Ganj e Hozour Programs

برنامه شماره ۲۲۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۴۷۲

دگربار دگربار ز زنجیر بجستم

از این بند و از این دام زبون گیر بجستم

فلک پیر دوتایی پر از سحر و دغایی

به اقبال جوان تو از این پیر بجستم

شب و روز دویدم ز شب و روز بریدم

و زین چرخ بپرسید که چون تیر بجستم

من از غصه چه ترسم چو با مرگ حریفم

ز سرهنگ چه ترسم چو از میر بجستم

به اندیشه فروبرد مرا عقل چهل سال

به شصت و دو شدم صید و ز تدبیر بجستم

ز تقدیر همه خلق کر و کور شدستند

ز کر و فر تقدیر و ز تقدیر بجستم

برون پوست درون دانه بود میوه گرفتار

ازان پوست وزان دانه چو انجیر بجستم

ز تأخیر بود آفت و تعجیل ز شیطان

ز تعجیل دلم رست و ز تأخیر بجستم

ز خون بود غذا اول و آخر شد خون شیر

چو دندان خرد رست از آن شیر بجستم

پی نان بدویدم یکی چند به تزویر

خدا داد غذایی که ز تزویر بجستم

خمش باش خمش باش به تفصیل مگو بیش

ز تفسیر بگویم ز تف سیر بجستم

برنامه شماره ۲۰۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF متن نوشته شده برنامه با فرمتPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۱۳۴چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدارکه رخت عمر ز کی باز می‌برد طرارچرا ز خواب و ز طرار می‌نیازاریچرا از او که خبر می‌کند کنی آزارتو را هر آنک بیازرد شیخ و واعظ توستکه نیست مهر جهان را چو نقش آب قراریکی همیشه همی‌گفت راز با خانهمشو خراب به ناگه مرا بکن اخبارشبی به ناگه خانه بر او فرود آمدچه گفت گفت کجا شد وصیت بسیارنگفتمت خبرم کن تو پیش از افتادنکه چاره سازم من با عیال خود به فرارخبر نکردی ای خانه کو حق صحبتفروفتادی و کشتی مرا به زاری زارجواب گفت مر او را فصیح آن خانهکه چند چند خبر کردمت به لیل و نهاربدان طرف که دهان را گشادمی بشکافکه قوتم برسیدست وقت شد هش دارهمی‌زدی به دهانم ز حرص مشتی گلشکاف‌ها همی‌بستی سراسر دیوارز هر کجا که گشادم دهان فروبستینهشتیم که بگویم چه گویم ای معماربدان که خانه تن توست و رنج‌ها چو شکافشکاف رنج به دارو گرفتی ای بیمارمثال کاه و گلست آن مزوره و معجونهلا تو کاه گل اندر شکاف می‌افشاردهان گشاید تن تا بگویدت رفتمطبیب آید و بندد بر او ره گفتارخمار درد سرت از شراب مرگ شناسمده شراب بنفشه بهل شراب اناروگر دهی تو به عادت دهش که روپوشستچه روی پوشی زان کوست عالم الاسراربخور شراب انابت بساز قرص ورعز توبه ساز تو معجون غذا ز استغفاربگیر نبض دل و دین خود ببین چونینگاه کن تو به قاروره عمل یک باربه حق گریز که آب حیات او داردتو زینهار از او خواه هر نفس زنهاراگر کسیت بگوید که خواست فایده نیستبگو که خواست از او خاست چون بود بی‌کارمرید چیست به تازی مرید خواهندهمرید از آن مرادست و صید از آن شکاراگر نخواست مرا پس چرام خواهان کردکه زرد کرد رخم را فراق آن رخساروگر نه غمزه او زد به تیغ عشق مراچراست این دل من خون و چشم من خونبارخزان مرید بهارست زرد و آه کناننه عاقبت به سر او رسید شیخ بهارچو زنده گشت مرید بهار و مرده نماندمرید حق ز چه ماند میان ره مرداربه سوی باغ بیا و جزای فعل ببینشکوفه لایق هر تخم پاک در اظهارچو واعظان خضرکسوه بهار ای جانزبان حال گشا و خموش باش ای یار

