویی من چه کسم آینه‌ای در کف توهر چه نمایی بشوم آینه ممتحنمتو به صفت سرو چمن من به صفت سایه توچونک شدم سایه گل پهلوی گل خیمه زنمبی‌تو اگر گل شکنم خار شود در کف منور همه خارم ز تو من جمله گل و یاسمنمدم به دم از خون جگر ساغر خونابه کشمهر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنمدست برم هر نفسی سوی گریبان بتیتا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنملطف صلاح دل و دین تافت میان دل منشمع دل است او به جهان من کیم او را لگنممولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۳۹۶۰آنچنانک گفت جالینوس راداز هوای این جهان و از مرادراضیم کز من بماند نیم جانکه ز کون استری بینم جهانگربه می‌بیند بگرد خود قطارمرغش آیس گشته بودست از مطاریا عدم دیدست غیر این جهاندر عدم نادیده او حشری نهانچون جنین کش می‌کشد بیرون کرممی‌گریزد او سپس سوی شکملطف رویش سوی مصدر می‌کنداو مقر در پشت مادر می‌کندکه اگر بیرون فتم زین شهر و کامای عجب بینم بدیده این مقامیا دری بودی در آن شهر وخمکه نظاره کردمی اندر رحمیا چو چشمهٔ سوزنی راهم بدیکه ز بیرونم رحم دیده شدیآن جنین هم غافلست از عالمیهمچو جالینوس او نامحرمیاونداند کن رطوباتی که هستآن مدد از عالم بیرونیستآنچنانک چار عنصر در جهانصد مدد آرد ز شهر لامکانآب و دانه در قفس گر یافتستآن ز باغ و عرصه‌ای درتافتستجانهای انبیا بینند باغزین قفس در وقت نقلان و فراغپس ز جالینوس و عالم فارغندهمچو ماه اندر فلکها بازغندور ز جالینوس این گفت افتراستپس جوابم بهر جالینوس نیستاین جواب آنکس آمد کین بگفتکه نبودستش دل پر نور جفتمرغ جانش موش شد سوراخ‌جوچون شنید از گربگان او عرجوازان سبب جانش وطن دید و قراراندرین سوراخ دنیا موش‌وارهم درین سوراخ بنایی گرفتدرخور سوراخ دانایی گرفتپیشه‌هایی که مرورا در مزیدکاندرین سوراخ کار آید گزیدزانک دل بر کند از بیرون شدنبسته شد راه رهیدن از بدنعنکبوت ار طبع عنقا داشتیاز لعابی خیمه کی افراشتیگربه کرده چنگ خود اندر قفسنام چنگش درد و سرسام و مغصگربه مرگست و مرض چنگال اومی‌زند بر مرغ و پر و بال اوگوشه گوشه می‌جهد سوی دوامرگ چون قاضیست و رنجوری گواچون پیادهٔ قاضی آمد این گواهکه همی‌خواند ترا تا حکم گاهمهلتی می‌خواهی از وی در گریزگر پذیرد شد و گرنه گفت خیزجستن مهلت دوا و چاره‌هاکه زنی بر خرقهٔ تن پاره‌هاعاقبت آید صباحی خشم‌وارچند باشد مهلت آخر شرم دارعذر خود از شه بخواه ای پرحسدپیش از آنک آنچنان روزی رسدوانک در ظلمت براند بارگیبرکند زان نور دل یکبارگیمی‌گریزد از گوا و مقصدشکان گوا سوی قضا می‌خواندش

