Kultur

D’lescht Joer am Juli koum vun enger jonker Lëtzebuergerin en éischten EP eraus, dee mir verpasst haten Iech virzestellen. Hécih Zait dat nozehuelen, an eemol mat der Yona Cestroni-Wahl ze schwätzen, déi ënnert hirem Virnumm mat nëmme 17 Joer schonn eng handvoll schéi Poplidder erausbruecht huet. Am Moment hänkt d’Musek nach mat Schoulprojeten zesummen, mee d’Yona dreemt vill vu Fraiheet, op jidde Fall an hire Lidder. De Marc Clement wëllt vun hir wëssen, wéi d’Musek zu eppes Wichtegem ginn ass.

"La Bête", "Ferrari", "All of us strangers", asw.

A sengem Buch „Das Geräusch der Stillleben“ erzielt de Guy Helminger net just eng ganz Rei Kuerzgeschichten, hie verbënnt seng Figuren op ganz ënnerschiddlech Manéieren. D‘Valerija Berdi huet d‘Buch gelies.

"Der Prozess", de weltberüümte Roman vum Franz Kafka, steet zanter senger Verëffentlechung fir d’Absurditéit an d’Onmënschlechkeet vum Rechtsystem a stellt och eng Allegorie op déi Zort Bürokratiséierung, déi an autoritäre Regimmen d’Existenz vu Schreifdësch-Täter erméiglecht huet.

Zanter leschter Woch ass de Roman dann och als Theateradaptatioun vum Jean-Paul Maes am Kaleidoskop Theater ze gesinn. Zu Huncherage am KulTourhaus kann een d’Stéck nach d’nächst Woch gesinn. De Jeff Schinker an den Nicolas Calmes beschwätzen hir Impressiounen.

Trotz enger méi roueger Vakanzewoch huet den Nicolas Calmes eng Rei alternativ kulturell Reccomandatiounen denichéiert.

A sengem Buch „Das Geräusch der Stillleben“ erzielt de Guy Helminger net just eng ganz Rei Kuerzgeschichten, hie verbënnt seng Figuren op ganz ënnerschiddlech Manéieren. D‘Valerija Berdi huet d‘Buch gelies.

An enger neier Kuerzserie rezenséiert de Jeff Schinker all Woch ee vun de Favoritte vun der franséischer Rentrée littéraire vum Januar – a verréit eis, op den Hype gerechtfäerdegt ass. Am zweete Bäitrag beschwätzt hien "La vie heureuse" vum David Foenkinos.

1895 hunn d’Frères Lumière hire Film “La sortie des usines Lumière à Lyon” presentéiert an domat Geschicht geschriwwen. D’Wierk gëlt näämlech als éischten Documentaire iwwerhaapt. Nodréiglech si Filmtheoretiker zu der Konklusioun komm, datt dës Opname problematesch sinn: d’Zeen war gestallt an net spontan.

D’Relatioun tëscht Documentaire an Aarbechtsrealitéit...: dat ass der lëtzebuerger Filmwëssenschaftlerin Laura Lux, Joergang 1990, hiert Fuerschungsgebitt, a si presentéiert, bis Enn Abrëll, am Casino an der Ënneschtgaass eng Sélektioun vu Filmer zu deem Theema.

D’Kerstin Thalau huet di 3 Stonne Material gesinn an d’Laura Lux fir haut an de Studio invitéiert.

Wien huet sech net schonn eemol gewënscht, eng zweet Chance ze kréien a seng ganz Existenz mat allem, wat schif oder just mëttelméisseg gelaf ass, bei der Däiwel zer schécken ? Dësen Dram léisst den David Foenkinos seng Haaptfigur erliewen – an engem Roman, deen zwar duerchaus besser wéi verschiddener vu senge méi penibele Wierker ass, nawell awer ëmmer nees an déi Zort Klischeeë verfält, fir déi den Auteur leider bekannt ass.

Bis de 7. Abrëll stellen de Pit Riewer an de Julien Hübsch an den Diddelenger Konschtzentren Nei Liicht an Dominique Lang nei Aarbechten aus. Béid Kënschtler waren am Kontext vum Hierschtsalon vum CAL mat Präisser ausgezeechent ginn: de Pit Riewer mam Prix Révélation; de Julien Hübsch mam Prix Grand-Duc Adolphe. De Julien Hübsch huet d’Nouvelle am Ausland erreecht: hie war näämlech dee Moment nach an der Kënschtlerresidenz an der Paräisser Cité des Arts. Fir hie war séier kloer, datt en zu Diddeleng d’Resultater vu senger Paräisser Recherche mam Public deele wéilt. D’Kerstin Thalau war an der Galerie Dominique Lang an huet mam Julien Hübsch geschwat.