برنامه شماره ۲۰۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۹۸۹جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدنآنک آموخت مرا همچو شرر خندیدنگر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادمعشق آموخت مرا شکل دگر خندیدنبی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدیتا نمایم همه را بی‌ز جگر خندیدنبه صدف مانم خندم چو مرا درشکنندکار خامان بود از فتح و ظفر خندیدنیک شب آمد به وثاق من و آموخت مراجان هر صبح و سحر همچو سحر خندیدنگر ترش روی چو ابرم ز درون خندانمعادت برق بود وقت مطر خندیدنچون به کوره گذری خوش به زر سرخ نگرتا در آتش تو ببینی ز حجر خندیدنزر در آتش چو بخندید تو را می گویدگر نه قلبی بنما وقت ضرر خندیدنگر تو میر اجلی از اجل آموز کنونبر شه عاریت و تاج و کمر خندیدنور تو عیسی صفتی خواجه درآموز از اوبر غم شهوت و بر ماده و نر خندیدنور دمی مدرسه احمد امی دیدیرو حلالستت بر فضل و هنر خندیدنای منجم اگرت شق قمر باور شدبایدت بر خود و بر شمس و قمر خندیدنهمچو غنچه تو نهان خند و مکن همچو نباتوقت اشکوفه به بالای شجر خندیدنمولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۱۰۱وت اندر فعل آید ز اتفاقچون قران دیو با اهل نفاقاین معانی راست از چرخ نهمبی همه طاق و طرم طاق و طرمخلق را طاق و طرم عاریتستامر را طاق و طرم ماهیتستاز پی طاق و طرم خواری کشندبر امید عز در خواری خوشندبر امید عز ده‌روزهٔ خدوکگردن خود کرده‌اند از غم چو دوکچون نمی‌آیند اینجا که منمکاندرین عز آفتاب روشنممولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۳۹۵۹آبگینه زرد چون سازی نقابزرد بینی جمله نور آفتاببشکن آن شیشهٔ کبود و زرد راتا شناسی گرد را و مرد راگرد فارس گرد سر افراشتهگرد را تو مرد حق پنداشتهمولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۳۹۶۴من نیم سگ شیر حقم حق‌پرستشیر حق آنست کز صورت برستشیر دنیا جوید اشکاری و برگشیر مولی جوید آزادی و مرگچونک اندر مرگ بیند صد وجودهمچو پروانه بسوزاند وجود

برنامه شماره ۲۰۲ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۲۷۵امروز مستان را نگر در مست ما آویختهافکنده عقل و عافیت و اندر بلا آویختهگفتم که ای مستان جان می‌خورده از دستان جانای صد هزاران جان و دل اندر شما آویختهگفتند شکر الله را کو جلوه کرد این ماه راافتاده بودیم از بقا در قعر لا آویختهبگریختیم از جور او یک مدتی وز دور اوچون دشمنان بودیم ما اندر جفا آویختهجام وفا برداشته کار و دکان بگذاشتهو افسردگان بی‌مزه در کارها آویختهبنشسته عقل سرمه کش با هر کی با چشمی است خوشبنشسته زاغ دیده کش بر هر کجا آویختهزین خنب‌های تلخ و خوش گر چاشنی داری بچشترک هوا خوشتر بود یا در هوا آویختهعمری دل من در غمش آواره شد می‌جستمشدیدم دل بیچاره را خوش در خدا آویختهبر دار دنیا ای فتی گر ایمنی برخیز تابنمایم آزادانت را و هم تو را آویختهبر دار ملک جاودان بین کشتگان زنده جانمانند منصور جوان در ارتضا آویختهعشقا تویی سلطان من از بهر من داری بزنروشن ندارد خانه را قندیل ناآویختهمن خاک پای آن کسم کو دست در مردان زندجانم غلام آن مسی در کیمیا آویختهبرجه طرب را ساز کن عیش و سماع آغاز کنخوش نیست آن دف سرنگون نی بی‌نوا آویختهدف دل گشاید بسته را نی جان فزاید خسته رااین دلگشا چون بسته شد و آن جان فزا آویختهامروز دستی برگشا ایثار کن جان در سخابا کفر حاتم رست چون بد در سخا آویختههست آن سخا چون دام نان اما صفا چون دام جانکو در سخا آویخته کو در صفا آویختهباشد سخی چون خایفی در غار ایثاری شدهصوفی چو بوبکری بود در مصطفی آویختهاین دل دهد در دلبری جان هم سپارد بر سریو آن صرفه جو چون مشتری اندر بها آویختهآن چون نهنگ آیان شده دریا در او حیران شدهوین بحری نوآشنا در آشنا آویختهگویی که این کار و کیا یا صدق باشد یا ریاآن جا که عشاقند و ما صدق و ریا آویختهشب گشت ای شاه جهان چشم و چراغ شب روانای پیش روی چون مهت ماه سما آویختهمن شادمان چون ماه نو تو جان فزا چون جاه نووی در غم تو ماه نو چون من دوتا آویختهکوه است جان در معرفت تن برگ کاهی در صفتبر برگ کی دیده است کس یک کوه را آویختهاز ره روان گردی روان صحبت ببر از دیگرانور نی بمانی مبتلا در مبتلا آویختهجان عزیزان گشته خون تا عاقبت چون است چوناز بدگمانی سرنگون در انتها آویختهچون دید جان پاکشان آن تخم کاول کاشت جانواگشت فکر از انتها در ابتدا آویختهاصل ندا از دل بود در کوه تن افتد صداخاموش رو در اصل کن ای در صدا آویختهگفت زبان کبر آورد کبرت نیازت را خوردشو تو ز کبر خود جدا در کبریا آویختهای شمس تبریزی برآ از سوی شرق کبریاجان‌ها ز تو چون ذره‌ها اندر ضیا آویخته

