Kultur

“In München steht ein Hofbräuhaus”: dat ass bekannt, an zwar net just duerch den Titel vun der Spider Murphy Gang. Münchner Awunner an Touriste solle sech awer net just fir déi historesch Architektur -plus Inhalt- interesséieren, ma och fir zukünfteg Bauten. Um fréiere Pfanni-Industrieareal, zum Beispill, ginn zanter knapps 30 Joer, d’Broochen als Nightlife- a Kulturareal genotzt. Bis 2003 ënnert dem Numm “Kunstpark Ost”; aktuell entsteet do d’“Werksviertel”, mat och neie Gebailechkeeten, wéi d’”Konzerthaus München”. Dofir gëtt elo scho mobil gemaach: mat engem Riserad, awer och mat engem méi nodenklechen a meditative Projet, der dagdeeglecher Performance “Piano vertical” vum Genfer Alain Roche. D’Kerstin Thalau huet se gesinn a sech duerno mam Alain Roche ënnerhalen.

U wat schafft d’Kënschtlerin Marie Capesius den Ament? D’lescht Joer krut si d’Fotografie-Bourse vum Centre National de l’Audiovisuel, a mat där wäert si hir rezent Aarbecht publizéieren. De Joé Birchen wollt vun der Marie Capesius wëssen, wéi si sech genee dofir uleet, a wat een sech vum Projet erwaarden däerf.

De LiteraTour, Literaturfestival vun der Gemeng Beetebuerg; de Printemps des Poètes, Literatusfestival an der Kulturfabrik; vill Theater an nei Ausstellungen: dat sinn e puer vun de Kulturevenementer vun dëser Woch. Presentéiert vum Nicolas Calmes.

Den Nicolas Calmes an de Jeff Schinker ware sech "Nornen" vum Jacques Schiltz an der Claire Wagener am Ariston an "My Body Keeps Changing My Mind" vun der Marion Rothhaar am Kapuzinertheater ukucken. An als Epilog zu der Rezensioun vum leschte Richtung 22 Theaterstéck war den Nicolas Calmes och "Stëmm vu Lëtzebuerg" kucken.

No der Molière-Quadrilogie geet d'Theatersaison am Centaure mat engem Kannerstéck, geschriwwe vum jonke Lëtzebuerger Auteur Cosimo Suglia, weider. Ëm wat et an "D'Julie an den Aprikosejong" geet a wat d'Erausfuerderunge vun enger Produktioun fir déi ganz jonk sinn - dat erzielen eis d'Metteuse en scène Daliah Kentges an de Schauspiller Luc Lamesch.

Wéi gewinnt proposéiert eis de Jean Portante eis all Woch e Wuert, dat hien etymologesch zerpléckt. Haut ass et d‘Wuert Dekadenz. Dat hien am Gespréich mam Philippe Hansen erläutert.

Landschafte mat der Literatur verbannen? Dat ass méiglech, an zwar duerch d’Geopoesie. Si erméiglecht ee sensibele Bléck op d’Ëmwelt, a fir d’Geopoesie ze praktizéieren ass et am beschte wann een dobaussen ënnerwee ass. De Schrëftsteller a Paleontolog Robert Weis mécht dat méi dacks – hie war mam Joé Birchen zu Péiteng um Giele Botter ënnerwee, an zesummen huelen si eis mat op ee geopoeeteschen Ausfluch.

Zanter e puer Joer maachen zwee zougewandert Kolleegen zu Lëtzebuerg zesumme Musek, a verstoppen sech dobäi hannert de Kënschtlernimm Magnus & John, an heiansdo och hannert engem Ganzkierperkostüm. Hir Musek hält den Ideal vun der Techno-Musek héich – fräi a friddlech zesummen danzen - a gëtt mat der Zäit ëmmer méi raffinéiert. Haut bréngen déi zwee hir nei EP „Snowbirds“ eraus, an hunn dem Marc Clement e bësse méi iwwert déi nei Scheif erzielt.

“Perpectives”, esou heescht de Cours, deen un d’Schafen transversal erugeet. Schonn elo gi Schauspill, Jazz a Klassik hei matenee verbonn. Tëscht den dräi Gestalter vu “Perspectives”, e puer vun de Schüler:innen, an dem Direkter vum Conservatoire goung d’Gespréich ronderëm.

Et schwätzen de Jazz-Pianist Francesco Schlimé, d’Schauspillerin Nora König, d’Schüler:innen Mathis a Gina, Den Direkter vum Conservatoire Marc Meyers an de Perkussionist Pascal Schumacher.

Poetesch-witzeg Momenter, onheemlech Situatiounen, glécklech Zoufäll. A senger Textsammlung "A Pint of fish fingers. Tales of a wonderer" (Black Fountain Press) faasst de Robbie Martzen Reesandréck aus engem Liewen, hannert deene méi stécht, wéi ee mengt, zesummen.