برنامه شماره ۱۱۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۹۳۸نازنینی را رها کن با شهان نازنینناز گازر برنتابد آفتاب راستینسایه خویشی فنا شو در شعاع آفتابچند بینی سایه خود نور او را هم ببیندرفکنده‌ای خویش غلطی بی‌خبر همچون ستورآدمی شو در ریاحین غلط و اندر یاسمیناز خیال خویش ترسد هر کی در ظلمت بودزان که در ظلمت نماید نقش‌های سهمگیناز ستاره روز باشد ایمنی کاروانزانک با خورشید آمد هم قران و هم قرینمرغ شب چون روز بیند گوید این ظلمت ز چیستزانک او گشته‌ست با شب آشنا و همنشینشاد آن مرغی که مهر شب در او محکم نگشتسوی تبریز آید او اندر هوای شمس دینمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۶۷۸بعد ماهی خلق گفتند ای مهاناز امیران کیست بر جایش نشانتا به جای او شناسیمش امامدست و دامن را به دست او دهیمچونک شد خورشید و ما را کرد داغچاره نبود بر مقامش از چراغچونک شد از پیش دیده وصل یارنایبی باید ازومان یادگارچونک گل بگذشت و گلشن شد خراببوی گل را از که یابیم از گلابچون خدا اندر نیاید در عیاننایب حق‌اند این پیغامبراننه غلط گفتم که نایب با منوبگر دو پنداری قبیح آید نه خوبنه دو باشد تا توی صورت‌پرستپیش او یک گشت کز صورت برستچون به صورت بنگری چشم تو دوستتو به نورش در نگر کز چشم رستنور هر دو چشم نتوان فرق کردچونک در نورش نظر انداخت مردده چراغ ار حاضر آید در مکانهر یکی باشد بصورت غیر آنفرق نتوان کرد نور هر یکیچون به نورش روی آری بی‌شکیگر تو صد سیب و صد آبی بشمریصد نماند یک شود چون بفشریدر معانی قسمت و اعداد نیستدر معانی تجزیه و افراد نیستاتحاد یار با یاران خوشستپای معنی‌گیر صورت سرکشستصورت سرکش گدازان کن برنجتا ببینی زیر او وحدت چو گنجور تو نگدازی عنایتهای اوخود گدازد ای دلم مولای اواو نماید هم به دلها خویش رااو بدوزد خرقهٔ درویش رامنبسط بودیم یک جوهر همهبی‌سر و بی پا بدیم آن سر همهیک گهر بودیم همچون آفتاببی گره بودیم و صافی همچو آبچون بصورت آمد آن نور سرهشد عدد چون سایه‌های کنگرهگنگره ویران کنید از منجنیقتا رود فرق از میان این فریقشرح این را گفتمی من از مریلیک ترسم تا نلغزد خاطرینکته‌ها چون تیغ پولادست تیزگر نداری تو سپر وا پس گریزپیش این الماس بی اسپر میاکز بریدن تیغ را نبود حیازین سبب من تیغ کردم در غلافتا که کژخوانی نخواند برخلافآمدیم اندر تمامی داستانوز وفاداری جمع راستانکز پس این پیشوا بر خاستندبر مقامش نایبی می‌خواستند

برنامه شماره ۱۲۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۳۵۳چگونه برنپرد جان چو از جناب جلالخطاب لطف چو شکر به جان رسد که تعالدر آب چون نجهد زود ماهی از خشکیچو بانگ موج به گوشش رسد ز بحر زلالچرا ز صید نپرد به سوی سلطان بازچو بشنود خبر ارجعی ز طبل و دوالچرا چو ذره نیاید به رقص هر صوفیدر آفتاب بقا تا رهاندش ز زوالچنان لطافت و خوبی و حسن و جان بخشیکسی از او بشکیبد زهی شقا و ضلالبپر بپر هله ای مرغ سوی معدن خویشکه از قفس برهید و باز شد پر و بالز آب شور سفر کن به سوی آب حیاترجوع کن به سوی صدر جان ز صف نعالبرو برو تو که ما نیز می‌رسیم ای جاناز این جهان جدایی بدان جهان وصالچو کودکان هله تا چند ما به عالم خاککنیم دامن خود پر ز خاک و سنگ و سفالز خاک دست بداریم و بر سما پریمز کودکی بگریزیم سوی بزم رجالمبین که قالب خاکی چه در جوالت کردجوال را بشکاف و برآر سر ز جوالبه دست راست بگیر از هوا تو این نامهنه کودکی که ندانی یمین خود ز شمالبگفت پیک خرد را خدا که پا برداربگفت دست اجل را که گوش حرص بمالندا رسید روان را روان شو اندر غیبمنال و گنج بگیر و دگر ز رنج منالتو کن ندا و تو آواز ده که سلطانیتو راست لطف جواب و تو راست علم سؤالمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۵۱۹غلام پاسبانانم که یارم پاسبانستیبه چستی و به شبخیزی چو ماه و اخترانستیغلام باغبانانم که یارم باغبانستیبه تری و به رعنایی چو شاخ ارغوانستینباشد عاشقی عیبی وگر عیب است تا باشدکه نفسم عیب دان آمد و یارم غیب دانستیاگر عیب همه عالم تو را باشد چو عشق آمدبسوزد جمله عیبت را که او بس قهرمانستیکتاب حس به دست چپ کتاب عقل دست راستتو را نامه به چپ دادند که بیرون ز آستانستی