برنامه شماره ۲۰۳ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۲۶هر لحظه وحی آسمان آید به سر جان‌هاکاخر چو دردی بر زمین تا چند می‌باشی برآهر کز گران جانان بود چون درد در پایان بودآنگه رود بالای خم کان درد او یابد صفاگل را مجنبان هر دمی تا آب تو صافی شودتا درد تو روشن شود تا درد تو گردد دواجانیست چون شعله ولی دودش ز نورش بیشترچون دود از حد بگذرد در خانه ننماید ضیاگر دود را کمتر کنی از نور شعله برخوریاز نور تو روشن شود هم این سرا هم آن سرادر آب تیره بنگری نی ماه بینی نی فلکخورشید و مه پنهان شود چون تیرگی گیرد هواباد شمالی می‌وزد کز وی هوا صافی شودوز بهر این صیقل سحر در می‌دمد باد صباباد نفس مر سینه را ز اندوه صیقل می‌زندگر یک نفس گیرد نفس مر نفس را آید فناجان غریب اندر جهان مشتاق شهر لامکاننفس بهیمی در چرا چندین چرا باشد چراای جان پاک خوش گهر تا چند باشی در سفرتو باز شاهی بازپر سوی صفیر پادشامولوی، مثنوی، دفتر اول، سطر ۱۵۸۱صورتش بر خاک و جان بر لامکانلامکانی فوق وهم سالکانلامکانی نه که در فهم آیدتهر دمی در وی خیالی زایدتبل مکان و لامکان در حکم اوهمچو در حکم بهشتی چار جوشرح این کوته کن و رخ زین بتابدم مزن والله اعلم بالصوابباز می‌گردیم ما ای دوستانسوی مرغ و تاجر و هندوستانمرد بازرگان پذیرفت این پیامکو رساند سوی جنس از وی سلاممولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر۱۴۴۷از وجودی ترس که اکنون در وییآن خیالت لاشی و تو لا شییلاشیی بر لاشیی عاشق شدستهیچ نی مر هیچ نی را ره زدستچون برون شد این خیالات از میانگشت نامعقول تو بر تو عیانمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۸۳۲کی نظاره اهل بخریدن بودآن نظاره گول گردیدن بودپرس پرسان کین به چند و آن به چنداز پی تعبیر وقت و ریش‌خنداز ملولی کاله می‌خواهد ز تونیست آن کس مشتری و کاله‌جوکاله را صد بار دید و باز دادجامه کی پیمود او پیمود بادکو قدوم و کر و فر مشتریکو مزاح گنگلی سرسریچونک در ملکش نباشد حبه‌ایجز پی گنگل چه جوید جبه‌ایدر تجارت نیستش سرمایه‌ایپس چه شخص زشت او چه سایه‌ایمایه در بازار این دنیا زرستمایه آنجا عشق و دو چشم ترستهر که او بی‌مایهٔ بازار رفتعمر رفت و بازگشت او خام تفتهی کجا بودی برادر هیچ جاهی چه پختی بهر خوردن هیچ بامشتری شو تا بجنبد دست منلعل زاید معدن آبست منمشتری گرچه که سست و باردستدعوت دین کن که دعوت واردستباز پران کن حمام روح گیردر ره دعوت طریق نوح گیرخدمتی می‌کن برای کردگاربا قبول و رد خلقانت چه کار

برنامه شماره ۲۰۸ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۳۱۶رو رو که نه‌ای عاشق ای زلفک و ای خالکای نازک و ای خشمک پابسته به خلخالکبا مرگ کجا پیچد آن زلفک و آن پیچکبر چرخ کجا پرد آن پرک و آن بالکای نازک نازک‌دل دل جو که دلت ماندروزی که جدا مانی از زرک و از مالکاشکسته چرا باشی دلتنگ چرا گردیدل همچو دل میمک قد همچو قد دالکتو رستم دستانی از زال چه می‌ترسییا رب برهان او را از ننگ چنین زالکمن دوش تو را دیدم در خواب و چنان باشدبر چرخ همی‌گشتی سرمستک و خوش حالکمی‌گشتی و می‌گفتی ای زهره به من بنگرسرمستم و آزادم ز ادبارک و اقبالکدرویشی وانگه غم از مست نبیذی کمرو خدمت آن مه کن مردانه یکی سالکبر هفت فلک بگذر افسون زحل مشنوبگذار منجم را در اختر و در فالکمن خرقه ز خور دارم چون لعل و گهر دارممن خرقه کجا پوشم از صوفک و از شالکبا یار عرب گفتم در چشم ترم بنگرمی‌گفت به زیر لب لا تخدعنی والکمی‌گفتم و می‌پختم در سینه دو صد حیلتمی‌گفت مرا خندان کم تکتم احوالکخامش کن و شه را بین چون باز سپیدی تونی بلبل قوالی درمانده در این قالک

برنامه شماره ۲۰۹ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۶۸۶ای مطرب جان چو دف به دست آمداین پرده بزن که یار مست آمدچون چهره نمود آن بت زیباماه از سوی چرخ بت پرست آمدذرات جهان به عشق آن خورشیدرقصان ز عدم به سوی هست آمدغمگین ز چیی مگر تو را غولیاز راه ببرد و همنشست آمدزان غول ببر بگیر سغراقیکان بر کف عشق از الست آمداین پرده بزن که مشتری از چرخاز بهر شکستگان به پست آمددر حلقه این شکستگان گردیدکان دولت و بخت در شکست آمداین عشرت و عیش چون نماز آمدوین دردی درد آبدست آمدخامش کن و در خمش تماشا کنبلبل از گفت پای بست آمدمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۳۱۳۳کودکی در پیش تابوت پدرزار می‌نالید و بر می‌کوفت سرکای پدر آخر کجاات می‌برندتا ترا در زیر خاکی آورندمی‌برندت خانه‌ای تنگ و زحیرنی درو قالی و نه در وی حصیرنی چراغی در شب و نه روز ناننه درو بوی طعام و نه نشاننی درش معمور نی بر بام راهنی یکی همسایه کو باشد پناهچشم تو که بوسه‌گاه خلق بودچون شود در خانهٔ کور و کبودخانهٔ بی‌زینهار و جای تنگکه درو نه روی می‌ماند نه رنگزین نسق اوصاف خانه می‌شمردوز دو دیده اشک خونین می‌فشردگفت جوحی با پدر ای ارجمندوالله این را خانهٔ ما می‌برندگفت جوحی را پدر ابله مشوگفت ای بابا نشانیها شنواین نشانیها که گفت او یک بیکخانهٔ ما راست بی تردید و شکنه حصیر و نه چراغ و نه طعامنه درش معمور و نه صحن و نه بامزین نمط دارند بر خود صد نشانلیک کی بینند آن را طاغیانخانهٔ آن دل که ماند بی ضیااز شعاع آفتاب کبریاتنگ و تاریکست چون جان جهودبی نوا از ذوق سلطان ودودنه در آن دل تافت نور آفتابنه گشاد عرصه و نه فتح بابگور خوشتر از چنین دل مر تراآخر از گور دل خود برتر آزنده‌ای و زنده‌زاد ای شوخ و شنگدم نمی‌گیرد ترا زین گور تنگیوسف وقتی و خورشید سمازین چه و زندان بر آ و رو نمایونست در بطن ماهی پخته شدمخلصش را نیست از تسبیح بدگر نبودی او مسبح بطن نونحبس و زندانش بدی تا یبعثوناو بتسبیح از تن ماهی بجستچیست تسبیح آیت روز الستگر فراموشت شد آن تسبیح جانبشنو این تسبیحهای ماهیانهر که دید الله را اللهیستهر که دید آن بحر را آن ماهیستاین جهان دریاست و تن ماهی و روحیونس محجوب از نور صبوحگر مسبح باشد از ماهی رهیدورنه در وی هضم گشت و ناپدیدماهیان جان درین دریا پرندتو نمی‌بینی که کوری ای نژندبر تو خود را می‌زنند آن ماهیانچشم بگشا تا ببینیشان عیانماهیان را گر نمی‌بینی پدیدگوش تو تسبیحشان آخر شنیدصبر کردن جان تسبیحات تستصبر کن کانست تسبیح درستهیچ تسبیحی ندارد آن درجصبر کن الصبر مفتاح الفرجصبر چون پول صراط آن سو بهشتهست با هر خوب یک لالای زشتتا ز لالا می‌گریزی وصل نیستزانک لالا را ز شاهد فصل نیستتو چه دانی ذوق صبر ای شیشه‌دلخاصه صبر از بهر آن نقش چگلمرد را ذوق از غزا و کر و فرمر مخنث را بود ذوق از ذکرجز ذکر نه دین او و ذکر اوسوی اسفل برد او را فکر اوگر برآید تا فلک از وی مترسکو به عشق سفل آموزید درساو به سوی سفل می‌راند فرسگرچه سوی علو جنباند جرساز علمهای گدایان ترس چیستکان علمها لقمهٔ نان را رهیست