برنامه شماره ۱۲۷ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۳۰۵۱به عاقبت بپریدی و در نهان رفتیعجب عجب به کدامین ره از جهان رفتیبسی زدی پر و بال و قفس دراشکستیهوا گرفتی و سوی جهان جان رفتیتو باز خاص بدی در وثاق پیرزنیچو طبل باز شنیدی به لامکان رفتیبدی تو بلبل مستی میانه جغدانرسید بوی گلستان به گل ستان رفتیبسی خمار کشیدی از این خمیر ترشبه عاقبت به خرابات جاودان رفتیپی نشانه دولت چو تیر راست شدیبدان نشانه پریدی و زین کمان رفتینشان‌های کژت داد این جهان چو غولنشان گذاشتی و سوی بی‌نشان رفتیتو تاج را چه کنی چونک آفتاب شدیکمر چرا طلبی چونک از میان رفتیدو چشم کشته شنیدم که سوی جان نگردچرا به جان نگری چون به جان جان رفتیدلا چه نادره مرغی که در شکار شکورتو با دو پر چو سپر جانب سنان رفتیگل از خزان بگریزد عجب چه شوخ گلیکه پیش باد خزانی خزان خزان رفتیز آسمان تو چو باران به بام عالم خاکبه هر طرف بدویدی به ناودان رفتیخموش باش مکش رنج گفت و گوی بخسبکه در پناه چنان یار مهربان رفتی