برنامه شماره ۲۱۰ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیتمامی اشعار این برنامه، PDFمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۰۹۷عقل بند ره روانست ای پسربند بشکن ره عیانست ای پسرعقل بند و دل فریب و جان حجابراه از این هر سه نهانست ای پسرچون ز عقل و جان و دل برخاستیاین یقین هم در گمانست ای پسرمرد کو از خود نرفت او مرد نیستعشق بی‌درد آفسانست ای پسرسینه خود را هدف کن پیش دوستهین که تیرش در کمانست ای پسرسینه‌ای کز زخم تیرش خسته شددر جبینش صد نشانست ای پسرعشق کار نازکان نرم نیستعشق کار پهلوانست ای پسرهر کی او مر عاشقان را بنده شدخسرو و صاحب قرانست ای پسرعشق را از کس مپرس از عشق پرسعشق ابر درفشانست ای پسرترجمانی منش محتاج نیستعشق خود را ترجمانست ای پسرگر روی بر آسمان هفتمینعشق نیکونردبانست ای پسرهر کجا که کاروانی می‌رودعشق قبله کاروانست ای پسراین جهان از عشق تا نفریبدتکاین جهان از تو جهانست ای پسرهین دهان بربند و خامش چون صدفکاین زبانت خصم جانست ای پسرشمس تبریز آمد و جان شادمانچونک با شمسش قرانست ای پسرمولوی، مثنوی، دفتر ششم، سطر ۴۵۰۵از هزاران یک کسی خوش‌منظرستکه بداند کو به صندوق اندرستاو جهان را دیده باشد پیش از آنتا بدان ضد این ضدش گردد عیانزین سبب که علم ضالهٔمؤمنستعارف ضالهٔ خودست و موقنستآنک هرگز روز نیکو خود ندیداو درین ادبار کی خواهد طپیدیا به طفلی در اسیری اوفتادیا خود از اول ز مادر بنده زادذوق آزادی ندیده جان اوهست صندوق صور میدان اودایما محبوس عقلش در صوراز قفس اندر قفس دارد گذرمنفذش نه از قفس سوی عُلادر قفس‌ها می‌رود از جا به جادر نُبی انْ اسْتَطَعْتُمْ فَانْفُذُوااین سخن با جن و انس آمد ز هوگفت منفذ نیست از گردونتانجز به سلطان و به وحی آسمانگر ز صندوقی به صندوقی روداو سمایی نیست صندوقی بودفُرجه صندوق نَو نَو مُسْکِرستدر نیابد کو به صندوق اندرستگر نشد غره بدین صندوق‌هاهم‌چو قاضی جوید اطلاق و رهاآنک داند این نشانش آن شناسکو نباشد بی‌فغان و بی‌هراسهم‌چو قاضی باشد او در ارتعادکی برآید یک دمی از جانش شاد

برنامه شماره ۲۱۱ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، ترجیعات، شماره ۵ای غم آخر علف دود تو کم نیست بروعاشقانیم که ما را سر غم نیست بروغم و اندیشه برو روزی خود بیرون جوروزی ما بجز از لطف و کرم نیست بروشادی هردو جهان در دل عشاق ازلدرمیا کین سر حد جای تو هم نیست بروخفته‌ایم از خود و بیخود شده دیوانه ازودان که بر خفته و دیوانه قلم نیست بروای غم ار دم دهی از مصلحت آخر کاردل پر آتش ما قابل دم نیست بروعلف غم به یقین عالم هستی باشدجای آسایش ما جز که عدم نیست بروشمس تبریز اگر بی‌کس و مفرد باشدآفتابست ورا خیل و حشم نیست بروشمس تبریز تو جانی و همه خلق تن‌اندپیش جان و تن تو صورت تنها چه تنندمولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۲۰۲آنچنانک ناگهان شیری رسیدمرد را بربود و در بیشه کشیداو چه اندیشد در آن بردن ببینتو همان اندیش ای استاد دینمی‌کشد شیر قضا در بیشه‌هاجان ما مشغول کار و پیشه‌هاآنچنانک از فقر می‌ترسند خلقزیر آب شور رفته تا به حلقگر بترسندی از آن فقرآفرینگنجهاشان کشف گشتی در زمینجمله‌شان از خوف غم در عین غمدر پی هستی فتاده در عدم مولوی، مثنوی، دفتر سوم، سطر ۲۲۲۷پا رهاند روبهان را در شکارو آن زدم دانند روباهان غرارعشقها با دم خود بازند کینمی‌رهاند جان ما را در کمینروبها پا را نگه دار از کلوخپا چو نبود دم چه سود ای چشم‌شوخما چو روباهان و پای ما کراممی‌رهاندمان ز صدگون انتقامحیلهٔ باریک ما چون دم ماستعشقها بازیم با دم چپ و راستدم بجنبانیم ز استدلال و مکرتا که حیران ماند از ما زید و بکرطالب حیرانی خلقان شدیمدست طمع اندر الوهیت زدیمتا بافسون مالک دلها شویماین نمی‌بینیم ما کاندر گویمدر گوی و در چهی ای قلتباندست وا دار از سبال دیگرانچون به بستانی رسی زیبا و خوشبعد از آن دامان خلقان گیر و کشای مقیم حبس چار و پنج و ششنغز جایی دیگران را هم بکشای چو خربنده حریف کون خربوسه گاهی یافتی ما را ببرچون ندادت بندگی دوست دستمیل شاهی از کجاات خاستستدر هوای آنک گویندت زهیبسته‌ای در گردن جانت زهیروبها این دم حیلت را بهلوقف کن دل بر خداوندان دلدر پناه شیر کم ناید کبابروبها تو سوی جیفه کم شتابتو دلا منظور حق آنگه شویکه چو جزوی سوی کل خود رویحق همی‌گوید نظرمان در دلستنیست بر صورت که آن آب و گلستتو همی‌گویی مرا دل نیز هستدل فراز عرش باشد نه به پستدر گل تیره یقین هم آب هستلیک زان آبت نشاید آب‌دستزانک گر آبست مغلوب گلستپس دل خود را مگو کین هم دلستآن دلی کز آسمانها برترستآن دل ابدال یا پیغامبرستپاک گشته آن ز گل صافی شدهدر فزونی آمده وافی شدهترک گل کرده سوی بحر آمدهرسته از زندان گل بحری شدهآب ما محبوس گل ماندست هینبحر رحمت جذب کن ما را ز طینبحر گوید من ترا در خود کشملیک می‌لافی که من آب خوشملاف تو محروم می‌دارد تراترک آن پنداشت کن در من درآآب گل خواهد که در دریا رودگل گرفته پای آب و می‌کشدگر رهاند پای خود از دست گلگل بماند خشک و او شد مستقل

برنامه شماره ۲۱۵ گنج حضوراجرا: پرویز شهبازیPDF ،تمامی اشعار این برنامهمولوی، دیوان شمس، شماره ۱۵۱۹ بیا کامروز بیرون از جهانمبیا کامروز من از خود نهانمگرفتم دشنه‌ای وز خود بریدمنه آن خود نه آن دیگرانمغلط کردم نبریدم من از خودکه این تدبیر بی‌من کرد جانمندانم کآتش دل بر چه سان استکه دیگر شکل می سوزد زبانمبه صد صورت بدیدم خویشتن رابه هر صورت همی‌گفتم من آنمهمی‌گفتم مرا صد صورت آمدو یا صورت نیم من بی‌نشانمکه صورت‌های دل چون میهمانندکه می آیند و من چون خانه بانممروری بر سه قصه مثنوی از دفتر دوممولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۶۳۳مولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۷۲۰مولوی، مثنوی، دفتر دوم، سطر ۱۸۷۸