برنامه شماره ۱۳۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره  ۲۴۶۰

تو نه چنانی که منم من نه چنانم که تویی

تو نه بر آنی که منم من نه بر آنم که تویی

من همه در حکم توام تو همه در خون منی

گر مه و خورشید شوم من کم از آنم که تویی

با همه ای رشک پری چون سوی من برگذری

باش چنین تیز مران تا که بدانم که تویی

دوش گذشتی ز درم بوی نبردم ز تو من

کرد خبر گوش مرا جان و روانم که تویی

چون همه جان روید و دل همچو گیاه خاک درت

جان و دلی را چه محل ای دل و جانم که تویی

ای نظرت ناظر ما ای چو خرد حاضر ما

لیک مرا زهره کجا تا به جهانم که تویی

چون تو مرا گوش کشان بردی از آن جا که منم

بر سر آن منظره‌ها هم بنشانم که تویی

مستم و تو مست ز من سهو و خطا جست ز من

من نرسم لیک بدان هم تو رسانم که تویی

زین همه خاموش کنم صبر و صبر نوش کنم

عذر گناهی که کنون گفت زبانم که تویی

مولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۳۶

ای برادر بود اندر ما مضی

شهریی با روستایی آشنا

روستایی چون سوی شهر آمدی

خرگه اندر کوی آن شهری زدی

دو مه و سه ماه مهمانش بدی

بر دکان او و بر خوانش بدی

هر حوایج را که بودش آن زمان

راست کردی مرد شهری رایگان

رو به شهری کرد و گفت ای خواجه تو

هیچ می‌نایی سوی ده فرجه‌جو

الله الله جمله فرزندان بیار

کین زمان گلشنست و نوبهار

یا بتابستان بیا وقت ثمر

تا ببندم خدمتت را من کمر

خیل و فرزندان و قومت را بیار

در ده ما باش سه ماه و چهار

که بهاران خطهٔ ده خوش بود

کشت‌زار و لالهٔ دلکش بود

وعده دادی شهری او را دفع حال

تا بر آمد بعد وعده هشت سال

او بهر سالی همی‌گفتی که کی

عزم خواهی کرد کامد ماه دی

او بهانه ساختی کامسال‌مان

از فلان خطه بیامد میهمان

سال دیگر گر توانم وا رهید

از مهمات آن طرف خواهم دوید

گفت هستند آن عیالم منتظر

بهر فرزندان تو ای اهل بر

باز هر سالی چو لکلک آمدی

تا مقیم قبهٔ شهری شدی

خواجه هر سالی ز زر و مال خویش

خرج او کردی گشادی بال خویش

آخرین کرت سه ماه آن پهلوان

خوان نهادش بامدادان و شبان

از خجالت باز گفت او خواجه را

چند وعده چند بفریبی مرا

گفت خواجه جسم و جانم وصل‌جوست

لیک هر تحویل اندر حکم هوست

آدمی چون کشتی است و بادبان

تا کی آرد باد را آن بادران

باز سوگندان بدادش کای کریم

گیر فرزندان بیا بنگر نعیم

دست او بگرفت سه کرت بعهد

کالله الله زو بیا بنمای جهد

بعد ده سال و بهر سالی چنین

لابه‌ها و وعده‌های شکرین

کودکان خواجه گفتند ای پدر

ماه و ابر و سایه هم دارد سفر

حقها بر وی تو ثابت کرده‌ای

رنجها در کار او بس برده‌ای

او همی‌خواهد که بعضی حق آن

وا گزارد چون شوی تو میهمان

بس وصیت کرد ما را او نهان

که کشیدش سوی ده لابه‌کنان

گفت حقست این ولی ای سیبویه

اتق من شر من احسنت الیه

دوستی تخم دم آخر بود

ترسم از وحشت که آن فاسد شود

صحبتی باشد چو شمشیر قطوع

همچو دی در بوستان و در زروع

صحبتی باشد چو فصل نوبهار

زو عمارتها و دخل بی‌شمار

حزم آن باشد که ظن بد بری

تا گریزی و شوی از بد بری

حزم سؤ الظن گفتست آن رسول

هر قدم را دام می‌دان ای فضول

روی صحرا هست هموار و فراخ

هر قدم دامیست کم ران اوستاخ

آن بز کوهی دود که دام کو

چون بتازد دامش افتد در گلو

آنک می‌گفتی که کو اینک ببین

دشت می‌دیدی نمی‌دیدی کمین

بی کمین و دام و صیاد ای عیار

دنبه کی باشد میان کشت‌زار

آنک گستاخ آمدند اندر زمین

استخوان و کله‌هاشان را ببین

چون به گورستان روی ای مرتضا

استخوانشان را بپرس از ما مضی

تا بظاهر بینی آن مستان کور

چون فرو رفتند در چاه غرور

چشم اگر داری تو کورانه میا

ور نداری چشم دست آور عصا

آن عصای حزم و استدلال را

چون نداری دید می‌کن پیشوا

ور عصای حزم و استدلال نیست

بی عصاکش بر سر هر ره مه‌ایست

گام زان سان نه که نابینا نهد

تا که پا از چاه و از سگ وا رهد

لرز لرزان و بترس و احتیاط

می‌نهد پا تا نیفتد در خباط

ای ز دودی جسته در ناری شده

لقمه جسته لقمهٔ ماری شده